tag:blogger.com,1999:blog-89111118776210177472011-11-17T12:36:18.415+02:00ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.comBlogger1291100tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-795925523936094562010-11-27T01:58:00.011+02:002010-11-27T02:22:40.538+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TPBK8j3LisI/AAAAAAAABDA/WLY9vGknXKg/s1600/plakostroto.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544013545572371138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TPBK8j3LisI/AAAAAAAABDA/WLY9vGknXKg/s400/plakostroto.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TPBJ53_OVAI/AAAAAAAABC4/o2JqAI8zah0/s1600/plakostroto.jpg"></a><div><br /><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><br /></div><div><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"></span></span></div><div><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"></span></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;">Ούτε που θυμάμαι αυτό που δεν ήθελα να ξεχάσω.</span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;">....................................................................</span></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-79592552393609456?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-36590338633243532702010-11-08T04:44:00.006+02:002010-11-08T05:41:22.923+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TNdkcN6FjJI/AAAAAAAABCg/RdOgGD_uCdw/s1600/trixes.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537004702807723154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TNdkcN6FjJI/AAAAAAAABCg/RdOgGD_uCdw/s400/trixes.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;">Ήθελε να δικαιολογηθεί ακόμα κι αν του υπενθύμισαν πως είναι αθώος.</span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;">Μπορεί να ήταν και γυναίκα, <em>δεν ξέρω.</em><br />Το μόνο που κατάλαβα ήταν πως τα μαλλιά έπαιξαν σημασία σε όλη αυτή την ιστορία που ξεκίνησε από κάπου πιο χαμηλά απ’ όσο είναι τώρα.<br />ΟΙ περισσότεροι (ως συνήθως είναι περισσότεροι αυτοί) πίστευαν πως πρόκειται για απλές τρίχες, μα εκείνος, -μπορεί να ήταν και εκείνη, <em>δεν ξέρω-</em> πίστευε πως τα μαλλιά ήταν ένα άλλο σώμα, ξέχωρο απ’ το σώμα.<br /><br />Φύσηξε, μου είπανε.<br />Σχήματα πολλά.<br />Τα σύννεφα και τα μαλλιά, το χώμα,</span></div><div><span style="font-family:verdana;">τα δρομοσκουπίδια που πάντα καταλήγουν στην ίδια γωνιά.<br /><br />Όλα άλλαξαν μορφή.<br />Αν η ύπαρξη δεν είναι εύπλαστη, τότε τι είναι;<br /><br />Πολλές φορές οι λέξεις ζυγίζουνε τόνους παρεξηγήσεων.<br />Μιλάς ας πούμε για την ύπαρξη, και αμέσως εμφανίζεται ένα ταμπελάκι</span></div><div><span style="font-family:verdana;">από πάνω της, με μια κοστολογημένη απόφαση.<br /><br />Όλα άλλαξαν μορφή.<br />Κι αυτή, πανάλαφρη αποφάσιζε το μέλλον.<br /><br />Καθένας πανάλαφρος ψηλά πετά.<br />Μα πώς γίνεται το μέλλον προσγειωμένο να τον περιμένει για πάντα.<br /><br />Αθώος ήτανε.<br />Το σώμα ξέχωρο από κάτι μακριά μαλλιά.<br />Η ρίζα πάνω, παιχνιδιάρικες φουντίτσες κάτω.<br />Γύρισε ανάποδα να φυτευτείς στο χώμα.<br />Τι πιο καλόγουστη προσγείωση.<br />Αθώα ήτανε.<br />Κάποια μακριά μαλλιά, ξέχωρα απ’ το σώμα.<br />Το πρόσωπο βουβό στο μαξιλάρι κι οι άκρες τους να ψάχνουνε το πάτωμα.<br />Αναρριχητική η ανάγκη τους.<br /><br />Τι όνειρο να είδε άραγε εκείνο το βράδυ;<br /><br /><br />Κάποιος, κάπου, ψάχνει ακέφαλος να βρει μια συνδετική επαφή.<br /><br /><br />Φύσηξε, μου είπανε.<br />Ένα ύφασμα τυλιγμένο σαν κασκόλ διαχώριζε μια ηλιόλουστη χαίτη απ’ τις τρίχες.<br />Και κει που ο αέρας ξεφούσκωνε το σχεδόν σκασμένο του πείσμα,<br />ήρθε ένα χέρι και χάιδεψε το μάγουλό της.<br />Μπορεί να ήταν και το μάγουλό του, <em>δεν ξέρω</em>.<br />Οι αρσενικές ανάγκες διαχωρίζονται από τις θηλυκές μ’ ένα αέρινο ύφασμα.<br /><br />Πνίγηκε, μου είπαν.<br />Εκείνη;<br />Εκείνος;<br /><br /><br />Δεν ξέρω… </span></div><span style="font-family:verdana;"></span><br /><p><span style="font-family:verdana;">Το μόνο που έμαθα και γω τελικά, είναι πως ήταν αθώοι.</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-3659033863324353270?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-46663974600007822512010-09-19T03:28:00.006+03:002010-09-19T03:33:22.771+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TJVaHgJC3rI/AAAAAAAABCY/Qrnen293Yc0/s1600/teixi.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TJVaHgJC3rI/AAAAAAAABCY/Qrnen293Yc0/s400/teixi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518416003345866418" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TJVZRkLvO8I/AAAAAAAABCQ/g3l9HcaXZso/s1600/teixi.jpg"><br /></a><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" ><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κωνσταντίνος Καβάφης</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4666397460000782251?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-53023508596814456712010-07-30T04:37:00.013+03:002010-09-19T03:06:57.955+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TFIs9aiNZOI/AAAAAAAABBY/1nj48Va6iBY/s1600/doyou.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TFIs9aiNZOI/AAAAAAAABBY/1nj48Va6iBY/s400/doyou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499507528579245282" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Όμορφα όλα κι ωραία με σιρόπι αλήθειας κι αναμμένο ζεστό καλοκαίρι.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Το φυλάω για να σβήσει, ένας χρόνος καινούριος ν’ αρχίσει</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">και ΝΑ μια σοφή!</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Φοουού!</span><br /><br /><br />«<span style="color: rgb(255, 153, 0);">-Εσύ; Πώς τα πας με την κρίση; </span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);">-Μια φέτα καρπούζι στο χέρι μου αρκεί.</span>»<br /><br /><br /><br />«<span style="color: rgb(102, 204, 204);">-Παλιοτζίτζικα πάλι τεμπελιάζεις;</span><br /><span style="color: rgb(102, 204, 204);">-Tζι τζι τζι τζιτζιτζί τζιτζιτζί!</span>»<br /><br /><br />«<span style="color: rgb(204, 102, 204);">-Γέμισα με άμμο το κουβαδάκι σου πειράζει να φτιάξω εγώ το καστράκι μου, να περιμένεις εσύ;</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">-Τσου!, μέχρι να το χτίσεις πάω να κάνω μια βουτιά ok?</span>»<br /><br /><br />«<span style="color: rgb(255, 102, 102);">-Πάρε με αγκαλιά mi amor.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">-Do you love me ε; ε; εεε;</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">Do you ρε; Do you;</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">-Νo entiendo mi amor άμπλα μου en εσπανιόλ!</span>»<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σιγά μη δεν καταλαβαίνεις τι σε ρωτάει ρε μάγκα!</span><br /><br />«<span style="color: rgb(153, 153, 153);">-Θέλεις να μεταμορφωθείς σε κάτι;</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">-Όχι γιατί να θέλω μια χαρά είμαι. Δεν νομίζεις;</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">-Χμμ…</span>»<br /><br /><br /><br />«<span style="color: rgb(102, 102, 204);">-Είδα στο όνειρό μου ότι έκανα έκτρωση, είναι καλό τώρα αυτό;</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">-Μάλλον θα σημαίνει ότι ξελαφρώνεις από κάτι που όμως ταυτόχρονα σε φορτίζει συναισθηματικά.</span>»<br /><br /><br /><br />«<span style="color: rgb(51, 204, 0);">-Ξέρεις πως μεταμορφώνεται η αγάπη; Κι αν μεταμορφώνεται πώς επιβιώνει και πού;</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">-Δεν ξέρω. Λες ο έρωτας άραγε να ήταν κάμπια κι αυτός πριν βγάλει φτερά;</span>»<br /><br /><br /><br />«<span style="color: rgb(204, 153, 51);">-Σταματήστε τις προσευχές σας για μένα! Ίσως μόνο τότε μπορέσω να σωθώ!<br />-Καλά ντε! Πώς κάνεις έτσι, εμείς για καλό τα λέμε!</span>»<br /><br /><br />«<span style="color: rgb(255, 102, 0);">Πιστεύεις σε μένα;</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">-Υes, I Do ρεε!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">I do!!!</span>»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-5302350859681445671?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-52559886409822968192010-06-26T01:49:00.005+03:002010-06-30T20:59:55.098+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TCU5OinrnVI/AAAAAAAABAo/Olloxp6xUAc/s1600/zaria.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 340px; height: 255px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TCU5OinrnVI/AAAAAAAABAo/Olloxp6xUAc/s400/zaria.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486854642995010898" border="0" /></a><br />Λέξεις αόρατες πλησιάζουν κι απομακρύνονται.<br />Ηχούν, σιωπούν, πνίγονται ή επιπλέουν.<br />Λέξεις θέλουν να μπουν στη σειρά. Θάνατος.<br />Λέξεις επιμένουν να με ξυπνάνε από παιδί. Μεγάλωσα. <br />Μεγάλωσα. Σφαλιάρα. Απότομα. Δεν ήθελα. Δεν ήθελα…<br /><br />Μεγάλωσα απότομα, τότε που θα’ θελα απλώς να καλοπερνάω με τους φίλους μου.<br />Θάνατος. Μεγάλωσα απότομα. Δεν ήθελα.<br />Στα γόνατά του μ’ έπαιξε μια νύχτα.<br />Κι αντί να γονατίσω στυλώθηκα βράχος γερός. Δεν ήθελα.<br /><br />Τώρα, τώρα αναπληρώνω την παιδικότητα.<br />Τώρα, παιδί ξανάγινα. Μαλάκωσε η ψυχή, το χώνεψε. <br />Λαξεύω την πέτρα μου τρυφερά. Μεταμορφώνομαι. Παιδί.<br />Για πάντα παιδί θα μείνω, το ξέρω πια.<br /><br />Μα πες μου, πώς να αντέξω με τα μάτια ενός μικρού παιδιού τον θάνατο που πλησιάζει ακόμα μια φόρα;<br />Πώς;<br />Δεν θέλω να πετρώσω για να αντέξω.<br />Δεν θα αντέξω αν δεν πετρώσω.<br /><br />Και συ που φεύγεις σιγά σιγά, τίποτα δεν θυμάσαι πια.<br />Και γω που μένω, καθώς μεγαλώνω επιστρέφω εκεί που μου μ’ είχες καθισμένη στα δυο σου γόνατα κι ο θάνατος ήταν πέεερα μακριά.<br />Δεν τον ήξερα.<br />Δεν τον ήξερα τον γαμημένο!<br />Και δεν ήθελα.<br />Δεν ήθελα να τον γνωρίσω ποτέ.<br /><br />Ό,τι με κατέστρεψε, αυτό το ίδιο με όρισε αρχηγό.<br />Ό,τι ξεριζώθηκε από μέσα μου, αυτό το ίδιο ρίζωσε τα δυο μου πόδια στη γη.<br />Ό,τι με ξέκανε, αυτό το ίδιο επιστρέφει εδώ μπροστά μου και χαμογελάει ειρωνικά.<br />«Τώρα ; τι θα με κάνεις τώρα ; » μου λέει.<br /><br />Δεν ξέρω. Δεν ξέρω.<br />Το μόνο που ξέρω είναι ότι ο γιατρουδάκος ο χρόνος πάλι θα κάνει τη δουλεία του έτσι όπως ξέρει.<br />Το μόνο που ξέρω, είναι πως μεγάλωσα και τώρα ίσως να μπορώ καλύτερα να προστατέψω το παιδάκι που μέσα μου ονειρεύεται τη ζωή.<br /><br />Ίσως…<br />Ίσως και να μπορώ καλύτερα.<br /><br />Και το ξέρω ρε ύπουλε, πως μόνο μια δοκιμή θα σε πείσει.<br />Ρίχτο λοιπόν…!<br />Ρίχτο να παίξουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-5255988640982296819?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-65088788094525647922010-06-03T00:27:00.005+03:002010-06-03T00:41:35.951+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TAbNE4q3O-I/AAAAAAAABAQ/5CqmWswc_qM/s1600/red-eye.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 246px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/TAbNE4q3O-I/AAAAAAAABAQ/5CqmWswc_qM/s400/red-eye.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478291480558124002" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;">ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ…</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Άραγε εγώ πού να ‘μαι;</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Αλήθεια, η καρδιά φτιάχτηκε για τους άλλους;</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Μέσα στο σώμα μου κατοικεί το κρησφύγετο των ερώτων μου.</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Κι όταν καρδιοχτυπά δυνατά, είναι που ΕΣΥ πολεμάς με τα άλλα μου ΕΣΥ.</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Είναι που προσπαθείς να τα εκμηδενίσεις, να τα αποδυναμώσεις, να τα εξαφανίσεις.<br /><br /></span> <span style="font-family:verdana;">Μα πόσο μ’ άρεσε που απόψε, κρυμμένη μες την αγκαλιά σου άκουγα την καρδιά σου δυνατά.</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Πόσο μ’ άρεσε που ήμουν εγώ εκεί μέσα της, παλεύοντας να αφανίσω τα δικά σου διαιρεμένα κομμάτια της.</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Τώρα, ξέρω που κατοικώ.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Δεν μένει παρά να κλείσω τα μάτια και να με πάρει ύπνος βαθύς, φορώντας μου στο πρόσωπο ένα χαμόγελο που θα ξενυχτίσει αυτό αντί για μένα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Κι όταν ξυπνήσω το πρωί, θα είναι ακόμα εκεί να προσθέτει λίγο ακόμα βάθος στις ρυτίδες των χρόνων μου. </span><span style="font-family:verdana;"><br />Κι όταν ξυπνήσω, θα είσαι ακόμα εκεί να προσθέτεις λίγο ακόμα βάθος στις στιγμές των κατακόκκινων ερώτων μου.<br /><br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-6508878809452564792?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-34627007569159890432010-05-28T03:13:00.014+03:002010-05-28T04:46:04.633+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S_8Vk5DzEFI/AAAAAAAABAI/Role0z6Lt4o/s1600/nylon.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S_8Vk5DzEFI/AAAAAAAABAI/Role0z6Lt4o/s400/nylon.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476119395442036818" /></a><br /><br />Λοιπόν όλα ξεκίνησαν από ένα παραισθησιογόνο ελιόψωμο!<br /><br />Ύστερα από τελευταίες έρευνες διαπιστώθηκε ότι ο φούρνος που το προμηθεύτηκε η συνοδηγός μου στην πραγματικότητα ήταν ένα εργαστήριο ελευθέρων πειραμάτων με επίκεντρο την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία. Το πείραμα θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί σε κλίμα υγρό και τα πειραματόζωα θα έπρεπε να βρίσκονται τις περισσότερες ώρες σε κατάσταση ΖΕΝ για να διαπιστωθεί αν τελικά το πλαστικό στη ζωή μας είναι συνυφασμένο με τις ατομικές μας ανάγκες ή έχει καθιερωθεί τόσο πολύ στην ανθρώπινη πραγματικότητα, που απλώς δεν μπορούμε να το βγάλουμε απ’ τη ζωή μας.<br />Βέβαια, η συνοδηγός μου και γω, είχαμε πλήρη μεσάνυχτα του ότι είχαν επιλέξει εμάς ως πειραματόζωα, συν του ότι πρέπει να επισημάνω ότι μας παρακολουθούσαν κρυφές κάμερες και κοριοί οι οποίοι είχαν τοποθετηθεί εν αγνοία μας πάνω στον αγαπητό συνεπιβάτη σκύλο που είχαμε μαζί μας στην εξόρμηση αυτή.<br />Το τετραήμερο είχε ως θέμα «Yoga στην άγρια φύση».<br /><br />Κάπου κοντά στην γέφυρα της Χαλκίδας ξεκίνησε η περιπέτειά μας διότι έκοψε λόρδα και έτσι κατασπαράξαμε με μεγάλη ευχαρίστηση το πεντανόστιμο κατά τ’ άλλα ελιόψωμο μια και ξέραμε πως για τις υπόλοιπες 3 μέρες θα έπρεπε να τρεφόμαστε μονάχα με καμένες μελιτζάνες, λασπωμένα ζυμαρικά πασπαλισμένα με φαγόπυρο, ζυμωτό ψωμί με άψητο λιναρόσπορο, καροτόσουπα με βιολογικό αρακά τυλιγμένο με μια λεπτεπίλεπτη κρούστα πεπονιού και επίσης, άφθονα σαλατικά ανακατεμένα με ανομοιογενή σπερματοζωάρια μαυρομάτικων φασολιών. <br /><br />Η βροχή είχε ξεκινήσει από τα μέσα της διαδρομής και γνωρίζοντας ότι η διαμονή μας θα ήτο σε σκηνές σταματήσαμε για να προμηθευτούμε το περιβόητο νάυλον που φυσικά ήταν αυτό όπου θα καθόριζε -χωρίς βέβαια επαναλαμβάνω να το γνωρίζουμε- το όλο πείραμα.<br /><br />Νάυλλο! Το πλαστικό στη ζωή μας και πέρα βρέχει!<br /><br />Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, σαν να μην μπορούσαμε να ελέγξουμε τις πράξεις μας, φτάνοντας στο κτήμα όπου θα μας φιλοξενούσαν για το σεμινάριο «Yoga στην άγρια φύση» αρχίσαμε να στήνουμε τις σκηνές τοποθετώντας νάυλλο παντού. Νάυλλο από κάτου, νάυλλο από πάνου, νάυλλο στου πλάι, πέρα δώθε νάυλλο. Νάυλλο στο παντού μας. Νάυλλο στην ψυχή μας, νάυλλο κάτω από τα μαύρα σύννεφα που έριχναν βροχή με το τουλούμι.<br />Οι συνεκδρομείς μας είχαν ήδη φτάσει μα οι συνεκδρομείς μας δεν είχαν φάει ελιόψωμο κι έτσι δεν τοποθέτησαν πουθενά κανένα νάυλλο. Βλέποντας όμως με πόση αποφασιστικότητα και μανία θεωρούσαμε απαραίτητη την τοποθέτηση του νάυλλο στον υπάρχοντα χώρο μας, αποφάσισαν να μας μιμηθούν, πήγαν και προμηθεύτηκαν από το κοντινό χωριό κι αυτοί, κι έτσι στο τέλος καταλήξαμε όλοι να έχουμε σκηνές φτιαγμένες από ναύλλο.<br />Ο σκύλος έτρεχε εκστασιασμένος γύρω απ΄ολους μας και έπειτα από βραχυκύκλωμα που δημιουργήθηκε στους κοριούς που έφερε πάνω του, κάθε φορά που ο δάσκαλος της yoga του μίλαγε, εκείνος έκανε αμέσως τη στάση σκύλου και ταυτόχρονα μια αστραπή έπεφτε απέναντι στην καταπράσινη πλαγιά του βουνού.<br /><br /><br />Όσο για μας, ούτε λόγος για «yoga στην άγρια φύση» την πρώτη μέρα.<br />Αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το κοντινό χωριό Βλλαχιά και να τσακίσουμε δυο κιλά παϊδάκια με πατάτες τηγανιτές και τέσσερα κιλά κρασί με τον δάσκαλο να μας μιλά για την αγάπη και τον έρωτα, για μια Νατάσσα και μια Χαρά, για όλους τους φόβους μας που πρέπει να γίνουν δύναμη και να υπερνικήσουν όλες τις δυσκολίες και την αρνητική στάση, για την πληρότητα και την ευδαιμονία μιας ανώτερης κατάστασης που θα την προσεγγίσουμε μονάχα αν αφεθούμε ελεύθεροι στην ανιδιοτελή αγάπη. Για μια μακαριότητα που θα κατακτήσουμε έχοντας μια βαθιά επίγνωση…και μπλα μπλα μπλα μέχρι που του κόλλησε το παϊδάκι στο δόντι και αναζήτησε την οδοντογλυφίδα, μέχρι που η νύστα μας επισκέφτηκε στωικά, μέχρι που παρήγγειλα δύο λίτρα κρασί σε πλαστικό μπουκάλι για να τα πάρουμε μαζί μας και να φύγουμε σκασμένοι και γεμισμένοι νιώθοντας την πληρότητα στην στομαχική κοιλότητα του εξαγνισμένου μας σώματος.<br /><br />Επιστρέφοντας στο κτήμα είπαμε πως, ήπιαμε που ήπιαμε δεν φτιάχνουμε και κανένα μοχίτο μια και υπήρχε άφθονος δυόσμος στο παρτέρι και μια και η ιδιοκτήτρια δεν έστηνε καρτέρι παρά έστριβε κάτι μπάφους σε μια πριβέ σκηνή κάπου παραπέρα.<br />Η βροχή έπεφτε ακατάπαυστα και ξέχασα να πω πως μέσα στο κτήμα είχε και ένα σπίτι. Η μάλλον είχε κάτι στρώματα μια κουζίνα ένα WC και ένα τζάκι, δυο πολυθρόνες και 352 τσουμπλέκια περιστοιχισμένα από 4 τοίχους.<br />Σε αυτό το σπίτι ποτέ δεν κατάλαβα εντελή πόσοι μπορούσαν να κοιμηθούνε και με τα δυο βλέφαρα κλειστά. Η διανυκτέρευση στο σπίτι δεν ήταν μέσα στο πακέτο «Yoga στην άγρια φύση». Μπορούσαμε βέβαια να χρησιμοποιήσουμε το WCδάκι. Αλίμονο…<br />Τέλος πάντων αφού ήπιαμε και τα μοχίτο μας λέμε δεν πάμε να ρίξουμε και κανέναν υπνάκο. Και έτσι κι έγινε. Ρίξαμε τον ομορφότερο ΚΑΝΕΝΑΝ υπνάκο το κόσμου κάτω από αστραπόβροντα και καρεκλοπόδαρα.<br />Και δω πρέπει να επισημάνω πως ανάμεσα στις σκηνές και τα νάυλλα υπήρχε η πιο υγρή απόσταση που μέχρι τώρα έχει δημιουργηθεί ποτέ, ανάμεσα στον κεραυνοβολημένο έρωτα μεταξύ του νάυλλο και της σκηνής. Αυτά τα 10 εκατοστά νερού χώριζαν τα δυο ερωτευμένα πλαστικά. <br />Και μεις έπρεπε να συγκρατήσουμε την ευδαιμονία που νιώθαμε μέσα μας και να μην αρχίσουμε τα καντήλια και τα γαμοσταυρίδια. Έπρεπε με πλήρη επίγνωση να βρούμε μια λύση έτσι ώστε να καταφέρουμε να οριζοντιώσουμε το σκεβρωμένο μας σώμα έστω για λίγες ώρες διότι σε 6 ώρες έπρεπε να σηκωθούμε και να κάνουμε «Υoga στην άγρια φύση».<br />Με σουγιά και με μαχαίρι, έτσι ο κόσμος προχωρεί!<br />Ξύπνησα τον δάσκαλο και ζήτησαν τον σουγιά του. Έβαζα το χέρι κάτω από τη σκηνή και χάραζα μαχαιριές στο ματωμένο νάυλλο για να απορροφηθεί το νερό από τη γη. Η σκηνή αλώβητη έκλαιγε σιωπηλά. Η δυνατή βροχή κάλυπτε τους λυγμούς της και συνάμα έκανε μουσκίδι τα 5 μπλουζάκια που φορούσα το ένα πάνω απ’ τ’ άλλο για να μην πάθω κρυοπαγήματα. Το τζίν μπλε παντελόνι μου είχε γίνει καφέ απ΄το σούρσιμο στο χώμα. Πρέπει νοητά να ξεκοίλιασα πεντέξι μαλάκες εκείνο το βράδυ. <br />Η ψάθα και η κουρελού που είχα στρώσει στον υποθάλαμο της σκηνής για να κοιμηθεί ο σκύλος μου, είχαν γίνει μούσκεμα κι έτσι αναγκάστηκα να τον κοιμίσω μέσα στη σκηνή. Η μυρωδιά του βρεγμένου σκύλου και οι κλανιές που αμόλαγε γιατί είχε κρυώσει καθώς εδώ και ώρες ήταν βρεγμένος, με έκαναν για λίγα λεπτά να λιποθυμήσω και να ξεκουράσω έστω για τόσο λίγο το κουρασμένο μου κορμί. Τα ντοκουμέντα υπάρχουν διότι οι κρυμμένες κάμερες ήταν αδιάβροχες. Τα στοιχεία βρίσκονται στο εργαστήριο ελευθέρων πειραμάτων και έχω βάλει δικηγόρο για αποφύγω μια πιθανή αναπαραγωγή τους στο YouTube.<br /><br />Την άλλη μέρα με ξύπνησαν στις 8 λέγοντάς μου πως είναι 11. Έβρεχε ακόμα. <br />Η «Yoga στην άγρια φύση» έγινε μέσα στο πολυμορφικό σπίτι του κτήματος. Ο ένας πάνω στον άλλον υποδυόταν πως βρισκόταν σε άσκηση του σώματος και του νου. Κάποιος απ’ όλους βρώμαγε. Θα’ ταν τα στεγνωμένα κα ξαναφορεμένα ρούχα. Άπλωνες το χέρι και έπιανες το βυζί της διπλανής σου. Έκανες στάση στα χέρια και μετά τα τίναζες κι έφευγαν κομμάτια από ξεραμένες καμένες μελιτζάνες. Στην ώρα της χαλάρωσης τα κινητά χτυπούσαν και μια κοπελιά χτύπαγε το φραπόγαλο στο φλιτζανάκι. <br /><br />Οκ. Ως εδώ τα άσχημα. Διότι απ’ το απόγευμα ο ήλιος βγήκε και άλλαξαν όλα. Τώρα μπορούμε να πούμε πως το πρόγραμμα ξεκινάει από την αρχή. Παντού ρούχα και πετσέτες απλωμένα για να στεγνώσουν.<br /><br />Το ίδιο βράδυ είχα την πρώτη μου επαφή με τον μεγάλο δάσκαλο Κρισναμούρτι. Δεν ήξερα ότι καθόμουν πάνω του για πάνω από μια ώρα, πίνοντας ένα τσαγάκι και μιλώντας με τους συνεκδρομείς. Ήταν μια καρεκλίτσα απ’ αυτές της παραλίας και είχε ένα μαξιλαράκι. Και κάτω από το μαξιλαράκι είχε το βιβλιαράκι του σοφού δασκάλου. Ξαφνικά ένιωσα μια απίστευτη λαχτάρα να επισκεφτώ το WCδάκι. Είχα το γνωστό πρόβλημα της προσαρμογής στο νέο περιβάλλον και η κοιλιά μου είχε γίνει τούμπανο.<br />Καθώς επέστρεψα ανακουφισμένη και χαμογελαστή διέκρινα την άκρη του βιβλίου που εξείχε από το μαξιλάρι. Στην αρχή ένιωσα ντροπή. Έπειτα μοιράστηκα τη σκέψη μου και σκάσαμε στα γέλια. Ήταν μια καλή πηγή έμπνευσης για να μούρτει χέσιμο. Μπορείτε να το δοκιμάσετε σε έντονη δυσκοιλιότητα. Λίγο Κρισναμούρτι κάτω από το μαξιλαράκι μπορεί να κάνει τη διαφορά!<br />Και μη με βρίζετε μερικοί μερικοί, μη χέσω. Μια δοκιμή θα σας πείσει. Η ιδιοκτήτρια έλεγε το πρωί πως παλεύει 9 χρόνια να τελειώσει αυτό το βιβλίο. Δεν δοκίμασε να το τοποθετήσει στην σωστή θέση. Ίσως η φώτιση καμιά φορά να έρχεται από κει που δεν την περιμένεις.<br /><br />Δεν μπορώ να αναφερθώ με λεπτομέρειες για τα υπόλοιπα περιστατικά που βιώσαμε. Βαρέθηκα πια. <br />Έφτασε η μέρα του Αγίου Πνεύματος. Αμήν! <br />Έφτασε και η ώρα της επιστροφής.<br />Το μόνο που καταλάβαμε στην διαδρομή της επιστροφής μας, μαζί με την συνοδηγό μου, ήταν πως η επίδραση του ελιόψωμου δεν είχε περάσει. Στο δρόμο μας συναντούσαμε συνέχεια οδοιπόρους. Διαφόρων ηλικιών. Αναρωτηθήκαμε από πού έρχονται και όσο περνούσαν τα χιλιόμετρα η μόνη σίγουρη διαπίστωση που κάναμε ήταν πως όσο προχωράγαμε τόσο πιο χοντροί ήταν οι άνθρωποι. Ίσως και να είχαν ξεκινήσει από τη Χαλκίδα με τα πόδια με προορισμό την Βλλαχιά και σε κάθε χιλιόμετρο έχαναν κι από ένα κιλό.<br />Εμείς βέβαια φτάνοντας στην γέφυρα της Χαλκίδας είχαμε και οι δύο την εντύπωση πως περνάμε τον ισθμό της Κορίνθου. Αλλά εδώ άλλα κι άλλα συνέβησαν αυτό ήταν μια μηδαμινή λεπτομέρεια.<br />Επίσης δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον γέρο με την γκλλίτσα του στη άκρη του δρόμου καθισμένο κάτω από μια καστανιά να ατεννίζει το κενό.<br />Μάστορα! Ένα θα σου πω. Κάνεις τον καλύτερο διαλογισμό απ΄ολους μας!<br /><br /><br />Συμπέρασμα : τα νάυλλα βλάπτουν σοβαρά την υγεία. <br />Απόφαση: Δεν πρόκειται να ξαναφάω ποτέ ελιόψωμο στη ζωή μου!<br />Υστερόγραφο: Συνοδηγέ! Απλά δεν παίζεσαι!<br /><br /><br />Σμουτς!<br />Υγεία Χαρά Νταν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-3462700756915989043?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-41389435287930874362010-04-28T03:28:00.002+03:002010-04-28T03:30:26.084+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S9eBd41kyuI/AAAAAAAAA_g/1OUE-264e08/s1600/water.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464979023310670562" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S9eBd41kyuI/AAAAAAAAA_g/1OUE-264e08/s400/water.jpg" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">Στέκομαι στο κενό του καταρράκτη.<br />Ανάμεσα στο βράχο και το ζεστό νερό που πέφτει με δύναμη από ψηλά.<br />Αυτή η δύναμη είναι που γεμίζει και το δικό μου κενό.<br />Κρατώντας ένα σκοινί γέρνω το κεφάλι και το αφήνω να χτυπηθεί απ’ το νερό.<br />Ενίοτε και το νερό πονάει.<br />Μα αν έτσι προκύπτει η κάθαρση του νου, ο πόνος γίνεται απόλαυση.<br />Τα μαλλιά καλύπτουν το πρόσωπο. Τα μάτια δεν μπορούν να κρατηθούν ανοιχτά.<br />Όταν νιώθεις κάτι τόσο έντονα η όραση ίσως και να περισσεύει. Ή απλώς…δεν μπορείς να τα’ χεις όλα…<br />Το νερό δεν έχει ρυθμό. Μα αν είχε, αυτός θα’ ταν δεκαπεντασύλλαβος.<br />Η έλλειψη ρυθμού με κάνει να μην ξέρω τι να περιμένω.<br /><br />Επιστρέφω το κεφάλι στο κενό του καταρράκτη.<br />Είναι κάτι τέτοια κενά που χωράνε μονάχα ένα μουσκεμένο κορμί και τίποτα άλλο. Δεν υπάρχουν σκέψεις. Παρά μονάχα οι προβληματισμοί του παρόντος.<br />Να προσέξω μην γλιστρήσω και πέσω. Να κρατάω καλά το σκοινί. Να ξαναβάλω το κεφάλι κάτω απ’ το νερό; Τι όμορφός που υψώνεται ο βράχος! Πόσο να καθίσω εδώ, που δεν θέλω να φύγω ποτέ;<br /><br />Ανάμεσα από αυτές τις σκέψεις, υπάρχουνε σιωπές.<br /><br />Το κενό του μυαλού μοιάζει με το κενό του καταρράκτη.<br />Οι κραυγές της ψυχής γίνονται ο μανιασμένος ήχος του νερού που πέφτει από ψηλά.<br />Σιωπή.<br />Τώρα γίνεται θηρίο ένα απ’ τα θαύματα της φύσης.<br />Νομίζω πως αυτό το κενό που υπάρχω εκεί για λίγο, είναι το μόνο μέρος που δεν θα μπορούσα να βάλω τα κλάματα ποτέ!<br />Παρά μονάχα θα ήμουν ολόκληρη ένα δάκρυ, που κυλάει απ’ το κρανίο μου μέχρι τα πέλματά μου.<br />Λυτρωτικός αγωγός ανθρώπινου σχήματος.<br /><br />Δεν ξέρω αν με χρειάζεται η φύση για να διαχέει τα συναισθήματα που μου προκαλεί. Το μόνο που ξέρω είναι πως εγώ την χρειάζομαι για να με βάζει στη θέση μου.<br /><br />Τόσο μικρή, τόσο τιποτένια, τόσο μηδαμινή μέσα στο μεγαλείο του πλανήτη Γη.<br /><br />Τι ξεκούραση του νου, Θε μου! Να νιώθω ασήμαντη!<br />Άλλο «ένα κορμί άθικτο, ένα κορμί καθαρό», εκεί, μέσα στο κενό, ξαναγεννιέται!<br /><br />Δεν υπάρχουν θέλω, δεν υπάρχουν πρέπει, δεν υπάρχουν όνειρα, δεν υπάρχουν τύψεις, δε υπάρχουν άγχη.<br />Τα έχει πάρει όλα η ορμή του αποφασισμένου νερού που ο μονόδρομός του είναι να πέφτει με ορμή στο κενό από ψηλά.<br />‘Ενα άλλο κενό, που αν δεν κρατηθώ καλά απ’ το σκοινί, θα πέσω και γω εκεί.<br />Μα δεν μου περνάει απ’ το μυαλό. Τι παράξενο!<br />Κρατιέμαι γερά.<br /><br />Να ζήσω θέλω!<br /><br />Επιστρέφω στις γούρνες ανάμεσα στα βράχια.<br />Εκεί το νερό δεν πέφτει με τόση ορμή.<br />Ασφάλεια.<br />Εκεί, το νερό χαϊδεύει και πιτσιλάει παιχνιδιάρικα.<br />Εκεί, το χαμόγελο και τα μάτια τα κλειστά, ευχαριστούν την ευτυχία που ήρθε και με βρήκε.<br />Ρέει η χαρά κάτω από έναν ανοιξιάτικο ήλιο, μέσα σε μια γούρνα με ζεστό νερό, πλάι σ’ έναν καταρράκτη μαγικό.<br />Η αναπνοή δυσκολεύει. Το θειάφι ζαλίζει. Το σώμα ζητάει να βγει έξω. Ν’ αρχίσει να περπατάει στις γλιστερές πέτρες.<br />Η στιγμή του αποχωρισμού πλησιάζει.<br /><br />Το μυαλό θέλει να μείνει ακόμα εκεί.<br />Γιατί εκεί το μυαλό αναπαύθηκε.<br />Η καρδιά θέλει να μείνε εκεί, γιατί εκεί η καρδιά ευτύχισε.<br /><br />Σωματικό δοχείο. Ξεκίνησε να γεμίζει με χαμόγελα και ευτυχία. Ας μην το βρωμίσω σύντομα.<br />Όλα τα πρέπει και τα θέλω, τώρα τα βλέπω αλλιώς.<br /><br /><br />6 ώρες μετά…<br /><br /><br />Στο σπίτι πάλι. Στη σπηλιά μου.<br />Μ’ένα κάρο μπιχλιμπίδια τριγύρω μου.<br />Χρώματα κι αρώματα. Ζωές και φαντασίες βαλμένες σε δεκάδες βιβλία. Τραπέζια και καρέκλες και ο υπολογιστής και μουσικά όργανα κι ένας σκύλος και λουλούδια στη βεράντα και νερό να τρέχει απ’τη βρύση, να ποτίσει τους βολβούς που φύτεψα πριν λίγες μέρες μέσα στο χώμα, μέσα στη γλάστρα. Κάτι ν’ ανθίσει, να το προσέχω!<br />Κι αυτό είναι η ζωή μου.<br /><br />Κι αυτό είναι ένα χέρι που κρατάει το μολύβι και γράφει, ενώ το σώμα είναι σαν άυλο έπειτα από τόσο νερό πάνω του.<br />Το σώμα είναι ακόμα εκεί ξαπλωμένο στα βράχια. Και το μυαλό ήδη επέστρεψε στις συνήθειές του.<br />Καταρράκτης από θέλω, πρέπει, νιώθω, είμαι…<br /><br />Είμαι και πάλι ο αρχηγός που θα ορίσω.<br />Δεν κρατάω πια το σκοινί.<br />Δεν φοβάμαι.<br /><br />Και μάλλον πέφτω τελικά.<br /><br />Στο κενό. Στο κενό…<br /><br />Στο χώρο…<br /><br /><br /><br />Άχ πόσο θα’ θελα να ένιωθα και πάλι κουκκίδα μηδαμινή και τιποτένια!<br />Να μείνω εκεί για πάντα, στο κενό του καταρράκτη.<br /><br />Μέρος τοπίου να γίνω. Άγαλμα γλιστερό να γίνω. Βράχος.<br />Να γεμίσω βρύα και λειχήνες.<br />Με στόμα ανοιχτό να ξερνάω νερό εις τους αιώνες των αιώνων.<br />Και η καρδιά μου να χτυπάει εκεί για πάντα, σε ρυθμό δεκαπεντασύλλαβο.<br />Μα να μην το ξέρει κανείς.<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4138943528793087436?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-62037892849834767282010-04-19T02:54:00.016+03:002010-04-19T03:49:22.992+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S8uc4B0iNZI/AAAAAAAAA_Y/DglS8tazEl8/s1600/pablo.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 314px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461631459492246930" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S8uc4B0iNZI/AAAAAAAAA_Y/DglS8tazEl8/s400/pablo.jpg" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">Μια ουρά που κουνιέται ασταμάτητα.<br />Πέρα δώθε η χαρά. Κι είναι αρκετό για να σκάσεις ένα χαμόγελο στο παρόν σου, που περιμένει εναγωνίως να ευτυχίσεις.<br /><br />Έτσι είναι η αγάπη.<br />Δυο μάτια καθαρά. Απέναντι απ’ τα μάτια σου.<br />Απλώνεις το χέρι και θέλεις ν’ αγγίξεις, ό,τι σε καθησυχάζει.<br /><br />Ομορφιά μου…<br />Με όσες λέξεις κι αν σε στολίσω, όσα χάδια κι αν σου προσφέρω, ποτέ δεν θα καταφέρω ν’ ανταποδώσω αυτή σου την πίστη.<br /><br />Όσο φαΐ κι αν σου δώσω, όσες βόλτες κι αν σε πάω, όσα γλυκόλογα κι αν σου πω, ποτέ δεν θα καταφέρω να σ' αγαπήσω τόσο, όσο εσύ μ' αγαπάς.</span></div><div><span style="font-family:verdana;"><br />Γιατί ο άνθρωπος, σκύλε μου μονάκριβε είναι σκληρός, είναι γενναίος, είναι πεισματάρης, είναι αδύναμος, είναι δειλός, είναι υπεράνω.<br />Γιατί ο άνθρωπος, σκύλε μου αγαπημένε, είναι καταδικασμένος .<br />Η νοημοσύνη του τον μετατρέπει σ’ έναν νάρκισσο χωρίς ουρά.<br />Και για να καταφέρει να εκφράσει αυτό που εκφράζεις εσύ μ’ ένα πέρα δώθε της ουράς σου, χρειάζεται να περάσουν χρόνια και χρόνια μοναξιάς.<br /><br /><br />Η ανάγκη της επιβίωσης.<br />Με χρειάζεσαι για να σου γεμίσω ένα πιάτο φαΐ κι άλλο ένα με φρέσκο νερό.<br />Νερό Τροφή Χάδι Βόλτες Αφόδευση Ύπνος<br />Οι ανάγκες της επιβίωσης.<br /><br />Τα ίδια χρειάζομαι και γω για να επιβιώσω, ζώο μου καλό!<br />Τόσο απλά, τελικά.<br /><br />Είσαι τυχερό ζώο γιατί σ’ αγαπώ μ’ έναν δικό μου τρόπο.<br />Είμαι τυχερό ζώο, γιατί μ’ αγαπάς.<br /><br />Αρκεί.<br />Στ’ αλήθεια, αρκεί.<br /><br />Μα πόσο σε ζηλεύω.<br />Σε ζηλεύω για την ευθύτητά σου στην αντανάκλαση των ενστίκτων σου.<br />Στην σωματοποίηση των αισθημάτων σου.<br />Μα παρόλα αυτά, υπακούς στους νόμους του είδους μας.<br />Κι εμείς σ’ αυτούς υπακούμε.<br />Και μην φανταστείς πως φταίμε.<br />Το είδος μας φέρει μια ακατανόητη μανία αυτοκαταστροφής.<br />Είναι τα πάθη του, βλέπεις. </span></div><span style="font-family:verdana;"><div><br />Πως εσύ κοιτάς με λαχτάρα το κόκαλο και σου τρέχουν τα σάλια;</div><div><br />Κι αναρωτιέμαι, πώς είμαι ακόμα ζωντανή, ζώντας μαζί σου στο ίδιο σπίτι.<br />Αναρωτιέμαι αν ένιωσες ποτέ την ανάγκη μέσα στην πείνα σου, τα βράδια όταν κοιμάμαι, να με κατασπαράξεις με τα τεράστια δόντια σου. </span></div><div><span style="font-family:Verdana;"></span><span style="font-family:verdana;"></div></span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />Πως αντέχεις την τόση αδικία.<br />Που όταν μου γλείφεις τις πληγές, σωπαίνω και δακρύζω.<br /><br />Κι εγώ, είμαι πολύ άνθρωπος για να σου γλείψω τις πληγές σου. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-6203789284983476728?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-71205609770541520872010-04-14T02:16:00.012+03:002010-04-15T16:14:55.504+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S8T86PHeDiI/AAAAAAAAA_I/7qBvK2_1tKk/s1600/bibibo_ceralex.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 298px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459766725700357666" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S8T86PHeDiI/AAAAAAAAA_I/7qBvK2_1tKk/s400/bibibo_ceralex.jpg" /></a> <span style="font-family:verdana;">Μου είπε να πάω να μαζέψω τα παιχνίδια μου γιατί νυχτώνει και πρέπει να φύγουμε.<br />Έπλαθα ιστορίες σ' ένα λιμανάκι πλάι στη θάλασσα.<br />Κάτι ψαρόβαρκες, κάτι καΐκια και κάτι ιστιοπλοϊκά. Ούτε άμμος, ούτε χώμα, ούτε κρυψώνες. Μόνο μια μικρή έκταση τσιμέντου ανάμεσα σε καφενεδάκια και ψαροταβέρνες. Κάτι bibibo με βγαλμένα χέρια και πόδια και ρούχα πολλά.</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />Δεν μου αρέσουν. Μα δεν έχω φίλους να παίξω κυνηγητό, μήλα, κρυφτό…<br />Αγαλματάκια ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα γύρω μου παντού. Δεν χάνουν με τίποτα. Ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα αυτοσχεδιάζουν παγωμένα στον κόσμο μου μέρα και νύχτα. Αλλάζουν θέσεις στο ανοιγόκλεισμα των ματιών μου. Τους συνήθισα να μην χάνουν.<br />Σήμερα κάποιοι γεννήθηκαν. Μελλοντικοί άνθρωποι. Σήμερα κάποιοι πέθαναν. Κι αν έχουν μια θέση στο google search είναι τυχεροί.<br />Μα τι γίνεται με αυτούς που ξέρω μόνον εγώ; Αυτούς που αγάπησα. Αυτούς που εμπιστεύτηκα, αυτούς που στην μηχανή αναζήτησης του μυαλού μου θα έχουν πάντα την πρώτη θέση;<br />Φωτογραφίες. Ακούνητες αμίλητες και γελαστές. Ξυπνάνε ιστορίες.<br /><br />Παίρνω αμπάριζα και φεύγω!<br />Πάω να μαζέψω τα παιχνίδια μου. Κομμάτια μιας ηλικίας τόσο σεβαστής, που τρομάζω.<br /><br />Σήμερα γνώρισα έναν άνθρωπο.<br />Δεν ακούει απ’ το ένα αυτί τίποτα.<br />Όταν ήταν μωρό, απ’ τον πολύ τον πυρετό κόντεψε να πεθάνει, τον βρήκαν οι γονείς του σε μπλε χρώμα μέσα στην κούνια. Δεν ανέπνεε. Η μητέρα του τον σήκωσε και κατεβαίνοντας τις σκάλες μέσα στον πανικό της, έπεσε και το τράνταγμα έδωσε ξανά ανάσα στο μωρό. Σώθηκε. Το μόνο που επηρεάστηκε απ’ όλο αυτό το περιστατικό, ήταν κάποιο σημείο στον εγκέφαλό του, που είχε να κάνει με την απώλεια ακοής του αριστερού αυτιού.<br /><br />Εγώ, σε αυτό το αυτί, θέλω μια μέρα να του ψιθυρίσω πως τον αγαπώ. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-7120560977054152087?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-84651217597029631822010-03-28T07:53:00.009+03:002010-03-28T08:29:33.588+03:00<span style="font-family:Verdana;"></span><br /><br /><div><a href="http://manolistsafos.blogspot.com/"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 275px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453545011916744370" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S67iS1HmprI/AAAAAAAAA-s/qFJjCsIlq6E/s400/manolis.jpg" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">Η ώρα άλλαξε. Έφτασε επιτέλους κι αυτή η μέρα. Πάντα τη γούσταρα. Η μέρα μεγαλώνει. Λιγοστεύουν οι σκοτεινές ώρες. Δεν σε παίρνει να πέφτεις για πολύ ακόμα. Η μέρα σε κρατάει ζωντανό.<br />Κι ο καιρός άλλαξε. Τα χρόνια πέρασαν, περνούν και μια βόλτα απόψε στα Εξάρχεια μ’ έκανε να χαμογελάω συγκαταβατικά εισπνέοντας με κατανόηση την κατρουλίλα. Τόσο γνώριμη...<br />Η κατρουλίλα αυτή είναι η μόνη απόδειξη ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει τελικά. Ούτε καν εγώ. Περνάω απ’ τη Ζαϊμη και βγαίνω στη Στουρνάρη. Εδώ Πολυτεχνείο! Εικόνες στο μυαλό καρέ καρέ απ’ το παρελθόν μου. Πού να ζούσα και το ’73…!<br />Πέρα δώθε τη Στουρνάρη με έναν φάκελο τεράστιο να σέρνω πάντα μαζί μου- όλα τα σχέδια για το μέλλον μου τα είχα κλεισμένα εκεί- και μια τσάντα στον ώμο με χρώματα και όνειρα. Κι όλο το πείσμα μου το σκόρπιζα στα ίδια βρωμερά πεζοδρόμια. Κι είχα για παρέα την φαντασία μου και τίποτα άλλο.<br />Με μια πεποίθηση ότι για όλα όσα αγωνίζομαι θα ανταμειφθώ κάποια στιγμή, δεν μπορεί…<br /><br />Και ναι. Τα κατάφερα. Δεν μπορώ να πω. Τα κατάφερα ως ένα μεγάλο βαθμό. Παρόλο που η μυρωδιά μιας σχεδόν απολαυστικής κατρουλίλας με συνόδευσε μέχρι και σήμερα και μέσα από την μπόχα μπορούσα πάντα και ν’ αγαπήσω και να παλέψω και να σταθώ στα πόδια μου, παρόλα αυτά είναι κάτι που με πληγώνει βαθιά. Πολύ βαθιά, σαν να’ χει ποτίσει αυτή η γλυκόξινη οσμή όλο μου το περίβλημα.<br />Με πληγώνει βαθιά που αυτός ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για μένα. Ούτε και γω φτιάχτηκα γι’ αυτόν τον κόσμο. Ο κόσμος μου με πληγώνει βαθιά. Κι ο φασισμός, ο ίδιος κι απαράλλαχτος φασισμός έχει μεταμφιεστεί τόσες πολλές φορές κι ακόμα δεν έχει καταφέρει να κρυφτεί, να με ξεγελάσει πως ψόφησε για πάντα.<br />Τα χρόνια πέρασαν σαν τις αφίσες που κολλάνε η μια πάνω στην άλλη στις κολώνες. Σαν τα συνθήματα τα γραμμένα ξανά και ξανά σε χιλιοβαμμένους τοίχους.<br />Φωνές πάνω από άλλες φωνές ζητάνε αλληλεγγύη και δικαιοσύνη και ελευθερία.<br />Τόσα και τόσα χρόνια ζητάνε.<br /><br />Αυτό το «τίποτα δεν γίνεται» εισχωρεί και στην προσωπική μου ζωή, θέλει δεν θέλει.<br />Αυτό το ανεκπλήρωτο όνειρο μιας κοινωνίας που θα με παρασύρει μαζί της.<br />Καμία κοινωνία δεν με παρασέρνει μαζί της. Αντίθετα. Με διώχνει. Με απομακρύνει. Την απεχθάνομαι. Μου ‘ρχεται αναγούλα. Με κατουράει. Ξερνάω.<br /><br /><br />Το μόνο που καταφέρνω να κάνω είναι να την πλάθω και να την χρωματίζω έτσι όπως εγώ την φαντάστηκα κάποτε. Και μ’ αρέσει τόσο μα τόσο πολύ να ζω εκεί μέσα. Άγρια χέρια παλεύουν με τις εμμονές μου και προσπαθούν<br />να με βγάλουν έξω στην πραγματικότητα.<br />Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν μου αρέσει.<br />Ποια είναι η πραγματικότητα ; Μπερδεύομαι. Το χάνω.<br />Είπα πως δεν θα βάλω κανένα ερωτηματικό απόψε, μα δεν τα κατάφερα.<br />Δεκάδες ερωτηματικά κυκλοφορούν μέσα σ’ αυτό το σπίτι.<br />Με ακολουθούν από δωμάτιο σε δωμάτιο.<br />Με βρίσκουν τελικά να στέκομαι μπροστά απ’ τον καθρέφτη.<br />Ποια είναι η πραγματικότητα;<br /><br />Εδώ έξω πρέπει να πάψεις ν αγαπάς! Τ’ ακούς;<br /><br />Εδώ έξω έχει μαρμάρινα πεζοδρόμια και ακριβά αυτοκίνητα, μεγάλα σπίτια με μεγάλους κήπους, με καθαρόαιμα σκυλιά. Λουλούδια πάντα στο βάζο. Το ψυγείο τίγκα, το μπάνιο να μυρίζει dettol, Σαββατοκύριακο στη Ρώμη για ψώνια και ένα εισιτήριο για Ν. Υόρκη στο συρτάρι.<br />Οι κακοί στις φυλακές και οι καλοί ελεύθεροι.<br />Οι άντρες πια δεν έχουν τρίχες ούτε αρχίδια και οι γυναίκες ξύνουν το μουνί τους με ψεύτικα νύχια.<br /><br />Εδώ πρέπει να πάψεις ν΄αγαπάς! Τ’ ακούς;<br /><br /><br /><br />Δεν θέλω ρε! Εσύ τ’ ακούς;<br />Άσε με απόψε εδώ. Στην Στουρνάρη. Ν’ αποθεώνω την αυθεντικότητα του κατρουλιού και ν΄αγαπώ εκείνο το κορίτσι που περπατάει μόνο του παρέα με τα πιο όμορφα όνειρα ενός δικού του κόσμου.</span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;"></span></div><br /><div></div><br /></div><div><a href="http://manolistsafos.blogspot.com/"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 271px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453545719010983826" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S67i7_QAf5I/AAAAAAAAA-8/H0GGAqBAj-k/s400/athina43_.jpg" /></a> <strong><a href="http://manolistsafos.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">φωτογραφίες: Μανώλης Τσάφος</span><br /></a></strong></div><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S67ifhBdeGI/AAAAAAAAA-0/4f47IjDNUD0/s1600/athina43_.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-8465121759702963182?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-82271764363856414992010-03-18T02:21:00.003+02:002010-03-18T02:35:48.421+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S6Fyd2r0Y6I/AAAAAAAAA-k/YMZnpPPJw_w/s1600-h/mouhla.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449762881316086690" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S6Fyd2r0Y6I/AAAAAAAAA-k/YMZnpPPJw_w/s400/mouhla.jpg" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">1977 μακαρόνια στην κατσαρόλα σου. Ενωμένα. Δυνατά!<br />Όταν η μούχλα γίνεται τέχνη δεν μπορείς να τη φας στο πιάτο.<br />Παρόλα αυτά θαυμάζεις το αποτύπωμα του χρόνου που περνάει, ενώ ταυτόχρονα τσιγαρίζονται ισόποσα εγκεφαλικά κύτταρα κάπου εκεί ψηλά στο κρανίο. Γεννιούνται σκουλήκια που μασουλάνε τις άσχημες σκέψεις σου και θα ορκιζόσουνα πως ξεπερνάνε σε ποιότητα ακόμα και την πιο εύγευστη κατάχρηση.<br />Σε gourmet εποχές ένα τέτοιο γεύμα θα χόρταινε επίσης, ακόμα και τα πιο τρελά σου όνειρα, θα φλέρταρε με την πιο γουστόζικη φαντασία.<br />Θέλω να τα… ταριχεύσω. Να τα βάλω σε κουτάκι από plexiglass και να το στολίσω στην κουζίνα. Να μου θυμίζει τον παλιό κακό καιρό, τότε που τα μυαλά κουβάρια μου, μου έκρυβαν την άκρη της αρχής και την άκρη του τέλους. Τώρα ξέρω!<br />Ο ομφάλιος λώρος μου μετουσιώνεται σε ομφάλιο ρόλο. Μπορώ να διαλέξω για κύριο πιάτο ό,τι λαχταρώ! Κύριε Πιάτε, το ξέρω καλά πως στον πάτο σερβίρετε την πιο νόστιμη σαλτσούλα. Θα πάρω δύο. Μια για μένα κι άλλη μια για μένα πάλι. Έτσι μου αρέσει, δεν φαντάζομαι να σας τις στερήσω…? Ε? Ε?? Ε???<br />Στις πιο γκρίζες σκέψεις μου χιονίζει και στις πιο ηλιόλουστες, εμφανίζονται δροσερές σκιές. Σε μια τέτοια δροσερή σκιά κάθομαι τώρα. Ρεμβάζω και χαμογελώ!<br />Σε λίγο θα σκάσω και στα γέλια, περιμένετε!<br />Φέρτε μου και μια μπουκάλα κρασί. Από κείνο το βεραμάν. Το ξέρω ότι το φυλάγατε στην κάβα σας για κάτι τέτοιες μοναδικές στιγμές. Χικ!<br /><br />Και που είσαστε, γκαρσόν?<br />Φέρτε και το λογαριασμό. Ναι από τώρα.! Μετά… Ποιός ζει, ποιος πεθαίνει?<br />Θα μεθύσω κι ύστερα θα φάω το έργο τέχνης μου.<br />Έτσι αποφάσισα εντέλει.<br />Καλή όρεξη.<br />Φχαρστώ!</span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-8227176436385641499?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-36771826804668523702010-03-08T01:10:00.004+02:002010-03-09T12:13:57.939+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S5Qyxgm4S1I/AAAAAAAAA-E/H3n2X-oY8l0/s1600-h/paparounes.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446033675545758546" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S5Qyxgm4S1I/AAAAAAAAA-E/H3n2X-oY8l0/s400/paparounes.jpg" /></a> <span style="font-family:verdana;">Σαν να χειμώνιασε πάλι. Βροχή και αέρας. Έχει ενδιαφέρον πως μπλέκονται οι εποχές κι οι διαθέσεις. Θα νόμιζες πως όλα αυτά τα μπουμπούκια στα δέντρα θα σκόρπιζαν, μα όχι. Είναι όλα στη θέση τους και αντιστέκονται. Θέλει αγώνα για να βγάλεις καρπό.<br />Τα χόρτα αρχίζουν και ψηλώνουν στο δάσος. Σε λίγο δεν θα μπορείς να κάτσεις κάτω απ ‘τις αμυγδαλιές. Και κει, τα μονοπάτια στενεύουν. Ένα είναι το αγαπημένο μου. Μ’ αρέσει να το παρατηρώ χρόνο με το χρόνο, εποχή με την εποχή. Είναι που όσο τα χόρτα ψηλώνουν τόσο αυτό μικραίνει μα συγχρόνως διαχωρίζεται τόσο ξεκάθαρα. Και κείνα τα χόρτα που ψηλώνουν, σε λίγο θα βγάλουν κατακόκκινες παπαρούνες. Άπειρες κατακόκκινες παπαρούνες! Πόσο μ’ αρέσει εκείνο το μονοπάτι…<br />Την πρώτη φορά που αντίκρισα τις τόσες μαζεμένες παπαρούνες, ένα κατακόκκινο χαμόγελο μου φόρεσαν στο στόμα. Τόσες πολλές μαζί και τόσο εύθραυστες! Τα πέταλά τους, τέσσερα, θαρρείς και ζευγάρωσαν δυο πεταλούδες κι απ’ την τόση αγάπη την κόκκινη, μείναν εκεί σε μια εποχή μαζί, κι ύστερα σκόρπισαν τα πέταλα και χώρισαν για πάντα. Μα ο καρπός έπεσε στο χώμα, εκεί απ’ όπου όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν για να ξαναρχίσουν και να ξανατελειώσουν και πάει λέγοντας…<br />Κάποτε, πριν χρόνια σε ένα παιχνίδι στη δραματοθεραπεία με είχαν ρωτήσει τι θα διάλεγα να είμαι αν έπρεπε να επιλέξω μέσα από τον κόσμο των φυτών.<br />Είχα επηρεαστεί τότε από μια εκδρομή σ’ ένα καλυβάκι κάπου στο Καρπενήσι που ήμασταν περικυκλωμένοι από λογιών λογιών δέντρα και φυτά. Θα ήθελα να είμαι Έλατος. Όχι έλατο. Εκεί κατάλαβα την διαφορά. Ο Έλατος είναι απλά…τεράστιο έλατο σχεδόν γιγάντιο!<br />Βαθιές ρίζες σε χώμα υγρό που μεγαλώνουν σταθερά. Έχουν εμπόδια αλλά τα βρίσκουν με τα γύρω φυτά και ο καθένας παίρνει το χώρο του.<br />Όταν θ’ άρχιζα να μεγαλώνω θα φοβόμουν μήπως δεν καταφέρω να πάρω τον χώρο που θα χρειαζόμουν, ή, θα φοβόμουν μήπως και μ’ έκοβαν για να με κάψουν.<br />Μέχρι στιγμής, ζω.<br />Κορμός ψηλός, σταθερό δέντρο. Πράσινο σκούρο που σε αυτή τη φάση της άνοιξης ξεπετάγονται ανοιχτόχρωμες νέες πράσινες φουντίτσες στη συνέχεια των σκούρων.<br />Φως ανάμεσα στα κλαδιά.<br />Υγιές δέντρο. Θέλει να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται.<br />Το μόνο του ελάτομα… και στην γλώσσα μας, ελάττωμα, είναι που θέλει δίπλα του κι άλλους έλατους, στο ίδιο ύψος, ν’ ακουμπούν τα κλαδιά του.<br />Στην πραγματικότητα αυτή η επιλογή ήταν μια επιλογή μεγαλεπήβολη.<br />Αγέρωχη δύναμη εις τους αιώνες των αιώνων.<br /><br />Αν με ρωτούσες τώρα, παπαρούνα θα σου’ λεγα…<br />Εύθραυστη μα τόσο κόκκινη…<br />Αγγειόσπερμο, δικότυλο, ποώδες φυτό του αγρού που ανθίζει την άνοιξη και σκορπίζει τη άνοιξη. Νομίζω μάλιστα πως τα πέταλά της βαστούν στο μίσχο μια εβδομάδα μονάχα.<br /><br />Καλή εβδομάδα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-3677182680466852370?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-82436574726596666102010-02-17T02:57:00.000+02:002010-02-17T03:41:28.081+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S3tGZ7CAdVI/AAAAAAAAA98/zVAeDqGOVCc/s1600-h/almondtree.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439018386136790354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 264px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S3tGZ7CAdVI/AAAAAAAAA98/zVAeDqGOVCc/s400/almondtree.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;"> ΦΟΒΑΤΑΙ το μυαλό να στείλει εντολή στο χέρι να αρχίζει να γράφει. Φοβάται να διαβάσει μετά, με τι επέλεξε να ξεκινήσει, να συνεχίσει, να τελειώσει.<br />Τι να διαλέξει λοιπόν;<br />Διαλέγει ν’ αρχίσει με την αμυγδαλιά.<br />Αυτήν που συνάντησε πριν λίγες ώρες.<br />Τη διάλεξε ανάμεσα από κάμποσες αμυγδαλιές που ζούσαν σε μια συστάδα, στο βάθος ενός πράσινου λιβαδιού.<br />Πλησίαζε η άνοιξη, κι αυτές είχαν ήδη αρχίσει ν’ ανθίζουν.<br /><br />Αφού διέσχισε το λιβάδι ξεχώρισε μια απ' όλες και την πλησίασε. Αγκάλιασε τον κορμό της και κείνη του χάρισε ό,τι είχε και δεν είχε.<br /><br />Από τις ρίζες που τρέφονταν απ’ τη γη, μέχρι και τα μπουμπούκια της που ζωντάνευαν απ’ τον ήλιο, μια ιστορία είχε γραφτεί. Του την έβαλε στο μυαλό και το μυαλό σιγά σιγά την μετέφερε στο σώμα.<br />Το σώμα ανατρίχιασε ολόκληρο. Μάλλον όχι ολόκληρο. Μονάχα το μπροστινό μέρος που είχε την επαφή με τον κορμό του δέντρου.<br /><br />Ένα κλαδί ξέφευγε λίγο πιο δίπλα απ’ το κρανίο του. Το ένιωσε σαν ανοιγμένο χέρι και κούρνιασε το πρόσωπό του αφήνοντας ένα μικρό κενό για να μπορεί να αναπνέει. Τότε όλη η μυρωδιά του ζωντανού ξύλου και το άρωμα των ολάνθιστων μπουμπουκιών πέρασε –μικρό αεράκι- απ΄ τη μύτη του.<br />Κι ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που ένιωσε χαμένος στις πιο μοναδικές του αγκαλιές.<br /><br />Τη δυνατή αγκαλιά της μάνας.<br />Την στοργική αγκαλιά του πατέρα.<br />Την αδελφική αγκαλιά του καλύτερού του φίλου.<br />Την περήφανη του παππού.<br />Την -λίγο πριν το παραμύθι- της γιαγιάς.<br />Την αδελφική του αδελφού.<br />Την ατρόμητη της αδελφής.<br />Την αχόρταγη του μικρού παιδιού.<br />Την ζεστή και τρυφερή μετά από έρωτα…<br /><br />Δεν ήθελε να φύγει. Δεν ήθελε να φύγει με τίποτα από την αγκαλιά της ζωής.<br /><br />Μα όλοι ξέρουμε πως έπρεπε να φύγει, έτσι δεν είναι;<br /><br />Τότε άρχισε να κλαίει. Μικροί λυγμοί τράνταζαν όλα τα κλαδιά του δέντρου.<br />ΦΟΒΟΤΑΝ το μυαλό να στείλει εντολή στα χέρια να ξεσφίξουν τον κορμό, στα πόδια να πισωπατήσουν, στο σώμα, να στραφεί προς την αντίθετη κατεύθυνση και να επιστρέψει.<br /><br />Να επιστρέψει που…;<br /><br />Να επιστρέψει στο σπίτι, να κλείσει πίσω του την πόρτα, να πάει να χωθεί κάτω απ’ τα σκεπάσματα, να κλείσει τα μάτια και να ονειρευτεί πως ξεκινάει να διασχίζει ένα πράσινο λιβάδι που στο βάθος του φαίνεται μια συστάδα από…<br /><br /><br />…από λευκάνθιστες αμυγδαλιές.<br /><br />Θα συνεχίσει…<br /><br /><br /><br />Αλίμονο…<br /><br />Θα συνεχίσει…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-8243657472659666610?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-8310629901514715842010-02-07T05:57:00.000+02:002010-02-17T03:34:52.673+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S247W3aCGvI/AAAAAAAAA90/RpZwlQCj6pI/s1600-h/xristoforakis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435347064299068146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S247W3aCGvI/AAAAAAAAA90/RpZwlQCj6pI/s400/xristoforakis.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Που δεν έχετε ποτέ σας ονειρευτεί μια σκιά που να μην σας τρομάζει…<br />Ατρόμητοι σε μια αντανάκλαση ενός εαυτού δίχως όρια.<br />Μου μίλησαν για σύνορα μα ποιος ορίζει την ορατότητα σε αυτό το παιχνίδι;<br />Οι λέξεις κρύβονται πίσω από συναισθήματα. Κι εκεί που πας να τολμήσεις να πεις πως πρωτόγνωρα είναι, η αυστηρή δασκάλα η κυρία λογική σε επαναφέρει και σε αναγκάζει να αριθμήσεις τα θέλω σου.<br />Πρωτόγνωρα είναι. Πρωτόγνωρα είναι;<br />Ναι ρε κυρία, πρωτόγνωρα είναι, έχεις κανένα θεματάκι και δεν το ξέρω;<br />Ναι, μου απαντάει. Μην με κακολογείς, εγώ πάω να σε προστατέψω και συ με κακολογείς, με αμφισβητείς, με πολεμάς.<br />Όχι, κυρία, δεν σε πολεμάω. Σε έχω μάθει τόσο καλά και σε σέβομαι και προσέχω και φροντίζω και όλα καλά κι όλα ωραία αλλά… μη με ταλαιπωρείς άλλο καημένη λογική. Δεν θέλω άλλο. Όχι.<br />Ποτέ δεν σε αγάπησα, απλώς σε σεβάστηκα. Ποτέ δεν σε κατάλαβα…<br />Χάρισέ μου ένα διάλειμμα σε μια παιδική χαρά. Να παίξω, να τρέξω, να λαχανιάσω.<br /><br />Που δεν έχετε ονειρευτεί ότι εδώ είναι όλα…<br />Στο ξεσκαρτάρισμα τα μάτια ανοιχτά και η καρδιά σε σκοπιά να φυλάει την τύχη της.<br />Γαμώ την τύχη μου γαμώ, που δεν άντεξα να μην σαβουριαστώ σε καταστάσεις που δεν άξιζαν ούτε ένα δάκρυ. Την τύχη μου, που ανέξοδα τόσα χρόνια ποντάρει σε σκοροφαγωμένες τσόχες. Σε σημαδεμένες ιστορίες. Σε μαυροκόκκινες στιγμές χωρίς φαντασία. </div><div><br />Με κέρασαν την πιο όμορφη φαντασία κι ήθελα κι άλλο.<br />Γλυκό του κουταλιού σε εποχές που σιχαίνονται το πετιμέζι.<br />Όσο πιο λίγο τρως τόσο πιο πολύ απολαμβάνεις.<br />Όσο πιο λίγο δοκιμάζεις τόσο περισσότερο έρχονται στα όνειρά σου τα μακροβούτια της απόλαυσης.<br /><br />Κυρία λογική θαρρώ πως αγάμητη είσαστε. Και μας παραφουσκώνετε χρόνια και χρόνια με το ίδιο βιολί.<br />ΡΕ ΔΕ ΜΠΑ νΑ…<br /><br />Ω ναι!<br /><br /><br /><br />-Με σιχαίνεσαι που σε ξεμπροστιάζω έτσι;<br />-Όχι. Σε παραδέχομαι. Που τολμάς να με προσβάλεις.<br />-Πλάκα μου κάνεις;<br />-Όχι. Σε ζηλεύω που δεν χαμπαριάζεις. Κι ας ξέρω πως έχεις άδικο.<br />-Άδικο;<br />- Ναι. Άδικο.<br />-Και που ξέρεις πως έχω άδικο ρε κυρία;<br />-Θα δεις πως αν δεν ερωτευτεί η λογική το συναίσθημα και το συναίσθημα τη λογική, δεν πρόκειται ποτέ να νιώσεις την γαλήνη.<br /><br />-Εδώ και είκοσι λεπτά έχω λόξυγκα. Τον σιχάθηκα.<br />Κρατώ την αναπνοή μου μα δεν λέει να φύγει.<br />Μπορεί να με ξεκάνει, μα θα ζήσω, έτσι δεν είναι;<br /><br />-Έτσι είναι…<br />-Πόσο σίγουρη είσαι;<br />-Εντελώς σίγουρη.<br />-Εντελώς σίγουρη ε;;<br />-Ναι… </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-831062990151471584?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-16312897164020307262010-01-26T05:21:00.000+02:002010-02-11T01:17:15.012+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S15iVPgUBGI/AAAAAAAAA9s/tzdT9NBWlTA/s1600-h/anchor.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430886317734233186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 277px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S15iVPgUBGI/AAAAAAAAA9s/tzdT9NBWlTA/s400/anchor.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;">Δεν ξέρω αν συμμετέχει το μυαλό, αν συμμετέχει η καρδιά, αν συμμετέχει η διάθεση να συνταιριάξει η μουσική με τα συναισθήματα.<br /><br /><br />Η μουσική. Η μουσική. Οι μουσικοί. Οι οργανοπαίχτες. Τα όργανα. Οι χορδές. Τα πλήκτρα. Η φωνή. Οι ήχοι. Οι τόνοι. Τα ημιτόνια. Οι παύσεις. Οι παύσεις. Οι παύσεις… Η σιωπή….<br />Σε μια τέτοια σιωπή ήρθα και σε βρήκα στα καμαρίνια. Κρυμμένος. Κρυμμένος. Ευτυχισμένος. Φοβισμένος. Ευτυχισμένος. Τρομαγμένος. Ευτυχισμένος. Συγκλονισμένος. Εσύ. Τόσο εσύ όσο ποτέ άλλοτε. Τόσο εσύ. Εκεί πάνω. Στη σκηνή. Ύστερα από …δεν ξέρω και γω πόσα χρόνια…δεκαετίες…ξανά. Πάνω στην σκηνή…ξανά… Σαν να μην κατέβηκες ποτέ…είπες…Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, ούτε μια ώρα… Άλλη ζωή. Στην ίδια πάντα μέσα. Άλλη ζωή…Ο κόσμος σ’ αγαπάει ακόμα. Ο κόσμος…πάντα σ’ αγαπούσε. Σε έχασε. Σε έχασε. Τον έχασες. Χάθηκες. Μα εκείνο, δεν χάθηκε ποτέ. Εκείνο το ψίχουλο γεμάτο από ψυχούλα. Εκείνο το ψίχουλο που μπορεί να χορτάσει γενιές ολόκληρες. Εκείνο, δεν χάθηκε ποτέ. Σε βρήκε, το βρήκες. Στην ώρα του. Στην καλή του ώρα. Πάντα υπάρχουν οι πιο κατάλληλες στιγμές για να γίνονται τα πράγματα.<br />Ήρθα και σε βρήκα. Μικρό παιδάκι πενήντακάτι χρονών. Μικρό παιδάκι. Ξέσπασες στα καμαρίνια. Μικρό παιδάκι, του έδωσαν ξανά το αγαπημένο του παιχνίδι να παίξει. Πάρε το μικρόφωνο φίλε μου καλέ. Μικρό παιδάκι με την βεβαιότητα του χρόνου που ξέρει να πατά στα πόδια του καλά και να παίρνει αγκαλιά τον σοφό άνθρωπο να τον βγάλει και πάλι στη σκηνή.<br />Ήρθα και σου μίλησα για την αγάπη. Η αγάπη φίλε μου. Η αγάπη ξέρει από μόνη της να επιβιώνει, να απελπίζεται, να κολυμπά σε βαθιά νερά, να χαχανίζει, να αναδύεται, να εξιστορεί, να ρεμβάζει, να ησυχάζει, να δοκιμάζει, να αποφασίζει. Η αγάπη φίλε μου, όταν σ’ αγκαλιάζει δεν σ’ αφήνει εύκολα κι ας αντιστέκεσαι. Η αγάπη φίλε μου, η αγάπη δεν τελειώνει. Δεν σβήνει, δεν υποχωρεί, δεν τσαντίζεται η αγάπη. Η αγάπη φίλε μου, κατάδικέ μου φίλε, είναι καταδικασμένη να μη μπορεί να εξαπατά τους μέσα μας εαυτούς. Γι αυτό και όταν κάτι το αγαπάμε αληθινά, πάντα έρχεται η στιγμούλα εκείνη η υπέρλαμπρη που μας το εμφανίζει αυτό το αγαπημένο, μέσα από στάχτες, μέσα από σκόνες, μέσα από φόβους, μέσα από τα σωθικά μας και μας το ρίχνει στα μούτρα, να! Δες το. Δες το ! Δες το! Είναι εδώ! Γύρω σου, μέσα σου παντού σου.<br />Κι ύστερα, απλώνεις το χέρι τρυφερά και χαρίζεις το πιο μονάκριβο χάδι που χάρισες ποτέ.<br /><br />Έτσι ήρθα και σου μίλησα για την αγάπη κι ας μην το ήξερες. Κι ας μην το κατάλαβες. Έτσι ήρθα δίπλα σου και σου χάιδεψα το πρόσωπο. Πως ν΄ αντισταθώ, όταν το πιο εύθραυστο κομμάτι ενός ανθρώπου συνθλίβεται εμπρός μου, πώς ν ‘αντισταθώ…<br /><br />Η αλήθεια. Η αλήθεια είναι αυτό που πάντα αναζητούσα και πάντα δυσκολευόμουν να βρω. Μα, την αλήθεια μάλλον την συναντάς τελικά εκεί που δεν την περιμένεις. Αστράφτει δειλά δειλά πίσω από σύννεφα. Πίσω από λέξεις κι από βλέμματα. Πίσω από μικρές μικρές στιγμές. Η αλήθεια είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο. Γιατί μέσα της κρύβεται όλη η αγάπη.<br />Εκεί, δεν χωράνε ούτε αμφιβολίες, ούτε ανασφάλειες. Και δεν στο επισφραγίζει αυτό κανείς, απλά τη νιώθεις. Εισχωρεί μέσα σου τόσο ομαλά που σε γεμίζει με μια αναντικατάστατη ανακούφιση. Μια ξεκούραστη ηδονική σοφία. Και έτσι απλά, δημιουργούνται οι σχέσεις. Οι σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο. Οι σχέσεις που έχουν τόσο δυνατή μνήμη…<br /><br />Ακόμα κι αν δεν σε ξαναδώ ποτέ, μόνο που θα’ χω νιώσει την αλήθεια σου, θα φτάνει για μια ολόκληρη ζωή να θυμάμαι πως μοιράστηκες αυτό το κάτι, το τόσο δικό σου κάτι, και έφτανε και περίσσευε που ήμουν απλώς κι εγώ εκεί. Απλώς, απλούστατα, ήμουν εκεί την στιγμή που έπρεπε να είμαι απλώς εκεί και πουθενά αλλού. Πουθενά αλλού. Εκεί…<br /><br />Με ρώτησες γιατί αγωνιώ. Γιατί;<br />Και σου απάντησα. Αγωνιώ γι ‘ αυτό που ξέρω. Και γι’ αυτό που θα’ θελα και οι άλλοι να ξέρουν. Το τόσο δεδομένο, το τόσο προφανές. Αγωνιώ για το αν είναι σε θέση να το αναγνωρίσουν. Έτσι, θα είναι μια επιβεβαίωση γα μένα πως δεν είμαι τρελή. Κι έχω τόση πολλή ανάγκη να νιώσω αυτόν τον καιρό πως δεν είμαι τρελή…<br />Μη φοβάσαι, μου έγνεψες. Θα μου πεις τώρα, πως γνέφεις στον άλλον το μη φοβάσαι. Ναι, μου το έγνεψες, πλάι στον καθρέφτη, εκεί στα καμαρίνια. Στον καθρέφτη που δεν κοίταξε κανένας απ’ τους δυο. Δεν χρειάστηκε. Δεν χρειάστηκε. Ήσουν ο καθρέφτης μου και ήμουν ο καθρέφτης σου. Δεν χρειάστηκε.<br /><br />Σκούπισε τα μάτια. Βγαίνεις. Anchor.<br />Σε ζητάνε. Τους ζητάς. Πήγαινε. Θα πάω και γω, να σε δω, να σε ακούσω, να σε χαρώ. Θα πάω να σε χαρώ, να σε θαυμάσω, να σε χορτάσω, να σε χειροκροτήσω.<br />Θα πάω…<br />Κι αύριο, που θα νιώθεις τόσο μισός, τόσο λίγος, τόσο γεμάτος, τόσο άδειος, θα είμαι κάπου εκεί έξω να γνωρίζω καλά πως ακόμα κι αν πιστεύεις πως δεν πρόκειται να σε καταλάβει ποτέ κανείς, εγώ θα είμαι πεπεισμένη πως ξέρω το πιο κρυφό σου μυστικό.<br />Είναι όταν ο εαυτός γνωρίζει τον εαυτό του άλλου…έτσι απλά.<br />Απλούστατα.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-1631289716402030726?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-64397252632242179762010-01-24T04:32:00.000+02:002010-01-24T05:28:47.812+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/S1u85MO-piI/AAAAAAAAA9k/SeZK1FIplAs/s1600-h/galinia.jpg"></a><br /><div><div><span style="color:#990000;"><span style="font-family:verdana;"><em>του</em> <strong>ΠΩΛ ΒΑΛΕΡΥ</strong> (1871-1945)</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>μετάφραση: Νίκος Σπάνιας</strong></span></span><span style="color:#999999;"><br /></span><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Πόσο γαλήνια είν’ η ώρα και το πρόωρο τέλος της εσπέρας πόσον αβρά χρωματισμένο.<br />Παραθυρόφυλλα σπρωγμένα βίαια δεξιά και αριστερά, με ρωμαλέα κίνηση κολυμβητή βυθίζομαι στην έκσταση του χώρου.<br />Είναι άδολο. Είναι παρθενικό, είναι γλυκό και άγιο.<br />Από παντού σε χαιρετώ αρχή κάθε διαφάνειας.<br />Τι γεγονός για το πνεύμα, αυτό το αχανές.<br />Θα’ θελα πάνω απ΄ όλα, να σ’ ευλογήσω, αν ήξερα μονάχα…<br />Στ’ άνδηρα, περιπλεγμένα τρυφερά από φυλλωσιές, στο κατώφλι της πρώτης ώρας, στο κατώφλι του εφικτού, κοιμούμαι και ξυπνώ, είμαι μέρα και νύχτα, προσφέρω τρυφηλά μιαν άσωστη αγάπη, έναν ανυπολόγιστο τρόμο.<br />Η ψυχή μου σβήνει τη δίψα της στου χρόνου τον κρουνό, πίνει λίγο λυκόφωτο και λίγη χαραυγή, νιώθει πως είναι μια γυναίκα νικημένη από τον ύπνο, ένας άγγελος καμωμένος από φως… κοινωνεί με τον εαυτό της, πέφτει σε μια κατήφεια και πετά με τη μορφή πουλιού σ’ ένα ημίγυμνο ύψος όπου ο βράχος του-χρυσός και σάρκα- διαπερνά το κυανό της νύχτας.<br />Πολύ υψηλά κάτι άστρα μοναχικά, τρεμίζουν, υποφώσκουν.<br />Αυτό το απολειφάδι πάγου είναι το φεγγάρι.<br />Γνωρίζω κάλλιστα πως ένα ασπρομάλλικο αγόρι αποστηθίζει αρχαίους θρήνους, ημιθανές, ημίθεο, πάνω στο ουράνιο αυτό αντικείμενο καμωμένο από μια σπιθόβολη, θανάσιμη ουσία, κρύα και τρυφερή που βαθμηδόν διαλύεται.<br />Το κοιτάζω λες και δεν έχω μέσα μου καρδιά.<br />Η νιότη μου πάλαι ποτέ ένιωθε δάκρυα ν ‘αναβλύζουνε την ίδια τούτην ώρα και κάτω από την ίδια μαγγανεία της λιπόθυμης σελήνης.<br />Η νιότη μου ατένιζε την ίδια αυγή και ατενίζω τον ίδιον εαυτό μου στο πλευρό της νιότης μου.<br /><br />Διαιρεμένος πώς να προσευχηθώ;<br />Πώς να προσευχηθείς σαν ένας άλλος εαυτός αφουγκράζεται την προσευχή σου;<br />Να γιατί πρέπει να προσεύχεται κανείς με λέξεις άγνωστες.<br />Απόδωσε αίνιγμα στο αίνιγμα, αίνιγμα για αίνιγμα.<br />Ανέβασε κάθε μυστήριο εντός σου σε αληθινό μυστήριο.<br />Υπάρχει κάτι εντός σου που ισοδυναμεί με ό,τι σε ξεπερνά…<br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:Verdana;"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-6439725263224217976?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-5874975571355554332009-12-31T22:29:00.000+02:002010-01-01T14:35:38.179+02:00<span style="font-family:verdana;">Θυμήθηκα έναν τύπο που σκόνταψα πάνω του προχθές. Για την ακρίβεια εκείνος σκόνταψε πάνω μου αφού πρώτα είχε σκοντάψει πάνω στο σουβλάκι που έτρωγε με ηδονική επίγνωση του τι κάνει. Τώρα θα φάω το σουβλάκι μου και τίποτα δεν με νοιάζει. Και τίποτα δεν σκέφτομαι και όλα είναι καλά!<br />Ήταν γύρω στα 45 και καθώς περπατούσα εμφανίστηκε ακριβώς μπροστά μου κατεβαίνοντας το σκαλί μιας εισόδου πολυκατοικίας. Ουπς! Του τάραξα την απόλαυση. Με κοίταξε σαν μικρό παιδί, χαμογέλασε ξέροντας ότι τον είχα τσακώσει σε μια πολύ δική του στιγμή, και χωρίς να σκουπίσει τα τζατζίκια γύρω απ’ τα χείλη και τη μύτη του, πρόφερε ένα πανέμορφο… «καλησπέρα και καλή χρονιά να έχουμε!!!».<br />Να’ ναι καλά ο άνθρωπος. Καιρό είχα να σκοντάψω σε ειλικρίνεια.<br />Μακάρι να μην σκούπιζε κανείς τα τζατζίκια απ’ το πρόσωπο αν ήταν να χαμογελάει αληθινά!<br /><br />Την ίδια μέρα, βράδυ πια, συνέχιζα να αποπλανώ τον εαυτό μου. Έλα, μην πας σπίτι, πάμε να βρεις τα παιδιά, θα είναι στο τσιπουράδικο. Όχι, θέλω να πάω σπίτι, ν’ ανάψω το τζάκι να κοιτάω τη φλόγα, να μην κλείνω τα μάτια, ν αρχίζουν τα μάτια να τρέχουν, να καθαρίζουν να καίνε τις εικόνες μου. Να πάω σπίτι, να πάω σπίτι, να’ μαι ειλικρινής και γω, να μην χρειάζεται να κρύβομαι. Πόσο απόθεμα ψεύτικων χαμόγελων κουβαλάω στις τσέπες. Όχι, Όχι, βγες, πάμε, περπάτα, κοντεύεις, σε περιμένουν. Με περιμένουν; Χα!...<br /><br />«Το παρελθόν είναι το μακρύ χέρι του μέλλοντος» και «ο πόνος σε κάνει να ζεις με αξιοπρέπεια». Αυτές ήταν οι δύο φράσεις απόσταγμα από μια κατά τα’ άλλα ψυχαναγκαστική επικοινωνία με έναν άνθρωπο που έκανα το…λάθος(? Άραγε) να του δώσω το τηλέφωνό μου το καλοκαίρι που μας πέρασε. Με τις γνωριμίες, λένε ανοίγουν πόρτες και οι ανοιχτές πόρτες είναι πάντα καλύτερες από τις κλεισμένες. Μετά βέβαια καταλαβαίνεις ότι ο άλλος δεν θέλει ακριβώς να σε βοηθήσει αλλά μάλλον να σε γαμήσει είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά…<br />Πλησιάζει προς τα 70, ζει στη Γερμανία, αποκαλείται σκηνοθέτης, τύπος μποέμικος, μόνος, με έναν γιο υιοθετημένο και μια γυναίκα που δεν ζει πια. Ψάχνει αποκούμπια. Ψάχνει να επικοινωνήσει, ψάχνει δεν ξέρω και γω τι, έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να του κατηγορήσω αυτό το δικαίωμα, καθώς όλοι ψάχνουμε κάτι σ’ αυτή τη ζωή. Αυτό που μου τη σπάει όμως είναι ότι με το που θα σηκώσω το τηλέφωνο θα αρχίσει να μιλάει χωρίς καν να με ρωτήσει αν εγώ μπορώ εκείνη τη στιγμή να του διαθέσω το χρόνο μου, λες και γω είμαι ανοιχτή γραμμή για τις καλές ή κακές ώρες του που δεν είχε που να μιλήσει και είπε ας πάρω αυτό το κορίτσι να δω τι κάνω…<br /><br /><br />Στο τσιπουράδικο τις προάλλες λοιπόν ακούστηκαν διάφορα όμορφα. Είναι αυτές οι κουβέντες που ξεκινάν απ’ το πουθενά και καταλήγουν στο κάτι που θα κρατήσει ο καθένας. Θα το βάλει στην τσέπη παρέα με τα περίσσια ψεύτικα χαμόγελα αφού μετά το δεύτερο ποτηράκι έχουν αρχίσει να γίνονται αληθινά και δεν τα χρειάζεσαι πια.<br />Πως το’ φερε λοιπόν η κουβέντα και μιλούσαμε για το κλάμα. Άλλος είχε να κλάψει χρόνια, άλλος, μήνες, άλλος, μέρες, άλλος, ώρες. Κι αυτό που κράτησα εγώ απ’ όλο αυτό το ευαίσθητο θεματάκι, ήταν τα λόγια που είπε ο αδερφός μιας πολύ καλής φίλης όταν ήταν 7 χρονών. Έκλαιγε λέει συνέχεια μικρή. Με το παραμικρό, το’ χε στο τσεπάκι το κλάμα. Παραδέχτηκε ότι ήταν κακομαθημένη και σχεδόν το χρησιμοποιούσε για να προσελκύσει το ενδιαφέρον, για να ασχοληθούν μαζί της, για να αποκτήσει κάτι που ήθελε. Τότε, μια μέρα ο αδερφός της είπε: « Σταμάτα να κλαις με το παραμικρό! Να ξέρεις ότι τα δάκρυα κάποια στιγμή στερεύουν κι όταν θα τα χρειάζεσαι δεν θα τα έχεις και αυτό θα σε κάνει πολύ δυστυχισμένη!»…<br />Από τότε, πρόσεχε πολύ. Το σκεφτόταν πριν κλάψει. Αν αξίζει…Όχι δεν άξιζε. Το έβλεπες στα μάτια της. Έβλεπες στα μάτια της την αλλαγή… Και πάνε χρόοονια από τότε…<br />Εγώ πάλι μικρή φοβόμουν πως τα δάκρυα μπορεί να πετρώσουν. Είχα δει έναν γεράκο, ποιος ξέρει πότε και που, δεν θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο το πρόσωπό του που μου φαινόταν σκαμμένο και κάτι δάκρυα δερμάτινα να κατηφορίζουν προς τα μάγουλα. Κι είχα σκεφτεί πως μάλλον θα τον είχε πάρει ο ύπνος κλαίγοντας.<br />Από τότε, σκουπίζω βιαστικά τα δάκρυά μου. Δεν τ’ αφήνω να στεγνώσουν. Δεν τα’ αφήνω να φανούν…<br /><br /><br />Κάθομαι εδώ λίγο πριν μια υποτιθέμενη αλλαγή και ψάχνω για ένα σπάνιο δώρο που θα μπορούσα να ζητήσω.<br />Σήμερα δεν άναψα το τζάκι. Παρόλο που οι γονείς μου πoτέ δεν μου υποστήριξαν την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, φοβάμαι να το ανάψω. Όσο τον σκέφτομαι με καμμένο πισινό δεν μου ταιριάζει χρονιάρα μέρα.<br />Θυμάμαι μικρή στο σχολείο πριν τα Χριστούγεννα που είχα κάνει μια συμμαθήτριά μου στο δημοτικό να κλάψει με μαύρο δάκρυ.<br />Τι έχεις και κλαις; τη ρώτησε ο δάσκαλος.<br />Να, κύριε, σνιφ κλαψ λυγμ, ελεγα στην ceralex τι δώρο περιμένω απ’ τον Άγιο Βασίλη και μου είπε ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης κι ότι τα δώρα τα παίρνουν ο μπαμπάς και η μαμά και τα βάζουν κάτω απ’ το δέντρο! Τότε γιατί ο μπαμπάς και η μαμά μου λένε ψέματα; ουαααααααα!!!!!!!<br />Και με πήρε ο κύριος λίγο πιο πέρα, και γέλαγαν τα μουστάκια του, είμαι σίγουρη, γέλαγαν τα μουστάκια του και σχεδόν συνωμοτικά εξήγησε πως κάποια παιδάκια πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη και δεν πρέπει να τους χαλάμε το όνειρο και πως καλό θα ήταν να μην τους λέω πως δεν υπάρχει.<br />Και μετά πήγα σπίτι και γκρίνιαζα κι εγώ στους γονείς μου. Μα γιατί δεν με μάθατε και μένα να πιστεύω στον Άγιο Βασίλη αφού έτσι κι αλλιώς κάποτε θα μάθαινα την αλήθεια, γιατί να μην παραμυθιαζόμουν λιγάκι.<br />Θα’ πρεπε να μου απαντήσουν τότε μα δεν το κάνανε: «Κοριτσάκι μου θα παραμυθιαστείς με τόοοοσα άλλα στη ζωή σου που δεν χρειάζεται να παραμυθιάζεσαι από τώρα» Αντ’ αυτού γελάγανε κι οι δύο και πήρα μια τεράστια υπέροχη αγκαλιά και τα ξέχασα όλα.<br /><br />Θα’ θελα να πίστευα μικρή στον Άγιο Βασίλη.<br />Θα’ θελα να βρισκόμουν δίπλα σ’ ένα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.<br />Θα’ θελα να θέλω να στολίσω όλο το σπίτι.<br />Θα’ θελα να είχε δώρα από κάτω και να περίμενα πως και πώς να πάει 12 για να τ’ ανοίξω.<br />Τώρα περιμένω πως και πώς να πάει 12 να τελειώνουμε και με αυτό το χρόνο. Μολών λαβέ μωρό μου!<br />Θα ντυθώ και θα στολιστώ και θα πάω να με βρει το ΔΕΚΑ κάπου μόνη ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους. Πιθανόν θα χορεύω θα χορεύω θα χορεύω ως το πρωί. Πιθανόν θα γελάσω αληθινά, πιθανόν θα χαρώ και γω με όλο το νταβαντούρι, πιθανόν να μείνω ειλικρινής, κι αν μου’ ρθει να κλάψω, δεν θα σκουπίσω τα δάκρυα και θα χαρίσω στον εαυτό μου ένα σπάνιο δώρο.<br />Το παρακάτω ποίημα.<br />Σε όλους όσους σκόνταψα και σκοντάψανε πάνω μου. Σε όλους όσους μοιράστηκα στιγμές αυτή τη χρονιά. Σε όλους όσους ψάχνουν είτε για κουμπιά είτε γι’ αποκούμπια είτε για μια τεράστια ζεστή αγκαλιά.<br />Παιδιά, να αγκαλιάζεστε παιδιά να αγκαλιάζεστε παιδιά να αγκαλιάζεστε…<br /><br /><br /><br /><em><strong>Το σπάνιο δώρο</strong><br /><br />Kαινούργιες θεωρίες. </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Tα μωρά δεν πρέπει να τ' αφήνετε να κλαίνε.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Aλλιώς υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται αφύσικα το παιδικό τους τραύμα </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Ποτέ αγκαλιά. </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>μέχρι να τους κοπεί η ανάσα </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν οι στερήσεις– πως θά 'ρθει μία και καλή </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>η αγκαλιά της μάνας τους.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>που καταγράφει τους θορύβους του μωρού </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>ώστε ν' ακούτε από μακριά </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Tυλίγονται άγρια γύρω απ' τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,θα σας πνίξουν.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Tίποτα.</em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>Όταν σας ζητάνε αγκαλιά </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em>μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.<br /><br /></em><br /><br />Κική Δημουλά<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-587497557135555433?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-23526117079803013692009-12-24T03:59:00.000+02:002009-12-24T04:14:13.590+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SzLOAJKowhI/AAAAAAAAA9E/fC8oAoLEdgc/s1600-h/cristmas.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418619803535983122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SzLOAJKowhI/AAAAAAAAA9E/fC8oAoLEdgc/s400/cristmas.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">Και είναι αυτή η σιγουριά μερικές φορές που λες πως τελικά δεν τα’ χεις κάνει και τόσο σκατά. Και πόσο σπάζομαι που γράφοντας στο word δεν σου αναγνωρίζει τη λέξη σκατά ως λέξη. Και σου βάζει αυτή την κόκκινη ζιγκ ζαγκ γραμμή από κάτω της για να μην λερώσει το λευκό εικονικό χαρτί. Λες και τα σκατά δεν υπάρχουν ως λέξη αναγνωρισμένη απ’ το περιβάλλον. Και όχι μόνο…<br />ΜΑ, τι έλεγα;;;<br />A ναι! Δεν τα’ χεις κάνει και τόσο σκατά λοιπόν. Ναι, έρχεται εκείνη η στιγμή που νιώθεις τόσο εύκολα πως όλα έτσι θα έπρεπε να γίνουν μέχρι τώρα, και αν μπορούσες ν’ αλλάξεις κάτι, δεν θα άλλαζες τίποτα.<br /><br /><br />Περιμένω με ανυπομονησία το σημερινό πρωϊνό. Το πρώτο κουδούνι που θα μου χτυπήσει για να μου πει : Να τα πουούμε;;<br />Και γω, ανοίγοντας την πόρτα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να πω ΝΑΙ.<br />Και να έχω έτοιμα τα δύευρα για να τα δώσω είτε μου άρεσε το άκουσμα είτε όχι.<br />Έτσι, για το καλό. Γιατί τρόμαξα προχθές και ήθελα να ψιλοξορκίσω τ’ όνειρο.<br />Το όνειρο που είδα μετά από μια εφιαλτική μέρα. Πως άνοιξα την πόρτα για να μου πουν τα κάλαντα. Κι ήταν ένα κορίτσι γύρω στα δεκαπέντε με ξανθό καρέ μαλλί και τεράστιο χαμόγελο που άστραφταν τα σιδεράκια. Κι ένα βλέμμα αγελάδας με μια ανεξιχνίαστη χαρά μπερδεμένη με μια ειρωνική λύπη. Στο δεξί της χέρι να κρατάει μια φλογέρα και παρόλα αυτά να ξεκινάει την καλήν ημέρα κουνώντας ρυθμικά τα χέρια. Λες και η φλογέρα ήταν το μοναδικό όργανο μαεστρίας της.<br />Και άρχισε να μου λέει καλήν ημέραν άρχοντες ποιος είναι ο προορισμός σας;<br />Κι εγώ, ν΄ αναρωτιέμαι αν είναι βαλτή από κάποιον που θέλει να γελάσει πολύ δυνατά μαζί μου. Και αν θα πρέπει ν’ απαντήσω τελικά ή αν θα την αφήσω να φτάσει στο… κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει, ή αν θα πρέπει να της κλείσω την πόρτα στη μάπα κα να πάει από κει που ήρθε. Γιατί από κει που ήρθε σίγουρα δεν της έμαθαν πως δεν μπορείς να δουλεύεις ψιλό γαζί τον κάθε που αποφάσισε απλά να αποδεχτεί πως και για άλλο ένα Χριστούγεννο θα παραμείνει πιστός στην μοναξιά του.<br />Τι λες κοπέλα μου; Αφού η ζωή στο απέδειξε πως τη μια μέρα μπορεί να ψάχνεις τρόπους για ν’ αυτοκτονήσεις και την άλλη να περνάς φίνα.<br /><br /><br />Ουφ…<br /><br /><br /></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Το χειρότερο απ’ όλα ήταν πως έψαχνα απεγνωσμένα να την πληρώσω. Να της δώσω κατιτίς για την φρίκη που μου πρόσφερε με το καλημέρα σας. Μην τυχόν και δεν είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Παιδιά ελάτε! Μπάτε σκύλοι αλέστε! Ό,τι ποθεί ο καθένα σας! Εγώ θα σας πω κι ευχαριστώ και θα σας τρατάρω κι ένα μελομακάρονο να γλυκάνω τις ενοχές σας. Γιατί δεν μπορεί…όλο και κάποια ενοχή θα νιώθετε για το δούλεμα που μου ρίχνετε πρωινιάτικα! Ας μην ξεχνιόμαστε λοιπόν!<br />Γλυκαίνει ο πόνος όταν τον μοιράζεσαι. Μα μετά κλείνεις την πόρτα. Ρίχνεις το σώμα σου πίσω της και εκπνέεις την σιγουριά της πανέμορφης μοναξιάς σου! Πόσο καλά είμαι τελικά! Πόσο καλά είμαι που μπορώ και ξεχωρίζω ακόμη την παράνοια από την ομορφιά!<br /><br />Κι έτσι πας ξανά να ρίξεις άλλον έναν υπνάκο. Υπνάκο με χαμόγελο.<br />Και τα κουδούνια να βαράνε στους γείτονες. Εντός σπηλαίων βρίσκεται η αλήθεια.<br />Τόσο κοντά, τόσο μακριά.<br />Ξύπνα!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-2352611707980301369?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-12179912681833351972009-12-05T04:13:00.000+02:002009-12-05T05:33:47.676+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SxnR2U8WKKI/AAAAAAAAA84/UWPOAQBh-RA/s1600-h/moon_spotlight.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411587158527322274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 264px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SxnR2U8WKKI/AAAAAAAAA84/UWPOAQBh-RA/s400/moon_spotlight.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;">Θα μπορούσα να γράψω πως φοβάμαι.<br />Μα δε μου βγαίνει. Θα μπορούσα να γράψω πως δεν ξέρω τι μου γίνεται και με την ίδια ακριβώς βεβαιότητα να γράψω ότι ξέρω ακριβώς τι μου γίνεται.<br />Θα μπορούσα να πω πολλά. Όχι. Όχι δεν μου έχουν φιμώσει το στόμα. Όμως χίλια συναισθήματα σφραγίζουν τα χείλια.<br />Κι είμαι δεμένη εδώ.<br /><br />Ένα όνειρο είδα. Θα μπορούσα να γράψω πως τρόμαξα μα δεν μπορώ, δεν θα ‘ταν αλήθεια, αφού ήταν πανέμορφο.<br /><br />Τα χιλιάδες αναμμένα φωτάκια της πόλης με κοιτούν από απέναντι. Μάλλον τρεμοσβήνω κι εγώ.<br />Θα μπορούσαν να με ρωτήσουν χιλιάδες ερωτήσεις. Μια ερώτηση το κάθε φωτάκι. Φως κι ερώτηση.<br />Θα ‘ταν άραγε εύκολες οι ερωταπαντήσεις;<br /><br />Τόσο καιρό λιώνω εδώ σιγά σιγά, κάτω απ’ τον προβολέα.<br />Χιλιάδες ανύπαρκτες ανακρίσεις.<br />Λιώνω, λιώνω σιγά σιγά περιμένοντας μια ερώτηση.<br /><br />Νομίζω χρόνια πέρασαν.<br />Το ενστικτό μου βαρέθηκε να μ’ οδηγεί. Το ‘χα κι αυτό τόσα χρόνια πάνω απ’ το κεφάλι μου. Δεν μου ‘φτανα εγώ κι ο εαυτός μου, είχα κι αυτό να μπαίνει ανάμεσα στο αγγελάκι και το διαολάκι. Να παίρνει θέση ισχυρή. Στο βάθρο πρώτο κι αριστερά και δεξιά άλλοτε ο άγγελος άλλοτε ο διάολος. Μα εκείνο, πάντα νικητής.<br />Ο άγγελος κι ο διάολος κάποτε το βαρέθηκαν και δίκιο είχαν. Κι αυτό, η αλήθεια είναι πως είχε βαρεθεί να είναι πάντα νικητής. Έτσι κι αλλιώς, όταν βγαίνεις πάντα πρώτος χάνεις τη μαγεία του συναγωνισμού. Βαριέσαι τη νίκη.<br /><br />Κάπως έτσι ένιωσε λοιπόν το ένστικτό μου και μαζί με κάτι χρωστούμενα που είχα απ’ τις μνήμες, ήρθαν και μ’ έδεσαν εδώ, σε μια καρέκλα. Μ’ έδεσαν μόνη μου με τ’ αγγελοδιαόλια μου να περιφέρονται γύρω απ’ το κεφάλι μου.<br />Κάτω απ’ τον ζεστό προβολέα. Να λιώνω.<br />Να λιώνω για μια ερώτηση.<br /><br />Φωτάκια φωτάκια φωτάκια απέναντι.<br />Πολυκατοικίες ψυχών.<br />Όταν χάθηκε η εμπιστοσύνη αρχίσαμε να φτιάχνουμε ορόφους.<br />Έτσι υψώνεται η μοναξιά.<br />Το ασανσέρ λοταρία σε κάθε διαδρομή του.<br />Πόσους θα πετύχεις;<br />Θα τους κοιτάξεις στα μάτια;<br />Τσανάκια χωριστά, χωρίς πολλά πολλά κι όχι αυλές να τρέχουν τα παιδιά κι όχι απλωμένα ρούχα στο ένα μέτρο απ’ το χώμα.<br /><br />Είμαστε ή του ύψους ή του βάθους τελικά.<br />Πάμε μια και καλή στο μείον ένα μέτρο κάτω απ’ τη γη.<br />Απ’ τα βάθρα στα βάραρθα.<br />Μείον ένα φωτάκι απ ‘την πόλη-πρώην-κατοικία.<br /><br />Δεν μου έβαλαν μουσική στο σπίτι απόψε.<br />Ακούγονται μόνο τα δυο ρολόγια της κουζίνας. Εναλλάξ τα δευτερόλεπτα.<br />Φαντάζεσαι να προσπαθείς να κρυφτείς ανάμεσα στο εναλλάξ των δευτερολέπτων;<br />Ακόμα και μέσα σ’ αυτό το μισό δευτερόλεπτο ο χρόνος περνάει και πάλι.<br />Πρώτος κι αυτός πάντα. Στο βάθρο. Νικητής. Σε άλλο βάθρο. Ναι. Υπάρχουν πολλά. Αλλιώς δεν θα λεγότανε ζωή.<br /><br />Ακούγεται νομίζω και ο προβολέας εκτός αν είναι το κεφάλι μου που άρχισε να βουίζει. Εκτός αν είναι που τσακώνονται πάλι ο άγγελος με το διάολο.<br />Λιώνω. Λιώνω σιγά σιγά.<br />Ας ρωτήσει κάποιος κάτι επιτέλους.<br />Πόσες ώρες πέρασαν μετρημένες στα μισά των δευτερολέπτων.<br />Μέρες μήνες χρόνια.<br />Λιώνω. Λιώνω σιγά σιγά.<br />Ας ρωτήσει κάποιος κάτι να σταματήσω να σκέφτομαι.<br /><br />Δεμένη στην καρέκλα. Τα πόδια μου δεμένα στα πόδια της. Σκοινί σφίγγει την κοιλιά μου στην πλάτη της. Μόνο τα χέρια μου αφήσανε ελεύθερα. Μου δώσανε κι ένα τετράδιο μ ‘ένα καλά ξυσμένο μολύβι.<br />Λιώνει. Λιώνει σιγά σιγά κι η μύτη του, σε λίγο δεν θα μπορώ ούτε να γράψω πια.<br /><br />Βρήκα τι θα κάνω αν λιώσει. Θα μάθω την προπαίδεια. Δεν ήταν τυχαίο που μου έδωσαν αυτό το μολύβι με την προπαίδεια. Και όχι ό,τι κι ό,τι , αυτήν που ξεκινάει απ’ το 1Χ11 και φτάνει στο 11Χ11.<br />Έχει και μια γόμα από πίσω το μολύβι αυτό.<br />Βρήκα τι θα κάνω μετά.<br />Θα ξεκινήσω να σβήνω ό,τι έχω γράψει απ’ το τέλος προς την αρχή.<br />Μέχρι να λιώσει κι η γόμα.<br />Δεν θα προλάβει νομίζω.<br />Λιώνω. Λιώνω σιγά σιγά.<br /><br />Θα μπορούσα να πω με βεβαιότητα πως δεν πρόκειται να με ρωτήσει κανένας τίποτα.<br />Θα μπορούσα να γράψω πως φοβάμαι μα δεν μου βγαίνει να το γράψω.<br />Ίσως να το πω σε λίγο.<br />Σε πολύ λίγο.<br />Γιατί αυτή η μύτη του μολυβιού έφτασε στο τέλος της. Πλέον χαράζω το χαρτί.<br />Δεν θέλω άλλες χαρακιές εδώ μέσα. Το τετράδιο είναι το μόνο πράγμα στη ζωή μου που δεν με πλήγωσε ποτέ…Προλαβαίνω για λίγα αποσιωπητικά….ε;….ναι….<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Πι ες: Μια μέρα μετά. Τελικά δεν έλιωσα. Πάνω που είχα φτάσει στην προπαίδεια του 13, ένα φως από απέναντι με ρώτησε «ΕΣΥ; Τι κάνεις;»</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-1217991268183335197?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-37644715064424683972009-11-21T01:54:00.000+02:002009-11-21T02:33:40.789+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SwcwyUnA-gI/AAAAAAAAA8o/gQGKEA93Evo/s1600/petama.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406343518765513218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 258px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SwcwyUnA-gI/AAAAAAAAA8o/gQGKEA93Evo/s400/petama.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Στο ντουλάπι της κουζίνας έχει φακές, μακαρόνια, ρύζι και καμιά κονσέρβα.<br />Πού και πού τσεκάρω την ημερομηνία λήξης και βάζω στην άκρη αυτά που, δεν τους μένει και πολύς καιρός, μήπως και καταφέρω να μαγειρέψω κάτι σύντομα.<br />Με κάποια τελικά, δεν κάνω τίποτα.<br />Και λήγουν.<br />Μένουν αρκετό καιρό ληγμένα στο ντουλάπι της κουζίνας. Μερικά, μπορεί και χρόνια.<br />Κι έρχεται η μέρα, μια μέρα που έτσι ξαφνικά, λέω να πετάξω τα ληγμένα.<br /><br />Πιάνω πρώτα την κονσέρβα. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μ’ άρεσαν οι κονσέρβες.<br />Ντολμαδάκια γιαλαντζί συγκεκριμένα.<br />Την κρατώ, την πετάω στον αέρα, την ξαναπιάνω και τη ρίχνω στα σκουπίδια.<br />Με λίγες τύψεις και λίγες ενοχές που δεν πραγματοποίησε το σκοπό της, ή, που κάποιοι άνθρωποι πεινάνε και δεν έχουνε να φάνε.<br /><br />Το ντουλάπι της κουζίνας αδειάζει απ’ τα ληγμένα.<br />Καθαριζει.<br />Μένει χώρος.<br /><br />Φροντίζω για τα επόμενα.<br />Να μαγειρέψω κάτι καλό μαζί τους.<br />Να μην πάει τίποτα χαμένο.<br />Να μην θέλω να έχω παραπάνω απ’ όσα μπορώ να αναλώνω.<br /><br /><br />Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους γύρω μου.<br />Στο ντουλάπι το δικό μου.<br />Κυρίως με τους γιαλαντζί.<br /><br />Αν δεν τους αναγνωρίζεις, είναι εκείνοι οι τόσο καλά αεροστεγώς εγκλωβισμένοι, αυτοί που προσπαθούν να σε καταναλώσουν πρώτοι.<br />ΠΡΟΣΟΧΗ!</span></div><br /><div><strong><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="font-family:Courier New;"></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-3764471506442468397?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-46584013186832955342009-11-18T04:34:00.001+02:002009-11-21T02:21:08.003+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SwNdWBVDp8I/AAAAAAAAA8g/QiiqZkYIwrI/s1600/kosmos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405266610669987778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 268px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SwNdWBVDp8I/AAAAAAAAA8g/QiiqZkYIwrI/s400/kosmos.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτή τη μέρα πάντα πονάω.<br />Τα τελευταία χρόνια αυτή τη μέρα νιώθω ένοχη.<br />Είναι που σταμάτησα να κατεβαίνω στο δρόμο. Είναι που πάντα είμαι και εδώ και εκεί, και τότε και τώρα.<br />Με βλέπω στην πορεία, τρομαγμένη μα ασφαλής.<br />Δίπλα σου πάντα.<br />Τώρα, δεν με βλέπω. Δεν είμαι εκεί. Είμαι στο σπίτι. Δουλεύω. Ακούω στο ραδιόφωνο τα ωραιότερα τραγούδια που εμπνεύστηκε ανθρώπου πάθος, ανθρώπου ανάγκη, ανθρώπου ζωντανού.<br />Τώρα, από δω, με βλέπω τότε. Πριν χρόνια. Με βλέπω εκεί. Στους ίδιους δρόμους. Η ίδια πορεία.<br />Δίπλα σου πάντα.<br />Οι κεραίες τεντωμένες μα ασφαλής.<br />Αυτή τη μέρα πάντα κάτι λείπει.<br />Μα συνεχίζω. Θα περάσει, λέω που θα πάει; Θα γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους. Θα τελειώσει. Αύριο στις εφημερίδες και αν. Όλοι θα συνεχίσουν.<br />Θα περάσει. Θα περάσει η μέρα. Ήδη περνάει, σχεδόν τέλειωσε κιόλας.<br />Θα περάσει. Δίπλα σου πάντα, με ένα σφίξιμο στην καρδιά, μα ασφαλής.<br />Χτυπάει το κουδούνι. Η μαμά. Κάτι πέρασε να μου αφήσει. Χαίρομαι που τη βλέπω. Δεν χαίρομαι που τη βλέπω έτσι. Άγχος, νεύρα, πνίγεται, πνίγεται πνίγεται…!<br />Αρχίζει και μιλάει για τις αναποδιές της ημέρας. Κι αυτό και κείνο και τ΄ άλλο…<br />Κι ύστερα, με κοιτάει. Βουρκώνει. Και μου λέει:<br />Κι είναι κι αυτή η μέρα…αχ αυτή η μέρα. Είμαι εκεί. Στο καροτσάκι, μωρό ο αδερφός σου και γω με τον πατέρα σου να θέλουμε να πάμε εκεί, οπωσδήποτε.<br />Στο δρόμο μας σταμάταγαν. «Πού πάτε με το μωρό; Τρελαθήκατε; Γυρίστε σπίτι σας». Δεν προλαβαίναμε. Ήμασταν ήδη πολύ κοντά. Το μακελειό είχε ξεκινήσει. Μπήκαμε στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Ακούγαμε έξω, που φωνάζανε βοήθεια!»<br />Τα παιδιά! Τα παιδιά δυο τετράγωνα πιο πέρα να ζητάνε βοήθεια, και να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα…!<br /><br />Η απόγνωση για λίγα δευτερόλεπτα εκφράστηκε στο πρόσωπό της σαν εκείνη ακριβώς τη στιγμή να βρισκόταν εκεί, τότε…<br />Δυο τρεις λυγμούς έβγαλε κι ησύχασε. «Άσε με», μου πε. «Θα μου περάσει. Καλύτερα να κλάψω να ξεσπάσω. ».<br /><br />Τώρα, δεν με βλέπω εκεί. Με βλέπω εδώ, απέναντί της, τρομαγμένη, να βλέπω τη δική της δέκατη έβδομη ημέρα του Νοέμβρη του δύο χιλιάδες εννέα.<br />Οι κεραίες τεντωμένες. Σαστισμένη, μα ασφαλής.</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Δίπλα μας πάντα, εσύ.<br /><br />Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο αδερφός μου. -Πήγες; -Όχι. -Τι κάνεις; -Καλά είμαι… εσύ; -Καλά..-Είναι η μαμά εδώ. –Τι κάνει; - Σκατά. -Και γω σκατά είμαι. –Και γω. –Α! ωραία! Γελάμε.. Άντε, καλά, κατάλαβα...τα λέμε, δως της φιλιά... γεια. –Γεια.<br /><br />Κλείνε το τηλέφωνο. Σε λίγο κλείνει κι η πόρτα.<br /><br />Όταν ο άλλος είναι πιο σκατά από σένα, αυτόματα γίνεσαι λιγότερο σκατά, θες δεν θες. Όπότε σταματάς να ανησυχείς για σένα και ανησυχείς πάλι για τους άλλους κι έτσι μάλλον κάπως παίρνεις κουράγιο για να δώσεις κουράγιο.<br /><br />Και να μην ξεχάσω…<br />Μόνοι μας, μα δίπλα σου πάντα.<br /><br /><br />Πέρασε η μέρα. Τώρα όλοι είναι στα σπίτια τους. Τη γιόρτασαν και φέτος!<br />Ασφαλείς. Μέσα στο όνειρο.<br />Καλή τους νύχτα.<br /><br /><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4658401318683295534?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-30325987290968032292009-11-10T00:21:00.000+02:002009-11-10T02:53:02.774+02:00<span style="font-family:times new roman;">Δεν μπορεί! Κάπου θα είναι. Δοκιμάζω!<br />Δοκιμάζω! Θα το βρω!<br /><br />Πίσω από κει;;<br />¨Όχι, όχι!<br />Κι όλο νομίζω πως το βρήκα…!<br />Πού, πού εκεί μέσα;;;<br />Δοκιμάζω. Θα μου κάνει;;<br /><em>-Τίποτα δεν έχεις καταλάβει!</em><br />Ψάχνω! Ψάχνω! Πού; Εδώ μέσα;;;;<br /><br />-Ναι, εδωμέσα μας.<br /><br /><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Πολλά πράγματα τα ψάχνουμε σε λάθος μέρος ή με λάθος τρόπο.<br />Ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό.<br /><br />Δοκιμάζουμε, δοκιμάζουμε, και καλά κάνουμε…<br />Αλλά…<br /><br /><br /><br />Προσπαθούμε να φτάσουμε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε. Μα ξεχνάμε να ψάξουμε αυτό που πραγματικά είμαστε.<br />Υποθέτω, πως, μόνο χρησιμοποιώντας για βάση αυτό που πραγματικά είμαστε, θα μπορέσουμε να κτίσουμε πάνω του αυτό που θέλουμε να γίνουμε.<br />Χωρίς να’ χουμε ανακαλύψει πρώτα αυτό, θα δοκιμάζουμε, θα δοκιμάζουμε, μα πάντα κάτι δεν θα μας κάνει. Πάντα κάτι θα μας λείπει.<br /><br /><br />Αυτό που είμαστε, πιθανόν να είναι το μικρό παιδί που μεγάλωσε. Έχουμε φορέσει τη μάσκα του χρόνου που περνάει στο πρόσωπό μας και το μικρό παιδί το’ χουμε κλείσει τιμωρία. Φυλακισμένο, να καταγράφει τη ζωή, χωρίς να την βιώνει στο έπακρο.<br />Ίσως μόνο το βράδυ, πριν κλείσει τα μάτια να φοβάται πάλι μην βγει το λιοντάρι κάτω απ’ το κρεβάτι. Ίσως μια ηλιόλουστη μέρα κλείνοντας τα μάτια στον ήλιο, να είναι ο ίδιος ήλιος σε κείνες τις καλοκαιρινές διακοπές που είχε πάλι ξαπλώσει χαρούμενος κοιτάζοντάς τον, κλείνοντας τα μάτια, ικανοποιημένος που κατάφερε να κάνει την πρώτη βουτιά με κεφάλι στη θάλασσα.<br />Ίσως μόνο περπατώντας στην γειτονιά πηγαίνοντας προς το σπίτι, μυρίζοντας τη μυρωδιά από φρεσκοτηγανισμένες πατάτες, που βγαίνει από κάποιον απορροφητήρα,<br />να μεταφέρεται στο πατρικό το σπίτι που έμπαινε μέσα με την τσάντα στον ώμο, μετά το σχολείο, και τον περίμενε μια γαβάθα με πατάτες τηγανιτές, στο τραπέζι της κουζίνας. «<em>Πήγαινε να πλύνεις πρώτα τα χέρια σου</em>»!<br />Κι έτσι χαμογελάει το μικρό παιδί στην μέση του δρόμου, και πιάνεις τον εαυτό σου να χαμογελάει. </span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><br />Είναι εδώ. Είναι εδωμέσα πάντοτε. Τρομάζει ακόμα κι ας έγινες ατρόμητος. Αναζητάει μια αγκαλιά κι ας παραδέχεσαι πως μπορείς να ζεις και μόνος σου. Ψάχνει για λύσεις κι ας ξεμπέρδεψες με τα μαθηματικά. Έχει ακόμα τις πληγές στα γόνατα, κι ας μετατοπίστηκε ο πόνος στην ψυχή σου.<br /><br />Πολλές φορές είναι αυτό το μικρό παιδί που δεν μας αφήνει να καταφέρουμε να κατακτήσουμε αυτό που επιθυμούμε. Σε πισωγυρίζει, προσπαθώντας να σου πει: Eι! Πάρε με και μένα μαζί σου! Αλλιώς δεν θα’ σαι εσύ.<br />Ποτέ κανείς δεν μας ενθάρρυνε να μην το λησμονήσουμε. Βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε βιάζοντας το μικρό παιδάκι.<br /><br />Βιαστήκαμε να θέλουμε να γίνουμε αρεστοί σε όλους. Σε όλους τους άλλους. Ή απλώς στον καθρέφτη μας.<br /><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/D2BHBylzc8w&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/D2BHBylzc8w&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-3032598729096803229?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-44620791410582815192009-11-02T04:27:00.001+02:002009-11-02T04:39:44.889+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Su5DuY-2BmI/AAAAAAAAA8Q/NGiyzoUrWOo/s1600-h/kardiogr.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399327467522885218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 256px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Su5DuY-2BmI/AAAAAAAAA8Q/NGiyzoUrWOo/s400/kardiogr.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σήμερα, άκουσα την καρδιά μου και ποτέ δεν είχα νιώσει τόσο ζωντανή.<br />Ήταν που ξαφνικά μπροστά στα μάτια μου εντόπισα αυτό το φοβιστικό, από παιδικής μνήμης, εργαλείο που σου εξετάζει ο γιατρός την καρδιά. Το βρήκα στον πάγκο της κουζίνας, μιας φίλης μου γιατρίνας, πλάι στα μαχαιροπίρουνα.<br /><br />Και έτσι είπα να με εξετάσω λίγο να δω πως ακούγεται η ζωή.<br />Αν μικροφωνίζει. Αν έχει πάρει λίγο φύσημα. Αν έχει κάτι να μου πει ανησυχητικό, να το ξέρω, μια και γκρινιάζω τελευταία για το πόσο ταλαιπωρημένη είναι.<br /><br />Κι έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου και το μικρόφωνο, παγωμένο βεντουζάκι, μέσα απ’ την μπλούζα, στο μέρος της καρδιάς.<br />Τι ipod και μαλακίες… Έπαθα πατατράκ ακούγοντας το ωραιότερο track της ημέρας.<br /><br /><br />Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Έτσι μου ‘ρχεται, αύριο κιόλας να πάω να αγοράσω ένα αποτέτοιο, μήπως και βρω την υγειά μου.<br /><br />Κάθε που απελπίζομαι να το βεντουζάρω και ν’ ακούω live my life.<br /><br />Περιγραφή:<br /><br />Απόκοσμος ρυθμός ταξιδεμένος.<br />Ακόμα και με τα μάτια ανοιχτά βλέπεις ξεκάθαρα το σκοτάδι του σύμπαντος.<br />Κι έναν αγώνα δρόμου χωρίς προορισμό. Χωρίς αφετηρία και τέρμα.<br /><br />Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι τον ρυθμό τον παίζεις εσύ. Θέλοντας και μη.<br />Έχεις ήχο. Εκπέμπεις. Έτσι κι αλλιώς. Χωρίς να βγαίνει απ’ το στόμα, απ’ τα χέρια απ’ τα πόδια…<br /><br />Σίγουρα για κάποιο λόγο κατασκευαστικά φτιαχτήκαμε έτσι ώστε να μην ακούγεται πιο δυνατά ο χτύπος της καρδιάς μας. Πόσο συγκαταβατική η φύση μας, να μας δώσει το περιθώριο να μεγαλουργήσουμε, κρατώντας γι’ αυτήν, μια μικρή γωνιά, εκεί αριστερά, να κάνει τη δουλειά της.<br />Ζήσε εσύ και γω θα βαράω εδώ στα σιωπηλά.<br />Όσο βαράω θα ζεις κι όσο ζεις θα βαράω.<br /><br /><br />Φαντάσου ν’ ακούγονταν οι καρδιές μας.<br />Τι ενοχλητικό που θα’ τανε…<br />Στους δρόμους, στα τρένα, στις συσκέψεις, στο σινεμά, στα ραντεβού…<br /><br />Όχι, όχι…<br />Έτσι, όλα λειτουργούνε ρολόι.<br />Ωρολογιακή βόμβα.<br />Σχεδόν δευτερόλεπτα.<br />Σχεδόν ψίθυροι.<br />Σχεδόν κραυγές.<br />Βαράει.<br />Βαράει έναν ρόλο.<br /><br />Ζωντανή.<br />Ζωντανοί.<br /><br />Για πόσο;<br />Για όσο.<br /><br />Πάρε σου λέω ένα μαραφέτι κι άκου τη.<br />Άκουσέ τη!<br />Έχει τόσα να σου πει.<br />Δεν σκέφτεται, όχι.<br /><br />Όχι…<br /><br /><span style="color:#ff0000;">«Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε» (Φ.Πεσσόα)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4462079141058281519?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-63291048114506233932009-10-28T04:46:00.000+02:002009-10-28T13:31:57.891+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Suew2YfSH5I/AAAAAAAAA8I/LkvXMgTfYxY/s1600-h/P8080445.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397477126759915410" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Suew2YfSH5I/AAAAAAAAA8I/LkvXMgTfYxY/s400/P8080445.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Πες μου. Πες μου! Ποιό να φορέσω;!<br />Πού θα με πάει;!<br /><br />Καμιά φορά ξεχνιέμαι κι όλα δείχνουν τόσο αέρινα!<br /><br />Καμιά φορά ακροβατώ και το τεντωμένο σκοινί μου, μοιάζει σαν τεράστιος δρόμος χωρίς νησίδες.<br /><br />Σ’ ένα νησί ξεγλίστρησε η απόγνωση το καλοκαίρι.<br />Έπεσε ξάφνου από ψηλά, βουτιά στην ασημένια θάλασσα και χάθηκε στο απέραντο.<br /><br />Κάτι ψαρέματα θυμάμαι εκεί στο απέναντι νησάκι. Εκδρομή με τη βάρκα του Κωστή.<br />Κι η Γεωργία να παλεύει με τις πετονιές.<br /><br />Εκεί, πάνω στη βάρκα, με τα πεντέξι μποφόρ ανακατευόταν η χαρά με τη λύπη.<br /><br />Τη μια το μυαλό έσπρωχνε να ρίξει στη θάλασσα τις κακοδιάθετες εμμονές του, την άλλη μια πορτοκαλένια δύση στο βάθος το έκανε να ξεχνάει σε ποιό σώμα ανήκει.<br /><br />Μεγάλη υπόθεση το παρόν. Καμιά φορά σου ρίχνει σφαλιάρες να συνέλθεις.<br />Ει! Σου λέει. Κοίτα δω τι συμβαίνει κι άσε την παραζάλη του νου.<br />Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από τούτη τη στιγμή!<br /><br />Και συ, κοιτάς. Κι απορείς. Πόση δύναμη κρύβει μέσα της η συνήθεια. Πόση κόντρα με τον καιρό βαστάει η πραγματικότητα του μυαλού.<br /><br />Πίνακας. Μαυροπίνακας. Σβήνεις, σβήνεις και μένεις με λερωμένα τα χέρια απ’ την κιμωλία την άχαρη, που σου υπενθυμίζει ότι σηκώθηκες στον πίνακα κι ότι ζητήθηκες να λύσεις ενώπιων κάποιων, κάτι. Να λύσεις κάτι.<br /><br />Ακόμα κι αν ήξερες τη λύση, τα χέρια λερώθηκαν.<br />Κι ακόμη κι αν το’ λυσες σωστά, ανάθεμα κι αν κατάλαβες τι νόημα έχουν όλα τούτα στην ζωή σου.<br /><br />Καμιά φορά νιώθω σαν κι αυτά τα απλωμένα αέρινα φορεματάκια προς πώληση.<br />Ζητείται σώμα να με αντέξει, να με χωρέσει, να του ταιριάξω.<br /><br /></div></span><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Έτσι από μακριά φαντάζει εύκολο και χαριτωμένο. Λιτό κι απλούστατο.<br />Μπορώ να με φανταστώ μέσα σε όλα. Να προσαρμόζομαι μ’ ένα πλατύ χαμόγελο σε κάθε γούστο.<br /><br />Να φυσάει το αεράκι και να ανατέλλει το γόνατο. Να πέφτει η τιράντα στον ώμο ξέγνοιαστη.<br />Να μην κρυώνω, να μην προσμένω, να μην αισθάνομαι τίποτα, πέρα απ’ το ανάλαφρο αισθαντικό τυχαίο, ενός αναντικατάστατου παρόντος.<br /><br />Και τι ωραία! Και τι καλά! Τι καλά που επισφραγίζονται οι στιγμές!<br /><br />Σαν ανέξοδη αγορά του πιο πανάκριβου συναισθήματος!<br />Πες μου! Πες μου, ποιο να φορέσω;<br />Ποιο μου πάει καλύτερα;<br />Έτσι που να χρωματίσει τη γύμνια μου στην τόση ανάγκη που δεν ντρέπεται να ομολογήσει:<br /><br />Πως κατά βάθος, κρυώνω!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-6329104811450623393?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-64473213138198205442009-10-23T02:12:00.000+03:002009-10-23T03:02:03.043+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SuDsPd4XglI/AAAAAAAAA8A/3o_1dojuGhs/s1600-h/kuklamino.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395572104053097042" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SuDsPd4XglI/AAAAAAAAA8A/3o_1dojuGhs/s400/kuklamino.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#333333;">???????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">???????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">???????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">???????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">???????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">???????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">???????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">?????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">??????????????????????????????????????????????????????????????</span></div><div><span style="color:#333333;">??????????????????????????????????????????????????????????????<br /></span></div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Τι θεωρείται «φυσιολογικό»;<br />Αφού το σωστό και το λάθος είναι υποκειμενικό.<br />Τα λάθη της φύσης είναι φυσιολογικά;<br />Κι αν σταθούμε στο γεγονός ότι «φυσιολογικό» είναι αυτό που υπάρχει ή γίνεται σύμφωνα με τη φύση, ποιά θεωρείται πλέον η «φύση του ανθρώπου», όταν τα ένστικτα τα έχουμε σχεδόν αποχαιρετίσει, όταν η επαφή μας με τη φύση, όλο και λιγοστεύει.<br /><br />Η «λογική της φύσης» υφίσταται;<br /><br /><br />Η λογική δημιουργεί πάντα μια απόσταση. Η λέξη «απόσταση» θα μπορούσε να αντικατασταθεί από τη λέξη «εξήγηση».<br /><br />Η λογική από μόνη της υφίσταται; Ή συμπορεύεται πάντοτε με τα «συμπεράσματα»;<br /><br /><br />Η λογική μας απομακρύνει;<br />Η λογική μας γλιτώνει;<br />Η λογική μας λυτρώνει;<br /><br /><br />Το συναίσθημα ανήκει στη φύση.<br />Αισθήσεις.<br /><br /><br />Αν δεν υπάρχει η λογική, ένα συναίσθημα μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτο.<br />Άρα,<br />η λογική μας ελέγχει.<br /><br />Κι έτσι,<br />Χτίζονται σιγά σιγά τα τείχη γύρω απ’ το ΕΓΩωωω…<br /><br />Ο λογικός ορίζεται ή είναι κι αυτός υποκειμενικός;<br />Ο λογικός μπορεί να είναι φυσιολογικός;<br /><br />Ίσως γι’ αυτό πολλές φορές να γινόμαστε τόσο παράλογοι.<br />Γιατί, ποιός σε μαθαίνει να χειρίζεσαι σωστά τη λογική;<br /><br />Ενώ, ποιος σε μαθαίνει να χειρίζεσαι το συναίσθημα, παρά μονάχα οι 5 αισθήσεις.<br /><br />Εμπειρία.<br />Βιώματα.<br />Ακοή (ήχοι της φύσης, μουσική, λόγια……..)<br />Όραση (ομορφιές ή ασχήμιες μέσα στην υποκειμενικότητά τους κι αυτές, ταινίες, διάβασμα……)<br />Αφή (σε αγκαλιάζανε συχνά όταν ήσουν μικρός; Είχες από μικρός επαφή με ζώα; Tο χάδι; Έχεις παίξει αρκετά με την άμμο; Έχεις φτιάξει ποτέ κολάζ; Έχεις μαστορέψει; Μάζευες λουλούδια;)<br />Όσφρηση ( το χώμα μετά τη βροχή, τα φρεσκοπλυμένα απλωμένα ρούχα που μυρίζουν ήλιο, μυρωδιές λουλουδιών, αγαπημένων φαγητών ή μυρωδιές που σε κάνουν να κλείνεις τη μύτη, μυρωδιές αγαπημένων προσώπων……)<br />Γεύση (μια ντομάτα κομμένη απ’ το μποστάνι, το φιλί, η αρμυρή θάλασσα, κάτι χαλασμένο…….)<br /><br />Όλα αυτά κι άλλα πολλά, γεννούν τα συναισθήματα.<br />Έπειτα… μπαίνει η λογική.<br />Κι ύστερα… χάνεται η «μαγεία».<br /><br /><br />Τ’ αστέρια γίνονται πλανήτες…<br />Η μουσική, νότες…<br /><br />Οι έννοιες γίνονται λέξεις χρησιμοποιώντας τα σύμβολα του αλφάβητου ως θεμελιώδη στοιχεία ενός…γνωστικού χώρου.<br />Οι «έννοιες» είναι συναίσθημα.<br />Και οι «λέξεις», η λογική τους.<br />Μια λέξη μπορεί να κρύψει πολλές έννοιες και πρέπει να μπει η λογική για να καταλήξεις σε ποια έννοια αντιστοιχεί.<br /><br /><br /><br /><br />Η λέξη ΛΟΥΛΟΥΔΙ από μόνη της κρύβει μέσα της όλα τα λουλούδια του κόσμου.<br />Μα, μόνο αν το δεις, αν το πιάσεις, αν το μυρίσεις….είναι ΤΟ λουλούδι που σου ξύπνησε όλες τις αισθήσεις.<br /><br />Ένα λουλούδι σαν κι αυτό, κάποιος, κάπου, κάποτε, το κράτησε στα χέρια και το ονόμασε έτσι. ΛΟΥΛΟΥΔΙ<br /><br /><br />Ποιος να ’ταν, άραγε, κείνος ο άνθρωπος που έβγαλε πρώτος αυτή τη λέξη;<br /><br /><br /><br /><br />Στην ψυχή μέσα, γνωστές λέξεις ψάχνουν να βρουν ένα νόημα. Κι αντί γι’ αυτό, βρίσκουν μπροστά τους ένα λουλούδι.<br />Κι ίσως αυτό, έτσι για λίγο, χαρίζει ένα ευχάριστο διάλειμμα στην λογική, να πάει μια βόλτα, να δει αν έρχομαι.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-6447321313819820544?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-89017750532088835492009-10-18T07:10:00.000+03:002009-10-18T16:25:01.769+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/StqVkfQduLI/AAAAAAAAA7w/4hFB5r46sn8/s1600-h/agriolouloudo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393787957827975346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/StqVkfQduLI/AAAAAAAAA7w/4hFB5r46sn8/s400/agriolouloudo.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σαν το σκυλί που έρχεται στα πόδια σου να παίξει και συ το διώχνεις κι αυτό δεν χαμπαριάζει και ξανάρχεται να παίξει.<br />Σαν τα μικρά ψαράκια που κάποιες φορές σου τσιμπάνε τα πόδια στα ρηχά και συ τινάζεις τα πόδια μα εκείνα δεν τα νοιάζει και ξανάρχονται και σου τσιμπάν τα πόδια.<br />Σαν τη μύγα που τη διώχνεις δίνοντας σφαλιάρες στον αέρα πάνω απ΄ το πιάτο σου κι αυτή επιμένει.<br />Σαν το κουνούπι που ζουζουνίζει τη νύχτα πάνω απ’ το κεφάλι σου και συ ανάβεις το φως, χτυπάς τα χέρια σου παλαμάκια να το λιώσεις με δύναμη κι αυτό σου ξεφεύγει. Το ψάχνεις παντού κι όταν αποφασίσεις να σβήσεις το φως και να κοιμηθείς, αυτό ξανάρχεται και σου ζουζουνίζει δίπλα στ’ αφτί.<br /><br />Σαν μια πόρτα που βρίσκεσαι πίσω της και κάποιος προσπαθεί να μπει και συ την σπρώχνεις για μην τα καταφέρει, κι ενώ προσπαθείς με όλη σου τη δύναμη, ο άλλος φεύγει και σκας απότομα τα μούτρα σου πάνω στην πόρτα.<br />Σαν ένα bradefer ατελείωτο χωρίς νικητή μα και χωρίς νικημένο.<br /><br />Πιθανότατα δεν θα χάλαγε ο κόσμος αν άφηνε ο ένας τον άλλον να νικήσει εναλλάξ. Να μείνουν και οι δύο ευχαριστημένοι.<br /><br />Ευχαριστημένοι;<br /><br />Έχουμε μια τάση οι άνθρωποι να αντιδράμε σπασμωδικά, με τη μία, σε ό,τι μας… ενοχλεί.<br />Μακάρι και να’ ξερα αν είναι καλό ή κακό αυτό.<br />Μάλλον μας ενοχλούν περισσότερο τα μικρά πράγματα.<br />Αυτά που μπορούμε να ορίσουμε. Που νομίζουμε ότι μπορούμε να ορίσουμε.<br />Έτσι γινόμαστε νικητές σε άνισες (;) μικρές μάχες.<br /><br />Μα…<br /><br />Πόσες φορές κατάφερες να σκοτώσεις αυτό το γαμημένο κουνούπι;<br />Πόσες φορές κατάφερε η μύγα να μην προσγειωθεί έστω και μια φορά πάνω στις πατάτες σου;<br />Όσο κι αν χτυπιόσουν μες στη θάλασσα για ν’ αποφύγεις τα μικρά μικρά τσιμπηματάκια, πόσα μικρά μικρά σουπερ nemo σου γαργάλησαν τελικά τα πόδια;<br />Και το σκυλί παρόλο που το έδιωξες τόσες φορές, είναι ακόμα δίπλα σου και σε κοιτάει στα μάτια.<br /><br />Στην πόρτα αλλάζει το παιχνίδι.<br />Έχεις να κάνεις με άνθρωπο.<br />Και στο bradefer κρίνεται το παιχνίδι:<br />Με τι άνθρωπο έχεις να κάνεις.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Βγήκα στο δρόμο μετά τη βροχή.<br />Μια Κυριακή ξημερώνει.<br />Καλημέρα λέω.<br />Την λέω κι ας πέσει κάτω.<br />Δεν θα προλάβει.<br />Ο σκύλος θα την κάνει μια χαψιά!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-8901775053208883549?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-13284170069038173202009-10-15T03:44:00.000+03:002009-10-15T04:25:12.816+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/StZ5XmyRXFI/AAAAAAAAA7o/CoRzAEDNxDk/s1600-h/enagalismoi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392631050278100050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 281px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/StZ5XmyRXFI/AAAAAAAAA7o/CoRzAEDNxDk/s400/enagalismoi.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong>κείμενο του Eduardo Galeano από "Το βιβλίο των Εναγκαλισμών"</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#ffffff;">«Εκεί όπου η Παλαιά Διαθήκη λέει ό,τι λέει, ίσως θα έπρεπε να λέει ό,τι μου εξομολογήθηκε ο βασικός πρωταγωνιστής της:<br />Κρίμα που ο Αδάμ ήταν τόσο κούτσουρο. Κρίμα που η Εύα ήτανε τόσο κουφή. Και κρίμα που εγώ δεν κατάφερα να γίνω κατανοητός.<br />Ο Αδάμ και η Εύα ήταν τα πρώτα ανθρώπινα όντα που γεννιούνταν από το χέρι μου και παραδέχομαι ότι είχαν ορισμένα ελαττώματα δομής, συναρμογής και φινιρισμάτων. Εκείνοι δεν ήταν έτοιμοι ν’ ακούσουν ή να σκεφτούν.<br />Κι εγώ…, ε, πιθανώς εγώ δεν ήμουν έτοιμος να μιλήσω.<br />Πριν από τον Αδάμ και την Εύα δεν είχα μιλήσει ποτέ με κανέναν. Είχα προφέρει ωραίες φράσεις όπως το «Γεννηθήτω φως», αλλά πάντοτε κατά μόνας.<br />Έτσι όταν εκείνο το απόγευμα συναντήθηκα με τον Αδάμ και την Εύα, την ώρα που πνέει η αύρα, δεν υπήρξα πολύ ευφραδής. Μου έλειπε η εξάσκηση.<br /><br />Το πρώτο πράγμα που ένιωσα ήταν έκπληξη. Εκείνοι μόλις είχαν κλέψει τον καρπό του απαγορευμένου δέντρου από το κέντρο του Παραδείσου. Ο Αδάμ είχε πάρει ύφος στρατηγού που λίγο πριν είχε καταθέσει το ξίφος του κι η Εύα κοίταζε το χώμα λες και μετρούσε μυρμήγκια. Ήταν όμως και οι δυο απίστευτα νέοι, όμορφοι κι ακτινοβόλοι. Με αιφνιδίασαν. Εγώ τους είχα πλάσει, αλλά δεν ήξερα ότι ο πηλός μπορούσε να φεγγοβολάει.<br />Κατόπιν το ομολογώ, ζήλεψα. Καθώς κανένας δεν μπορεί να μου δώσει διαταγές, αγνοώ την αξιοπρέπεια της ανυπακοής. Ούτε γίνεται να γνωρίζω την τόλμη του έρωτα που απαιτεί δύο. Πιστός στην αρχή της εξουσίας, συγκράτησα την επιθυμία μου να τους συγχαρώ, επειδή είχαν γίνει αιφνίδια σοφοί στα ανθρώπινα πάθη.<br />Τότε άρχισαν οι παρανοήσεις. Εκείνοι κατάλαβαν για πτώση όπου εγώ μίλησα για πτήση. Πίστεψαν ότι αν ένα αμάρτημα είναι προπατορικό, του αξίζει τιμωρία. Είπα ότι αμαρτάνει όποιος δεν αγαπάει, κατάλαβαν ότι αμαρτάνει όποιος αγαπάει. Όπου ανήγγειλα λειμώνα γιορτής, κατάλαβαν κοιλάδα δακρύων. Είπα ότι ο πόνος ήταν το άλας που νοστίμιζε την ανθρώπινη περιπέτεια: κατάλαβαν ότι, απονέμοντάς τους τη δόξα του να είναι θνητοί και τρελούτσικοι, τους καταδίκαζα. Όλα τα κατάλαβαν ανάποδα. Και τα πίστεψαν.<br /><br />Εσχάτως έχω προβλήματα αϋπνίας. Εδώ και μερικές χιλιετίες ταλαιπωρούμαι ώσπου να με πάρει ο ύπνος. Και μ’ αρέσει να κοιμάμαι, μ’ αρέσει πολύ επειδή, όταν κοιμάμαι ονειρεύομαι. Γίνομαι τότε ερωμένος ή ερωμένη, καίγομαι στη φευγαλέα φωτιά των διαττόντων ερώτων, είμαι πλανόδιος κωμικός, ψαράς στο ανοιχτό πέλαγος ή τσιγγάνα που λέει τη μοίρα, καταβροχθίζω ως και τα φύλλα του απαγορευμένου δέντρου και πίνω και χορεύω, ώσπου να κυλιστώ στο έδαφος…<br />Άμα ξυπνάω, είμαι μόνος. Δεν έχω με ποιόν να παίξω, επειδή οι άγγελοι με παίρνουν πολύ στα σοβαρά, ούτε ποιόν να ποθήσω. Είμαι καταδικασμένος να ποθώ τον εαυτό μου. Πλανιέμαι από άστρο σε άστρο, βαριεστώντας στο κενό σύμπαν. Αισθάνομαι πολύ κουρασμένος. Γεννήθηκα μόνος, είμαι μόνος, μόνος εις τους αιώνες των αιώνων.»<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-1328417006903817320?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-48029961967092124872009-10-11T23:37:00.000+03:002009-10-12T22:11:17.224+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/StJC-nJkJCI/AAAAAAAAA7g/fyYLgBSqwq4/s1600-h/picasso-pablo-don-quixote-3600106%2520PXB+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391445347344327714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/StJC-nJkJCI/AAAAAAAAA7g/fyYLgBSqwq4/s400/picasso-pablo-don-quixote-3600106%2520PXB+copy.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κι εκεί που χάζευα κι αναπολούσα στους αιθέρες, ήρθε ένα σύννεφο και πήρε όλες τις λέξεις μου μαζί του.<br />Δεν είχα τίποτα να πω.<br />Σσσσς…..σιωπή… απόλυτη ησυχία.<br />Κι ύστερα έφερε ο ουρανός από μακριά, τρία μαύρα αέρινα στολίδια.<br />Και καθώς είδα καθαρότερα, τρία γράμματα ήταν.<br />Ένα <strong>Έ</strong>ψιλον, ένα <strong>Σ</strong>ίγμα κι ένα <strong>Ύ</strong>ψιλον.<br />Κρύφτηκαν πίσω από έναν ανεμόμυλο, κι ύστερα, εμφανίστηκες…!<br /><br />Πάνω σ’ ένα άλογο κουρασμένο μα επίμονο που σ’ αγαπούσε τόσο.<br />Με μια ασπίδα κι ένα δόρυ, προχώρησες αποφασιστικά προς το μέρος μου.<br />Τα βήματα αργά και σταθερά.<br />Δεν ήξερα αν απειλούμαι ή ανασταίνομαι.<br />Σημάδι πρωτόγνωρο κι αιώνιο στο κορμί, ένιωσα το περίγραμμά του στην αρχή να ταράζει όλο μου το παρελθόν.<br />Κι όλες οι ακατοίκητες λέξεις μου να σβήνονται για πάντα. Στ’ αληθινά αυτή τη φορά.<br />Κι ύστερα το περίγραμμα γέμισε με τη μορφή σου. Γεμάτος πια και συ μπροστά στα μάτια μου. Να με κοιτάζεις.<br /><br />-"Χαιρετώ την αγαπητή μου Δουλτσινέα. Αφέντρα της καρδιάς μου. Διατάζω να με αφήσει να την πάρω μαζί μου"….θα έγραφε η λεζάντα πάνω απ’ τα κεφάλια μας…<br /><br /><br />Σε κοίταξα κι εγώ. Σε καλωσόρισα στον κόσμο μου. Και είπα ένα ΝΑΙ. Απλώς, είπα ένα ΝΑΙ! Κι ήταν το πιο αποφασιστικό ΝΑΙ που’ χα πει ποτέ.<br />Κι έτσι κι έγινε…<br />Είσαι εσύ. Θα ήθελα να είσαι εσύ. Θα σε κάνω να είσαι εσύ. Αυτός ο ταλαιπωρημένος από των παθών τα λάθη και των λαθών τα πάθη, ιππότης, που θα συνυπάρξουμε, δια βίου.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4802996196709212487?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-5814332908438772362009-09-30T23:40:00.000+03:002009-10-01T15:21:35.700+03:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Agapiti mou Maroulia Hola! Que tal?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><br />Etsi, se skeftomoun poly simera kai eipa na sou grapsw. Ante na kataferw kai fetos na ethw pros ta kei!<br />Evlepa kai to videaki apo Barcelona "UN MONDO DIFFICILE" sto palio sou to spitaki, tote pou xeligothikame sto xoro kai xamogelousa me ta niata mas kai tin omorfia mas. OXI oXI den niwthw akrivws oti megalwsa alla niwthw oti exasa tin elpida kai mou ti spaei auto.<br />(ithela na sto steilw alla einai megalo to atimo kai den to xwraei sto mail)<br />Varethika na perimenw. Den thelw na perimenw tipota. Thelw na euxaristiemai me auta pou exw. Na ta ektimisw akoma pio poly kai na pane na gamithoume oloi!<br /><br />genika niwthw oti "exw tou kwlou mou to xava"<br />Kai o,ti prospatheia epikoinwnias kanw me antrwpous pou den me xeroun toulaxiston panw apo 10 xronia... paei strafi...<br /><br />Einai meres autokritikis. Einai meres pou paleuw na kratisw ton eauto mou se ena axioprepes epipedo gia na min kleisw pali patzouria kai fwta...<br />Oxi mi fovasai, den tha to kanw to gamimeno!<br />Alla niwthw na to paleuw, den vgainei apo mono tou.<br /><br />H sezon xekinaei, i ekthesi pige eutixws kala, lefta den exw katholou prepei na strwsw ton kwlo mou kai na to rixw sti douleia kai na min me apasxolei tipota allo.<br />Aurio xekinaw xoro kai ispanika. Etsi, na gemisw tis meres mou gia na mporesw na min skeftomai kai na fortizw apo ola auta pou thelw na kanw.<br /><br />Oi anthrwpoi leme polla logia. Logia logia logia logia... kamia praxi. Tipota. Ola mesa sto mualo. Ki epeidi einai sto mialo nomizoume ki olas pws ola auta pou leme tha ta kanoume.Varethika na uposxomai kai na mou uposxontai kai telika na epistrefoume sto kavoukaki mas animporoi na kanoume mikres prospatheies na tirisoume ola auta ta logia.<br /><br />Ti skata exoume pathei re pousti mou?? Wraio diavazetai auto sta greeklish ti les? Xaxa!!!<br /><br />San to zombie kai gw anamenw sta eiserxomena tou mail kapoia epikoinwnia. Mi me rwtas me poion i poious, den exei simasia. To thema einai oti auto exei ginei sxedon arrwsteia kai enw to xerw, to xava mou.<br />to paleuw ki auto mi nomizeis . Alla einai auto pou sou elega parapanw. To paleuw ki epeidi to paleuw nomizw oti kati ginetai ki olas. Malakies. Opws oi prezakides...olo lene lene lene oti nai tha ta kataferoun, nai... to niwthoun, to vlepoun na ginetai tin alli mera ton allo mina, na katharisoun kai na sinexisoun ti zoi tous. Kai etsi... pernaei i mera kala! Gematoi apo thelisi gia kati pou den tha kataferoun pote!<br /><br />Telika oi alloi mas trelainoun. Den pisteuw oti mporei kaneis na trelathei apo monos tou. Ektos an milame gia xontri pathisi...<br />Kai auto mou ti spaei.<br />Tha mou peis, trava pigaine s ena vouno kali mou kai vres kai mia spilia kai xwsou mesa kai vres to noima tis zois. (ti? den einai to potami? Thimasai ekeino to anekdoto? xaxa!!)<br /><br />Re file de goustarw spilia. Giati kai otan tha paw...tha staniarw ki epeita tha thelw na epistrepsw edw na kanw ola auta pou mou aresoun, tha xw vrei ti dunami kai tha goustarw.<br />Ela omws pou kovw kai to kefali mou pws sta idia tha katalixw epeita apo tin foveri sumvoli twn agapitwn sunanthrwpwn mou. Kai...xana mana spilia! kai ante ftou ki ap tin arxi.<br /><br />Tha me varethei kai mena to noima tis zois kai tha ginei kanenas seismos kai tha pesei i spilia na me plakwsei apo tin axaristia mou.<br /><br />Enas filos mou o Fwtis ( oxi autos pou xereis) mou pe kapote.<br />"Stamata na skeftesai re poulaki mou epitelous. Stamata! Tha sou pw mia istoria. Htan kapote enas monaxos, zouse se ena psilo vouno mesa se mia spilia kai eixe trigurw tou ta zoa tou, ta ktimata tou klp.<br />Mia mera emfanizetai mprosta tou mia morfi, pes kati san tzini. Kai tou leei... me to etsi thelw, den zitaw tipota allo apo sena para mono na mou dineis douleia na kanw oli mera ki egw tha se prostateuw. An den mou dineis douleia tote tha se faw!<br />Ti na kanei o monaxos, tromagmenos me to tipaki pou tou skase ap to pouthe tou leei ENTAXEI.<br />E, tin prwti mera xipnaei to prwi tou leei, tha xehortariaseis edw trigurw gi arxi. Entaxei leei to gamwtzini. Xekinaei , se 3 wres exei teleiwsei. Dwse mou douleia! Dwse mou douleia!<br />ti na kanei o monaxos, tou leei, trava pigaine kai mazepse ksila kai meta pigaine sto potami kai fere nero. Tsoup, mesa se 2 wres eixe teleiwsei. Dwse mou douleia dwse mou douleia tha se faw!<br />Ti na kanei o monaxos, vlastimage apo mesa tou, ante pigaine kai taise ta zoa. Tsoup! Se misi writsa, ta xe taisei kai ta zoa! Dwse mou douleia, dwse mou douleia! Tha se faw!<br />O gerontas den eixe ti allo na tou dwsei. Skeptotan skeptotan, kratouse mia magoura , tin karfwnei me dunami sto xwma exw ap ti spilia kai tou leeι: Tha pigaineis panw katw panw katw panw katw panw katw stin magoura, ki otan egw tha sou pw tha stamatiseis. mpike sti spilia kai sinexise ti zoi tou irema kai...xwris kamia skepsi na tou trivelizei to kefali..."<br /><br />Auto...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Etsi loipon agapiti mou fili. Makari na mporousame na valoume tis skepseis mas n anevokatevainoun panw katw panw katw stin magoura kai OTAN mono OTAN emeis pragmatika tha theloume tote mono na to leitourgoume to rimadi. Na min mas orizoun oi skepseis mas.<br /><br />Alla...eipame, noimon on o anthrwpos vazei ta xerakia tou kai vgazei ta matakia tou.<br /><br />Loipon se kourasa vradiatika. Se afinw. Dwse filia ston agapimeno sou kai sto plasmataki pou xeis stin agkalia sou, kai mathe tou ola auta ta omorfa pou xereis.<br />Auto to plasmataki, sta sigoura glukeia mou einai apo mono tou mia elpida sta xeria sou.<br /><br />Kalinixta!</span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Y.G. Panta s' agapw</span><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tpxTNHMVpp0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/tpxTNHMVpp0&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-581433290843877236?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-17362131885769211212009-09-28T01:16:00.000+03:002009-09-28T03:54:16.238+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sr_lqIeWwUI/AAAAAAAAA7Y/DAcS3qv0-oU/s1600-h/fire.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386276191350473026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 365px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sr_lqIeWwUI/AAAAAAAAA7Y/DAcS3qv0-oU/s400/fire.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><div><br /><br /> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Κι έτσι συνέβη άθελά τους.<br />Πήραν μαζί στη σκέψη τους η μια μορφή την άλλη και χωρίστηκαν ειρηνικά. </div><div><br /><br />Τι μεγαλείο!<br /><br /><br />Να 'χεις επτά φωτιές αναμμένες μπροστά σου<br />και ν' ανάβεις το τσιγάρο σου με τον αναπτήρα.<br /><br /><br /><br />Ασφαλής συνήθεια.<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-1736213188576921121?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-70961286911295473462009-09-24T04:26:00.000+03:002009-09-24T04:36:59.297+03:00<p><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Zk6itNYV8i0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Zk6itNYV8i0&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /></p><p><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></p><p></p><p></p><p><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></p><p></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σε περίπτωση που χαθώ<br />Παρακαλώ επιστρέψτε με στο σώμα μου.<br /><br />Το μυαλό είναι για να ονειρεύεται,<br />η καρδιά για ν’ αγαπάει,<br />και τα λόγια για να μοιράζονται.<br /><br />Μη μου στερείτε τον εαυτό μου.<br /><br /><br /><br /><br />Καλό φθινόπωρο…</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-7096128691129547346?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-3672622013477647162009-09-19T02:52:00.000+03:002009-09-24T03:27:40.264+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SrQgiSMvbtI/AAAAAAAAA6o/_Q1TeFp6Mu0/s1600-h/skepseis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382963227987504850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 292px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SrQgiSMvbtI/AAAAAAAAA6o/_Q1TeFp6Mu0/s400/skepseis.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><div><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;color:#000000;"><strong>-------------------</strong></span></span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------<br />--------------------------------------<br />------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">-------------------</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><strong>...συναντιούνται και συνεχίζουν</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>ο καθένας τον δρόμο του</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>ανεβαίνουν κατεβαίνουν</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>μπαίνουν βγαίνουν </strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>υπόσχονται...</strong></span><br /><strong><span style="font-size:85%;"></span></strong><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>εκεί που κατευθύνεσαι</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>εκεί θα φτάσεις</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>σε ποιο δωμάτιο μπορώ να κλειδώσω τον εγωισμό μου και να έρθω πλάι σου;</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>Και συ, πλάι μου</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>μόνο όταν η κατεύθυνσή μας είναι η ίδια;</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>πόση αγάπη χρειάζεται, ξέρεις;</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>εγώ ξέρω;</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>θα συνεχίσω</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>και συ θα συνεχίσεις</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>με την ψευδαίσθηση πως αν γυρίσεις να κοιτάξεις πλάι σου</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>θα είμαι εδώ...</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><strong><span style="font-size:85%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:85%;"></span></strong><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>είσαι εδώ;</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /></div></span><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-367262201347764716?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-26763520583520418142009-09-03T02:46:00.000+03:002009-12-08T03:40:03.461+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sp8KcxdbsCI/AAAAAAAAA6g/nhjXcZd8blU/s1600-h/zografia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377027969533063202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 339px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sp8KcxdbsCI/AAAAAAAAA6g/nhjXcZd8blU/s400/zografia.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν.<br />Κι έτσι σήμερα κάθισα στον καναπέ απέναντι απ’ την πόρτα και περίμενα να την ανοίξεις και να μπεις. Ν’ αφήσεις τα παπούτσια σου στο μικρό δωματιάκι, να με κοιτάξεις και να μου χαμογελάσεις.<br />Να καθίσεις πλάι μου, ν ‘ανάψεις ένα άφιλτρο και ν’ αρχίσω να σου λέω.<br />Να μιλήσω απλά και να σου πω πως…έζησα πολλά.<br />Πως ο χρόνος παρόλο που δεν τον προλάβαινα, πήρε ως συνήθως την μορφή του γιατρουδάκου με τη λευκή του ρόμπα. Και πάνω της, λογιών λογιών γραμμένες ιστορίες. Πολύχρωμες κι ασπρόμαυρες. Ηλιόλουστες ή συννεφιασμένες.<br />Την έπλενα, την σιδέρωνα και ξανά μανά του τη φόραγα και πέρναγαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κι η ζωή.<br />Έμαθα πως ο πόνος με ανέβαζε σκαλοπάτια. Όσο πιο πολύς ήτανε τόσο πιο εύκολα τον ημέρευα. Δεν έδινα καμία σημασία στις γρατζουνιές. Μονάχα στο βλέμμα μου οι φίλοι οι αληθινοί ξεχώριζαν αν θα ‘πρεπε να λυπούνται ή να χαίρονται για μένα.<br />Και πόση ανακούφιση μου χάρισαν που λίγες ήταν οι φορές που λυπήθηκαν…<br /><br />Ήθελα να σου πω πως έπιασα τη ζωή στα χέρια μου και την έπλασα. Κι ακόμα την πλάθω, και θα συνεχίσω να την πλάθω, όσο τα χέρια μου βαστάνε ένα κομμάτι γης. Αγάπησα τα τέσσερα στοιχεία της ανεπανάληπτης φύσης που μου χαρίστηκε.<br />Γη Νερό Φωτιά Αέρας κι ας ήθελες εσύ από πάντα να την βγάλω στα πανεπιστήμια και να μπλέξω με τη φιλοσοφία…<br />Όλη η φιλοσοφία γραμμένη στα τέσσερα αυτά στοιχεία είναι.<br />Και το ξέρεις καλά.<br />Εύπλαστος ο πηλός, εύπλαστη κι η ζωή. Τα λάθη άλλοτε διορθώνονται κι άλλοτε παραμένουν λάθη. Μα… το ’μαθα καλά και γω πως απ’ τα λάθη πάλι ανεβαίνω σκαλοπάτια.<br /><br />Πόνος και λάθη λοιπόν…<br /><br />Κι ήθελα να σου πω και για την αγάπη. Περήφανος να ‘ σαι που αγαπώ τόσο πολύ.<br />Τα πάντα με αγάπη τα κοιτώ. Μονάχα στο βλέμμα μου οι φίλοι μου οι αληθινοί ξεχωρίζουν αν θα ’πρεπε να δίνομαι και ν’ αγαπώ τόσο ανεξέλεγκτα μα καθώς με τόση αγάπη με κοιτούν κι αυτοί, καταλαβαίνω…ναι…πως χάρισμα μεγάλο είναι κι ας οδηγεί κάποιες φορές σε πόνο και σε λάθη. Είναι που οι άνθρωποι πολλές φορές δεν την αντέχουν τόση αγάπη…<br /><br />Πόνος, λάθη και αγάπη λοιπόν.<br /><br />Παράπονο δεν έχω. Αγαπήθηκα και γω πολύ μα… ήθελα ακόμα να σου πω και για τους έρωτες. Αχ αυτοί οι έρωτες! Δεν θα μας φτάσει η νύχτα να σου εξιστορήσω! Το μελανό σημείο στη ρόμπα του χρόνου! Λήστευαν την αγάπη μου και δεν ήσουν εδώ να σε ρωτήσω αν αξίζει να πορεύεται κανείς σκορπώντας την καρδούλα του φύλλο και φτερό. Μα καθώς μεγάλωνα έμαθα τη λέξη «ανιδιοτέλεια», κι έτσι ησύχασα. Το ’λεγε κι η μαμά εξάλλου από μικρή πως έχω καρδιά αγκινάρα… Κι ας οδηγούσε ξανά στον πόνο και στα λάθη η βαρυστομαχιά. Κι έτσι ανέβαινα και πάλι σκαλοπάτια βιαστικά που κάμποσες φορές έτρωγα και τα μούτρα μου αλλά…είπαμε, ο πόνος βάζει ρόδες στα δυό του όμικρον και κυλάει προς τον παράδεισο.<br /><br />Πόνος, λάθη, αγάπη, κι έρωτας λοιπόν.<br /><br />Κι ήθελα να σου πω…<br />Κι ήθελα να σου πω και για τον αγώνα, για τον φόβο, για τις αξίες, για τις ιδέες, για την αισιοδοξία, για την γαλήνη.<br />Κι ήθελα να σου πω…για το σπίτι στο νησί, για το σκύλο μου, για ένα βιβλίο που διάβασα, για το ποίημα σου που βρήκα σ’ ένα τετράδιο.<br />Κι ήθελα…να σου μαγειρέψω, να τραγουδήσουμε, να απαγγείλουμε, να μεθύσουμε μια μέρα μαζί.<br /><br /><br />Πόνος, λάθη, αγάπη, έρωτας, θέλω λοιπόν…<br /><br />Είσαι ακόμα εδώ;<br />Είσαι.<br />Πάντα είσαι.<br />Βάλε τα παπούτσια σου.<br />Πες πως φεύγεις.<br />Δεν θέλω να ’ρθω μαζί σου.<br /><br /><br />Μόνο που να…μια λέξη μου’ χει λείψει να φωνάζω.<br />Όταν τη φωνάζω καμιά φορά, έτσι για…πλάκα…μέσα στο σπίτι, αυτόματα ξαναγίνομαι μικρό παιδί, έφηβη, κόρη.<br /><br /><br /><br /><br />«Η κόρη μου» έλεγες, και άστραφταν τα μάτια σου!<br /><br /><br /><br /><br />Απότομο τέλος, δεν νομίζεις…;</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κι ας συνεχίζεται η ιστορία…<br />Tα δύσκολα γίνονται εύκολα και τα εύκολα γίνονται δύσκολα.<br />Εύπλαστη η ζωή ε;<br />Κι ο θάνατος ανεπανάληπτος! Για σένα.<br />Για μένα, ο ίδιος θάνατος ξημέρωνε κάθε πρωί που άνοιγα τα μάτια μου.<br />Η απώλεια στην καθημερινότητα πόσο διαφέρει.<br />Μα έρχεται είπαμε ο γιατρουδάκος ο χρόνος… σε βάζει να σκύψεις μόνος σου να δέσεις τα κορδόνια σου. (Πόσοι κόμποι στην αρχή...)<br /><br />Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Και πήραν κι έδωσαν κι άφησαν.</span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-2676352058352041814?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-42707068490079027382009-08-01T01:45:00.000+03:002009-08-01T01:53:35.210+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SnN1Tlm5gPI/AAAAAAAAA6Y/IgKZFy1xPh4/s1600-h/lavou.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364760560501620978" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 296px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SnN1Tlm5gPI/AAAAAAAAA6Y/IgKZFy1xPh4/s400/lavou.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Θα σου διαβάσω θάλασσα το δειλινό<br />Θα σου διαβάσω για το άπλετο κενό σου που προσποιείται ένα βάθος.<br />Θα σου διαβάσω παρέα μ’ ένα επαναλαμβανόμενο πείσμα, μουσική επένδυση<br />ο αέναος κυματισμός σου, εις τους αιώνες των αιώνων.<br />Οι λέξεις αερίζονται, σκορπίζονται τις παίρνει η αλμύρα.<br />Ποιος λεξοθραύστης τις ακούει ;<br /><br />Αράδες στις αράδες εδώ μέσα, στου τυπωμένου κόσμου τα ασπρόμαυρα<br />παφλάζουν λέξεις που μιλούν για ένα όνειρο.<br />Και θέλουν, θάλασσα, να σου το πω…<br /><br />Λέει πως ήταν κάποτε μια σάρκα με οστά, ταγμένη στο απέραντο,<br />στο ατελείωτο, στο αχανές , στο παντού και στο πάντα.<br />Και λέει πάλι, πως ήταν και μια έννοια ταγμένη κι αυτή στο ακαθόριστο, στο υποκειμενικό, στο άϋλο, ναυαγισμένη έννοια, σανίδα σωτηρίας γι’ αυτήν, μόνον εκείνος που θα την ερμήνευε με μία μόνο λέξη.<br /><br />«Ζητείται σάρκα και οστά να ξεστομίσει αυτή τη λέξη.»<br /><br />Κανείς. Κανένας δεν απάντησε σ’ αυτή την αγγελία.<br />Μόνο η σιωπή.<br /><br />Η σιωπή… τις ωραιότερες χαρίζει απαντήσεις.<br />Και κάτι αποσιωπητικά την κάνουν να ελπίζει.<br />Πως κάτι θα ειπωθεί μετά για να την αναστήσει.<br />Κι αν άλλη μια σιωπή της απαντήσει.<br />Διάλογος οι σιωπές πυροβολώντας αποσιωπητικά…<br />Θ’ αποσιωπήσουν.<br />Θ’ αφήσουν χώρο στον ήχο των κυμάτων σου.<br />Να υπενθυμίζεις, πως σιωπή δεν θα υπάρξει ποτέ.<br />Απόλυτη, μουγκή…<br /><br />Κι ένα καΐκι για ρολόι να διασχίζει τον χρόνο.<br /><br /><br />Για πες μου θάλασσα…<br />Με χρόνια με καιρούς ταξιδευτής ο Οδυσσέας, μόνη του ανάγκη να επιστρέψει στην Ιθάκη. Κάτι σαν όνειρο που θα έβγαινε στ’ αλήθεια.<br />Ο ήρωας πάντα τα καταφέρνει μα…για πες μου θάλασσα…τέτοια τρομάρα που ’νιωσε όταν αγκυροβόλησε, δεν ένιωσε κανείς!<br />Μα…δεν ήταν για να κάνει πίσω. Ήταν μόνο που έδωσε στον εαυτό του το δικαίωμα για λίγα δευτερόλεπτα να κλείσει ταπεινά ένα κεφάλαιο της ζωής του.<br /><br />Λίγο πριν συναντήσει τους μνηστήρες…και την πιστή Πηνελόπη…<br /><br /><br /><br /><br />…δεν συνεχίζεται.<br /><br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4270706849007902738?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-71502238860212487892009-07-05T01:21:00.000+03:002009-07-05T01:31:36.867+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sk_XBEUSwnI/AAAAAAAAA6Q/TuH204ehJb0/s1600-h/feggari.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354734895305507442" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 345px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sk_XBEUSwnI/AAAAAAAAA6Q/TuH204ehJb0/s400/feggari.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Είσαι εκεί…<br />Τόσο ψηλά. Κι αν δεν μπορέσω ποτέ να σε φτάσω, μπορώ ακόμα να σε χορταίνω κοιτώντας σε.<br />Μια ανυποψίαστη ανάγκη να με γεμίσεις με φως . Να με αγκαλιάσεις με θέρμη καθώς άλλη μια νύχτα απέναντι από τα φώτα της πόλης στέκομαι και τα κοιτώ. Στέκεσαι και συ λίγο πιο πάνω και χαρίζεις ένα φωτεινό στίγμα ελπίδας στον νυχτερινό καμβά της ύπαρξης.<br />Ναι… Το μόνο που θέλω, είναι να με γεμίζεις.<br />Το μόνο που θέλω είναι να μου κρατάς συντροφιά.<br />Το μόνο που θέλω είναι να χαμηλώνεις ευγενικά δίνοντας χώρο να διαβεί η επόμενη μέρα μου.<br />Το μόνο που θέλω είναι να μου δίνεις ραντεβού κάθε βραδάκι στο μπαλκόνι.<br />Το μόνο που θέλω…είδες…το μόνο που θέλω…δεν είναι μόνο ένα…<br />Είναι δυο τρία πραγματάκια που θέλω να κάνεις για μένα.<br />Έτσι…για να μην πάψω να σ’ αγαπώ.<br /><br />Πόσες φορές σε λάτρεψα.<br />Πόσες φορές σε αναζήτησα στις ξαστεριές.<br />Πόσες φορές σεληνιάστηκα και σε συγχώρεσα για την επιρροή του υγρού στοιχείου μέσα στα σωθικά μου που το’ φερες πάνω κάτω.<br />Πόσες φορές…<br /><br />Φώτισέ με κι απόψε να κοιμηθώ ύπνο γλυκό.<br />Χάρισέ μου λίγο απ’ το ανεπαίσθητο φως σου.<br /><br />Αν δεν υπήρχες… πόσο άδειες θα’ ταν οι νύχτες μου.<br />Αν δεν υπήρχες πόσα ποιήματα δεν θα’ χαν καν γεννηθεί.<br />Αν δεν υπήρχες…<br /><br />Μα υπάρχεις.<br />Υπάρχεις φεγγαράκι μου λαμπρό.<br />Από τότε που δεν ήξερα ούτε καν πρόσθεση.<br />Υπήρχες. Στα παραμύθια που μου διάβαζαν το βράδυ για να κοιμηθώ.<br />Υπήρχες…<br /><br />Κλείνω τα μάτια και η αχνοφεγγιά σου εξακολουθεί να με φωτίζει εκεί ανάμεσα απ’ τα δυο μου βλέφαρα.<br />Τ’ ανοιγοκλείνω νωχελικά. Σαν τις γάτες λίγο πριν βυθιστούν στον ψεύτικο ύπνο τους.<br />«Να με πάρεις μακριά. Να με πας σε άλλα μέρη».<br /><br />Εκεί που ο νυχτερινός ορίζοντας είναι μόνο για λίγους. Για εκλεκτούς.<br />Εκεί που χαρίζεις λίγα περισσότερα από τα μυστικά σου.<br />Εκεί που δύεις μέσα στη θάλασσα κι όχι πίσω απ’ τις πολυκατοικίες.<br />Εκεί που αναδύεσαι μέσα από τη θάλασσα κι όχι πάνω από κεραίες τηλεόρασης.<br />Εκεί που φέγγεις λόφους και πλαγιές, πέτρες και βράχους κι όχι μονοπάτια χιλιοπερπατημένα.<br />Εκεί θέλω να με πας απόψε στα όνειρά μου.<br />Κι αν μου κάνεις αυτή τη χάρη, σου υπόσχομαι πως σε λίγες μέρες θα’ ρθω να σε βρω, εκεί…που απόψε θα με πας.<br /><br />Καληνύχτα</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-7150223886021248789?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-65158307412797532042009-07-01T01:36:00.000+03:002009-09-24T02:51:48.861+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SkqVQxJIxOI/AAAAAAAAA6I/PD0aPWJtBDo/s1600-h/kladaki.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353255222385362146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SkqVQxJIxOI/AAAAAAAAA6I/PD0aPWJtBDo/s400/kladaki.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong>Kαι είδα, τον ήλιο αλλιώτικο<br />Και το φεγγάρι πιο ζεστό.<br />Τις θάλασσες που ανοίχτηκα, πιο ήμερες.<br />Και τα βουνά που πέρασα πιο απλωμένα.<br /><br />Και είδα, τους ανθρώπους πιο χαμογελαστούς.<br />Και τα πλακόστρωτα πιο ξασπρισμένα.<br />Τους χωματόδρομους που πορεύτηκα πιο πατημένους.<br />Και τους περίπατους που έκανα πιο περπατημένους.<br /><br />Και είδα τους ορίζοντες πιο ανοιχτούς.<br />Και τα σύννεφα πιο ανάλαφρα.<br />Τους ανέμους που με φύσηξαν πιο αέρινους.<br />Και τη φωτιά που με ζέστανε πιο ήρεμη.<br /><br />Και είδα τις λέξεις πιο γνώριμες.<br />Και τις έννοιες πιο κατανοητές.<br />Τα γράμματα που έγραψα πιο ουσιώδη.<br />Και τα τετράδια που γέμισα πιο λυτρωτικά.<br /><br />Και είδα και σένα πιο θνητό.<br />Και τους θεούς πιο σιωπηλούς.<br />Τα όνειρα που με ξύπνησαν, πιο γλυκά.<br />Και την καινούρια μέρα πιο όμορφη.<br /><br />Και είδα και μένα πιο καλά.<br />Και την ψυχή μου πιο κοντά.<br />Τις σκέψεις που με γέμισαν πιο καθαρές.<br />Και τη ζωή μου πιο εύκολη.<br /><br />Και είδα πως μπορώ κι έτσι να βλέπω<br />Μέσα από τα μάτια μου τα κουρασμένα.<br />Και είδα πως αυτή η οπτική<br />Μου δίνει μια άλλη προοπτική.<br />Να συνεχίζω απλά κι ωραία.<br />Να συνεχίΖΩ…</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-6515830741279753204?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-33903702020683107792009-06-16T03:02:00.000+03:002009-09-24T02:53:04.930+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sjbt9p5V4uI/AAAAAAAAA54/yTh_1nglhw4/s1600-h/erwtimatiko02.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347723251023209186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 303px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/Sjbt9p5V4uI/AAAAAAAAA54/yTh_1nglhw4/s400/erwtimatiko02.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"></span></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;">…[«κάποτε θα μεγαλώσω»…<br />…«κάποτε ήμουν και γω μικρός»]…</span><br /><br /><br />Τι κοιτάς με αυτό το βλέμμα το ερωτηματικό<span style="font-size:100%;">;</span><br />Λιγοστεύοντας τα λόγια…<br />Και πάλι κάτι θα’ χεις να πεις.<br />Πως σε κάθε γουλιά καταπίνεις λίγο απ’ το ανάθεμα.<br />Πως σε κάθε ρουφηξιά πίνεις λίγο απ’ τη σιωπή.<br />Πως σε κάθε βήμα αφήνεις πίσω σου λίγο απ’ το χθες.<br /><br />Μήπως βρήκες το κλειδί για ν’ ανοίξεις;<br />Το δοκίμασες να δεις αν είναι αυτό τελικά;<br />Η φοβάσαι πάλι;<br />Δεν βαρέθηκες να φοβάσαι;<br />Δεν βαρέθηκες ν’ αφήνεις πίσω σου λίγο απ’ το χθες, να πίνεις λίγο απ’ τη σιωπή, να καταπίνεις λίγο απ’ το ανάθεμα;<br /><br />Πάλι αυτή η μελωδία η χιλιοακουσμένη χαλιναγωγεί το κάλπασμα της φαντασίας.<br />Πάλι αυτό το συναίσθημα το τόσο γνώριμο.<br />Μουσική που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ, πόσο ακόμα την αγαπάμε το ίδιο;<br />Ανθρώπους που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ, πόσο ακόμα τους αγαπάμε το ίδιο;<br />Μυρωδιές που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ, πόσο… »» »» »»»» »»» ;<br />Τόπους που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ…»» »» »»»» »»». »»» ;<br />Ποιήματα που αγαπήσαμε κάποτε… »» »» »»»» »»» »» »» »»»» ;<br />Βιβλία που αγαπήσαμε…»» »» »»»» »»» »» »» »»»» »»» »» ;<br /><br />Ερωτεύτηκε κανείς βαθιά, εγκάρδια, την αλλαγή;<br />Ποιός είδε τα περισσότερα;<br />Ο ίδιος;<br />Ο άλλος;<br />Και οι δύο;<br /><br />Κι αυτό το «κάποτε»…<br /><br />Το «κάποτε» ταξιδεύει στον χρόνο.<br />Πότε συνομιλεί με το «πριν» κι άλλοτε με το «μετά».<br />Απλώνουμε τα χέρια να το αρπάξουμε.<br /><br />Αυτό το κάποτε που όταν ήμασταν παιδιά θέλαμε να το φτάσουμε και να το γνωρίσουμε.<br />Παιδική ορμή μιας παρορμητικής ψευδαίσθησης πως δεν ξέραμε τίποτα ακόμα.<br /><br />Και καταλάβαμε ποτέ τελικά πως… κάποτε ξέραμε πολλά περισσότερα, μα τότε δεν το γνωρίζαμε;<br /><br />Κι από πάνω τους πέρασε ο χρόνος, άφησε πολλές πατημασιές και βρώμισε αυτό που ξέραμε. Το τόσο αγνό. Το τόσο ειλικρινές. Το τόσο…φυσικό…<br /><br />Υποψιάζομαι πως αν είχε επιβιώσει ξεκάθαρη η πρώτη γνώση θα μας έλεγε χαμογελώντας να δώσουμε σημασία στο ΤΩΡΑ.<br />Πράγματι ίσως ένας απ’ τους εαυτούς μας να προσπαθεί να μας πείσει να κοιτάξουμε μόνο το ΤΩΡΑ. Σημάδι πως, κάποια απ την αλήθεια μας να ξέφυγε μιας πατημασιάς.<br />Να γλίτωσε προς το παρόν, για να γλιτώσει το παρόν.<br /><br /><br />Και πόσες πατημασιές ακόμα θα περάσουν από πάνω μας.<br /><br />Η αφαίρεση, ωραιότερη της πρόσθεσης.<br />Με σκληρή βούρτσα ίσως φύγουν, βρήκαν δουλειά οι ψυχολόγοι.<br />Με σκούπα και σφουγγάρισμα, έβγαλες μόνο την σκόνη και άθελά σου τις έκανες πιο εμφανείς κι ευπαρουσίαστες,<br />Με άφθονο νερό, ίσως και να φτάσεις σε κάθαρση μέχρι να λιώσεις.<br /><br />Υπάρχει και το πανί της τυφλόμυγας.<br />Μπορείς να το φορέσεις.<br />Και να συνεχίσεις αφήνοντας και συ τις δικές σου πατημασιές πάνω σε κάποιο μικρό παιδί που κάποτε ήθελε να μεγαλώσει και τώρα θέλει να ξαναγίνει παιδί.<br /><br /><br />Κι έχεις ακόμα, αυτό το ερωτηματικό στο βλέμμα…</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">...</span><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tarhca80cZ0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/tarhca80cZ0&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-3390370202068310779?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-19208550630318857682009-05-26T01:58:00.000+03:002009-09-24T02:53:29.815+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/ShslxZkizyI/AAAAAAAAA5o/fsL1UQRxIHU/s1600-h/zen.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339903313785835298" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/ShslxZkizyI/AAAAAAAAA5o/fsL1UQRxIHU/s400/zen.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:courier new;"></span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;"></span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div><span style="font-family:courier new;">Μετέωρη στο πουθενά ανάμεσα στην κλειδαρότρυπα.<br />Θαρρώ πως μάλλον δεν θα πάω ούτε από δω, ούτε από κει.<br />Συνήθισα εδώ μέσα, το έξω να με επιθυμεί και γω να το χλευάζω.<br />Όποτε τόλμησα να επιλέξω εγώ, εκείνο αποσύρθηκε.<br />Χώρος ολόκληρος που πήρε ολόκληρο κενό μαζί του.<br />Αποδημητικές καταστάσεις μπερδεύτηκαν με τον καιρό, πότε να επιστρέψουν;<br />Σαν κάτι που για πάντα τους περίμενε, το βάπτισαν μια λέξη. Σιγουριά.<br />Σίγουρη κι εγώ από δω μέσα. Μικρός ωφέλιμος ο χώρος μιας κλειδαρότρυπας.<br />Κουβάρι μαζεύτηκα για να χωρέσω. Μα καθώς το σώμα μούδιαζε απ’ την ακινησία, άμορφο έγινε, αόρατο. Κι αν έμειναν τα μάτια, κουράστηκαν να φαντάζονται πως δραπετεύουν, μια από δω, μια από κει…κι έτσι τα έστρεψα προς το μέσα μου. Σκοτάδι ήσυχο, ερωτεύεται σιγά σιγά την απάθεια. Έτσι αναρρώνει το πάθος. Έτσι βολεύεται η ελπίδα. Έτσι το μυαλό αναπολεί σιγά σιγά πάλι το σώμα.</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">Να ξεμουδιάζει. Να πετά χελιδονίσιο.</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">Να ταξιδεύει στο αγνάντεμα του χωροχρόνου.<br />Σεβάσμιο ευχαριστώ στις σύνθετες λέξεις.</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">Που πάντα βρίσκουν μια λύση με δυο όψεις.</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">Γεννιέται μέσα τους το ακατόρθωτο. Φυτρώνουν καινούρια φτερά. Κλαδιά στο σώμα υψώνονται στους ηλιόλουστους ουρανούς!</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">Και ο πληθυντικός, πόσο υπερβάλει τόσες φορές να μετατρέψει καλά και σώνει το ένα, σε δύο. Περίσσευμα να το’ χει για να μπορεί έχοντας φτάσει πια ψηλά, να το πετάξει. Μια πτώση ελεύθερη να του χαρίσει. Κι ας νόμιζε αυτό πως υπήρξε κάποτε μισό από κάτι. Ολόκληρο ήταν. Γαντζωμένο, ζευγαρωμένο. Ολόκληρο ήταν από πάντα. Κι ας ήθελε παρέα στους τόσους πληθυντικούς ουρανούς.<br />Πυρήνας. Ένας. Μοναδικός. Στη ζυγαριά το κέντρο βάρους.</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">Στην καρδιά το πιο κόκκινο κι απ’ το κόκκινο. Σημείο αναφοράς. Πλανήτης γη. 2009. Αξονικός στοχασμός.</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">Ιδρώτας. Το σώμα φτύνει τοξίνες. </span></div><span style="font-family:courier new;"><br /><div><br />Και γω που νόμιζα ευθαρσώς πως η ειλικρίνεια , ακριβό προτέρημα είναι, πηγαία ανάγκη του μυαλού να μπορεί να επιβιώνει ακόμα κι όταν όλα τριγύρω έχουν αφανιστεί απ’ το ψέμα, γελάστηκα, με γέλιο τρανταχτό. Πού ζεις; Που κατοικείς; Πού εδρεύεις; Ποιος είσαι; Ποιος απ’ όλους είσαι; Πόσοι πληθυντικοί χωράνε σ’ ένα σώμα. Πόσοι εαυτοί γεννήθηκαν από τον έναν, τον μοναδικό, τον μονάκριβο πυρήνα; Πόσοι;<br />Δεν μένω πια εδώ. Μοίρασα κάμποσα αντικλείδια για τις πόρτες μου. Πολλές κι αυτές, δεν μου ‘φτανε η μια. Πολλές εμπιστοσύνες! Παιδιά μην συνωστίζεστε! Όλοι θα μπείτε.<br />Δεν μένω πια εδώ. Μένω εκεί, που κάποιος θα μου χτυπήσει την πόρτα. Και θα του ανοίξω. </div><div><br />Μεγάλη εμπειρία η ζωή στην κλειδαρότρυπα. Ηδονικές βλέψεις για ένα μέλλον που να μπορεί να με χωρέσει.</div><br /><div></div><br /><div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-1920855063031885768?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-73988708667840290372009-05-18T02:12:00.000+03:002009-09-24T03:45:03.248+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/ShCw1bDwdkI/AAAAAAAAA5g/8Eg_DqHTbIM/s1600-h/xeri.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336959990277109314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/ShCw1bDwdkI/AAAAAAAAA5g/8Eg_DqHTbIM/s400/xeri.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Για την απεραντοσύνη της θλίψης πάντα υπάρχει ένας <strong>ύφαλος</strong>.<br />Αντικατοπτρισμός μιας ατέρμονης φαντασίας που υφίσταται μέρες μακριά.<br />Βαδίζεις προς το μέρος <strong>του</strong> κι έχεις ήδη ησυχάσει.<br />Άλλοι θα πάθαιναν πανικό, καθώς άλλο ένα τίποτα στη θέση <strong>του</strong> θα ‘χε φυτρώσει.<br />Μα εγώ, πώς νιώθω τώρα να ευχαριστώ την <strong>πλάνη</strong> που με έφτασε ως εκεί;<br />Τη θέση της έχει πάρει η λέξη <strong>ελπίδα</strong>, που όσο με καθυστερεί, τόσο με καθησυχάζει, κι όσο με καθησυχάζει, τόσο με καθυστερεί.<br />Η πιο ταξιδιάρα απ’ όλες η ελπίδα.<br />Πάει κι έρχεται στα κύματά μας,<br />Περνάει και ξεμακραίνει σαν σύννεφο πάνω απ’ τα κεφάλια μας<br />Λάμπει σαν ήλιος όμορφος μα απέραντα μακρινός, γίνεται βροχή και ρίχνοντας ψιχάλες στο πρόσωπο προδίδει τη διάθεση μιας επαφής μαζί μας.<br /><br />Δεν τα ‘χα καλά με την ελπίδα.<br />Από τότε που έπεσε στα χέρια μου η λυτρωτική ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Νίκου Καζαντζάκη.<br />Η βίβλος της ροής.<br />Εκεί που διάβαζα…<br /><em><span style="color:#ffff33;">Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιομώσει με έργα μεγάλα τη φυλακή του, το κρανίο.<br />Να χαράξει στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.<br />Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της, φωνές ερωτικές αφουγκράζονται στον αγέρα, κι η καρδιά γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες και σε μιαν αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.<br />Μα γρήγορα η καρδιά πέφτει πάλι αιματωμένη, έχασε πάλι την ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας φόβος.<br />Καλή η στιγμή, παράτα πίσω σου το νου και την καρδιά, τράβα μπροστά, κάμε το τρίτο βήμα.<br />Γλίτωσε από την απλοϊκή άνεση του νου, που βάζει τάξη κι ελπίζει να υποτάξει τα φαινόμενα. Γλίτωσε από τον τρόμο της καρδιάς που ζητάει κι ελπίζει να βρει την ουσία.<br />Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρεός…Χρέος σου, ήσυχα, χωρίς ελπίδα, με γενναιότητα, να βάνεις πλώρα κατά την άβυσσο. Και να λες : Τίποτα δεν υπάρχει! Τίποτα δεν υπάρχει! Μήτε ζωή, μήτε θάνατος. Κοιτάζω την ύλη και το νου σα δυο ανύπαρκτα ερωτικά φαντάσματα να κυνηγιούνται, να σμίγουν, να γεννούν και ν’ αφανίζονται, και λέω : «Αυτό θέλω!»<br />Ξέρω τώρα. Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα απ’ το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. Αυτό θέλω. Δεν θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ελευθερία.<br /></span></em>…ήρθε κι η αποκαθήλωση της λέξης ελπίδα από το λεξικό των αισθημάτων μου.<br />Κι έτσι περίπου 10 χρόνια πέρασαν από τότε…<br />Μέχρι που πριν λίγο καιρό την χρειάστηκα.<br />Την αναζήτησα, την πρόφερα, την έβαλα ξανά βαθιά μέσα μου και σκέφτηκα πως μάλλον κάτι δεν θα κατάλαβα καλά. Πως δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν γιατί ή ελπίδα, όσο έλειπε, είχε πάρει μαζί της και κάποιους δρόμους, που τώρα μάλλον, ήρθε μια καλή στιγμή για να τους περπατήσω.<br />Τον προορισμό πάλι δεν τον γνωρίζω, μα γνωρίζω μια ιδέα γι’ αυτόν.<br />Κι αφού ανοίγονται άλλοι δρόμοι, μια και τόσο τεμπέλα ίσως ήμουν που τους βαρέθηκα τους μέχρι τώρα δρόμους που περπάτησα, λέω ν ‘ ανοίξω τα μάτια λίγο περισσότερο.<br />Αν και ήδη πίστευα πως τα’ χα ανοιχτά πολύ. Μα και μ’ αυτή την πίστη πάλι καθυστερούσα να προφέρω το «κι άλλο».<br />Τι σημαίνει πολύ; Πότε πρόλαβε το πολύ να γίνει πολύ στα μάτια της πολύπλευρης ζωής;<br /><br /><br />Στην αρχή φτιάξαμε το καβούκι μας.<br />Πώς μπορέσαμε να χωρέσουμε τόσο εύκολα εκεί μέσα ένα παραφουσκωμένο «σχεδόν τίποτα», όταν τα άλλα, τα τόσα πολλά υπόλοιπα, έχουνε βαρεθεί να περιμένουνε απέξω;<br /><br />Μπορείς να ξαπλώσεις στη γη και να τεντωθείς σαν αστερίας; Ν’ απλώσεις τα χέρια και τα πόδια; Για δες! Χωράς; Κοίτα τι όμορφα που περισσεύεις!<br />Και μετά, για δοκίμασε να κυλιστείς λίγο πιο πέρα. Θυμάσαι μικρός; Εκείνες τις κουτρουβάλες; Τα χέρια μαζεμένα στο στήθος, το σώμα μια ευθεία και βουουουρρ κάτω απ’ το λόφο. Ο εγκέφαλος έπαιρνε στροφές. Μάζευε απόθεμα για το μέλλον.<br />Και για δοκίμασε να μπουσουλήσεις ξανά. Πονάν τα γόνατα ε; και οι καρποί σου.<br />Γυμνάζεσαι καθόλου; Α ναι! Στο διάδρομο. Η μέρα φεύγει και γω εδώ. Όχι, όχι στο διάδρομο του γραφείου, στο διάδρομο στο γυμναστήριο! Α!!! ναι! Ειρωνεία ψευδαίσθησης να τρέχεις τόσο πολύ και να είναι ακόμα δίπλα σου η τύπισσα με το τέλειο σώμα. Και το power plate που το πας; Δεν το πας πουθενά γιατί είναι ασήκωτο εργαλείο δόνησης. Μέσα σ’ ένα τετραγωνικό μέτρο, πάνω μάλλον, μπορείς να βιώσεις τη συντέλεια του κόσμου, τη σύσφιξη του…κώλου και να μην ξεχνάμε, τον εγκέφαλο, που…παίρνει…χάνει…τώρα δεν ξέρω, ένα απ’ τα δυό… απόθεμα για το μέλλον.<br /><br />Κι εν κατακλείδι…<br />Γι’ αυτό το καλοκαίρι είναι ευεργετικόν! Θαλασσινές αγκαλιές τα μεσημέρια και τεμπελιές στην άμμο.<br />Απλώνεται η ζωή. Ανοιχτή αγκαλιά η ελπίδα.<br />Αντικατοπτρισμός μιας ατέρμονης φαντασίας που υφίσταται…μέρες μακριά!</span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#000000;">--------------------------------------------------------</span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Υστερόγραφο...η αγαπημένη Κική Δημουλά, το χώρεσε σε 3 αράδες...</span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"<em><span style="color:#ff0000;">Δαπανηρή ιδέα ο βίος.</span></em></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Ναυλώνεις έναν κόσμο, </em></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><em><span style="color:#ff0000;">για να κάνεις το γύρο μιας βάρκας</span></em>"</span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="color:#000000;">--------------------------------------------------------</span></div><div><span style="color:#000000;">--------------------------------------------------------</span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Καλό καλοκαίρι!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-7398870866784029037?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-88836657038401187342009-04-26T05:34:00.000+03:002009-09-24T03:27:40.265+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SfPJFKpZepI/AAAAAAAAA5Y/IZE8_8JY7TQ/s1600-h/selida.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328823874703948434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 308px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SfPJFKpZepI/AAAAAAAAA5Y/IZE8_8JY7TQ/s400/selida.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Το ωραίο με αυτό το στυλό είναι πως μπορώ να γράφω μικρά γράμματα.<br />Πού και πού χρειάζονται τα μικρά γράμματα. Όταν σχεδόν νομίζεις πως δεν χωράς πουθενά, ένα παρόμοιο εργαλείο, ένας αλλιώτικος μηχανισμός σου επιτρέπει ν’ αποκτήσεις λίγο περισσότερο χώρο. Θα μου πεις τώρα…θέλεις περισσότερο χώρο όταν νιώθεις πως δεν έχεις να τον κάνεις τίποτα σπουδαίο; Όταν η έμπνευση στερείται…φαντασίας; Όταν το «πρέπει» έχει τελειώσει και ξεκινάει το «θέλω», τότε καταναλώνεις και…αναπνέεις αλλά…και πάλι, στον τόσο καθαρό αέρα θέλεις να χωρέσεις όσο το δυνατόν περισσότερες ανάσες για να εκμεταλλευτείς αυτό που σου χαρίστηκε. Λες…θα το κάνω. Θα γράψω να γεμίσει η σελίδα. Θα γράψω ό,τι να’ ναι τώρα που βρήκα αυτό το στυλό με την πολύ λεπτή μύτη. «<em>Faire un petit voyage</em>» μες τη λευκή σελίδα. Κενό, τέλος. Καληνύχτα. Μα…όχι, δεν θέλω. Παρόλο που τίποτα δεν θέλω να γράψω, θέλω να γράψω. Κι όταν το «θέλω» γίνεται ξανά «πρέπει»; Θέλω να θέλω θέλω να θέλω θέλω να θέλω να θέλω θέλω να θέλω θελω θέλω να θέλω. Η τιμωρία στο χαρτί επαναλαμβάνεται. Και μια μουτζούρα αναμφισβήτητα προειδοποιεί για τυχόν λάθη που δεν θέλαμε να κάνουμε αλλά κάναμε κι έπειτα τα σβήσαμε με το ωραίο αυτό στυλό με την πολύ λεπτή μύτη και συνεχίσαμε από πάνω ή από κάτω ή στο πλάι, κάτι περισσότερο σωστό. Προς στιγμήν τουλάχιστον. <span style="font-size:78%;">Πόσο πιο μικρά γράμματα μπορώ να γράψω με αυτό το στυλό</span>; Α! Και πρέπει να σε πληροφορήσω ότι είδα τις προάλλες τον <strong><span style="color:#ff6666;">X</span></strong>. και μια και τόσες σελίδες γέμισα σε αυτό το τουβλοτετράδιο για χάριν του έρωτά του, έφτασε η στιγμή που τα μικρά μικρά γράμματα γίνονται μεγάλα και σου λέω πως…<span style="font-size:100%;"><span style="font-size:130%;">δεν μου’ μεινε και τίποτα σπουδαίο στην καρδιά την επόμενη μέρα</span>.</span> Ναι , ναι εγώ πάντα φοβάμαι την επόμενη μέρα, φοβάμαι μετά από τέτοιες συναντήσεις μήπως ξυπνήσω και δεν έχω καρδιά, μήπως την πάρει κανείς μαζί του και κάνω πάλι μέρες μήνες χρόνια να την κανακέψω να επιστρέψει σε μένα. Δεν έμεινε λοιπόν τίποτα σου λέω και πάλι, έτσι να επαναλαμβάνομαι λιγάκι για να απολαμβάνω αυτό το υπέροχο στυλό με την πολύ λεπτή μύτη μπας και γεμίσει η σελίδα και τελειώσουμε αυτόν τον τόσο απολαυστικό ψυχαναγκασμό γι’ απόψε. Και συνεχίζω…η σαρωτική ζωή του, η αυτοκαταστροφή του, η αρρώστια του και τα όριά του τεντωμένα σκοινιά με μια σφαίρα που παραλίγο να του τινάξει τα μυαλά με οδήγησαν στο ΤΙΠΟΤΑ. ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ! Είδες τελικά; Έρχεται η στιγμή. Ο χρόνος την φέρνει και απλά τη ζεις. Και πόσο την περίμενες, θυμάσαι; Χρόνια τώρα…και η πληγή γιατρεύτηκε με αμέτρητους εξαναγκασμούς. Ήρθε η στιγμή. Τώρα, που κανένας απ’ τους δυο δεν την ήθελε. Οι καρδιές μια γνώριμη παρουσία αισθάνθηκαν. Δυο καρδιές που αγαπήθηκαν τόσο πολύ κάποτε, στάθηκαν για δεκαπέντε λεπτά περίπου σε απόσταση πενήντα εκατοστών. Απόσταση ασφαλείας για να μην αρχίσουν να χτυπούν πιο δυνατά. Του μίλαγα περί των γνωστών ανέμων και πασίγνωστων υδάτων μα η καρδιά μου ακουγόταν να του λέει από μέσα -ευτυχώς βάραγε και μουσική δυνατά και δεν την άκουσε- εσένα που τώρα βρίσκεσαι εδώ και σου μιλά αυτή η πονεμένη περί ανέμων και υδάτων άραγε κατάλαβες ποτέ πόσο σ’ αγάπησα; Και ο εγκέφαλος μου εκείνη τη στιγμή που μπερδεύτηκε της έστειλε μήνυμα να το βουλώσει και να μην ασχοληθεί περισσότερο, να κάνει τη δουλεία της τικιτακα τικιτακα και να τελειώνει η υπόθεση. Μα ύστερα, ύστερα από ώρα, έχοντας μείνει μόνη μου πια,προσπαθώντας να καταλάβω πως αισθάνομαι, τι αισθάνομαι και αν αισθάνομαι, απλά αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά. Που πάει η αγάπη; Για τον έρωτα δεν απορούσα ποτέ τόσο πολύ. Από μικρούς μας έμαθαν πως είναι φτερωτός θεός που σ’ επισκέπτεται, σου παίρνει τα μυαλά, ανακατεύει το στομάχι και σε κάνει ένα τρισευτυχισμένο κουβάρι…όμως η αγάπη; Που πάει; Κι όταν παύεις να την εκφράζεις απλά και μόνο γιατί δεν έχεις τον άνθρωπο <strong><span style="color:#ff6666;">Κ</span></strong>αθένα σου, ξεχνάς να τον αγαπάς; Όχι. Τον αγαπάς αλλά όχι τόσο. Λιγότερο, λιγότερο, λιγότερο όπως τα γράμματα με αυτό το στυλό που όλο μικραίνουν. Καληνύχτα λοιπόν. Ναι. Κατάφερα επιτέλους να γεμίσω τη σελίδα με κάτι μικρά μικρά <span style="font-size:78%;">μικρά λογάκια</span>.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-8883665703840118734?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-43327680942512854802009-03-25T23:48:00.000+02:002009-09-24T03:03:47.894+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/ScqqZaKaf4I/AAAAAAAAA2k/JQpMx5e43io/s1600-h/petrino.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317249663560744834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 279px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/ScqqZaKaf4I/AAAAAAAAA2k/JQpMx5e43io/s400/petrino.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Μια φλόγα κάτω απ' τα φώτα της πόλης</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Ρίχνει σπίθες σε κάθε παράθυρο</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Αναμονή σ' ένα σπίτι ν' ακουστεί ένας ήχος</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Το κουδούνι να χτυπήσει</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Αγκαλιές και γέλια να γεμίσει ο χώρος και ο χρόνος</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Πώς γίνεται να μη μένει τίποτα μετά την παράδοση της απουσίας</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Σε μια πόρτα ανοιχτή</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Παρούσα μέχρι στιγμής η ανυπαρξία</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Φιλενάδα της μοναξιάς</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Αυτής που "νιώθεται" όταν ξέρεις πως κάποιος θα έρθει</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Όμως ακόμα να φανεί</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Κι έτσι μου' ρχεται να μην ανοίξω σε κανέναν</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Ούτε στα γέλια ούτε στις αγκαλιές</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Έτσι μου' ρχεται να πάω να κρυφτώ κάτω απ' τα σκεπάσματα</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Και να πεθάνω ήσυχη</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Πέτρωσε η ψυχή</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Ούτε καν πονάω πια</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Θα έλεγε κανείς πως παραδόθηκα</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Στον χρόνο που χρειάστηκε μέχρι να πατήσω στα πόδια μου</strong></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Και τώρα τα βήματα δεν ξέρω τι να τα κάνω.</strong></span></div><div><strong><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ffffff;">----------------------------------------------</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4332768094251285480?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-42159664977504579192009-02-06T16:07:00.000+02:002009-09-24T02:58:43.554+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SYxHPqFNYCI/AAAAAAAAA18/kQU9OIKXyP0/s1600-h/salto-mortale.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299689195827978274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SYxHPqFNYCI/AAAAAAAAA18/kQU9OIKXyP0/s400/salto-mortale.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Και πάντα εκεί, στο χείλος ενός απέραντου κενού.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Λίγο πριν...</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Για πάντα λίγο πριν.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Να πέσω ή να μην πέσω.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Υπόσχεται μια δόξα ένα σάλτο στην αιωνιότητα.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Salto Mortale</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Δοκίμασε να το γράψεις με μολύβι σε χαρτί μονοκοντυλιά.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Βουτιά σε τρεχούμενο νερό η καλλιγραφία ανήσυχη προς το θάνατο.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Τα μάτια όλα στραμμένα εκεί.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κι ας ήσουν τόσο μόνος.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Στο χείλος ενός απέραντου κενού.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Λίγο πριν...</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Για πάντα λίγο πριν.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Εκεί, για πάντα δεν πέφτω.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Θαυμάζω τον φόβο που δε λέει να φύγει.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Πάντα εκεί.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Λίγο πριν...και αυτός.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ωραία που θα' τανε να σαλτάριζε μονάχος του.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ειλικρινής και πιστός στον εαυτό σου ο φόβος.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σ' εμποδίζει στ' αλήθεια γιατί μαζί σου θα πεθάνει κι αυτός.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ο φόβος φοβάται μην τυχόν κα δεν φοβάσαι.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Τρέφεται απ' την ουσία σου και κλέβει λίγο απ' την ομορφιά σου.</span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span> </div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span> </div><div> </div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ρε φόβε φόβε είσ' εδώ.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ρε φόβε φόβε σάλτα γαμήσου!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-4215966497750457919?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-26719991442802095142009-01-20T02:12:00.000+02:002009-09-24T03:27:40.265+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SXUbCo-rn6I/AAAAAAAAA1o/vZy-lTTixQQ/s1600-h/IMG_5744.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293166669217898402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SXUbCo-rn6I/AAAAAAAAA1o/vZy-lTTixQQ/s400/IMG_5744.JPG" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Πώς γίνεται να επιστρέφεις έτσι απρόσκλητος μέσα στη νύχτα.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Μάλλον θα σου' λειψα.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Κάπου θα στέκεσαι τώρα.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Θ' ανάβεις το σπίρτο για το τσιγάρο σου και</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>στη μηδαμινή στιγμή της κάφτρας που φουντώνει, θα βρίσκεσαι εδώ.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Έτσι και γω.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Ξυπνάω μες τη νύχτα.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Ανάβω τσιγάρο μ' έναν ξεχασμένο αναπτήρα σου και σε υποδέχομαι αναγκαστικά.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Πώς γίνεται από μακριά να με παιδεύεις ακόμα άγρια μεσάνυχτα.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Πώς γίνεται από κοντά αιθέρια σκέψη να με αγγίζεις σαν φάντασμα.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Φαντασμαγορική η απουσία σου δίνει το παρόν σε μια ευσυγκίνητη αλληγορία.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Είσαι εδώ και κει.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Όπως πάντα...</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Είσαι παντού και πουθενά.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Όπως τώρα...</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Είχα καιρό να γράψω για σένα.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Είχες καιρό να με σκεφτείς.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Ένα σώμα βουλιάζει στον καναπέ σου.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Το τσιγάρο μια μονοκόμματη στάχτη αρνείται να σου λερώσει το παντελόνι.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Η σκέψη σου εδώ.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Στο παίρνω απ' τα δάχτυλα να στο σβήσω εγώ.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Λίγο πριν φτάσει το χέρι μου στο τασάκι η στάχτη πέφτει και σκορπίζεται κάτω.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Ξυπνάς απ' τη σκέψη σου.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Κουνάς το κεφάλι σαν να θες να τη σβήσεις.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Μη φύγεις ακόμα...</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Δωσ' μου το χέρι σου.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Ν' αποκοιμηθώ κρατώντας το απόψε.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Σε λίγες ώρες ξημερώνει.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Θα προλάβεις να είσαι εκεί που θέλεις να είσαι.</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"><strong>Θα προλάβω να πω πως όνειρο ήτανε.</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-2671999144280209514?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-5866051904478554662009-01-06T02:18:00.000+02:002010-01-29T00:58:52.129+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Γέννα...</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Ένα κρασάρισμα όρισε την απουσία από την παρουσία.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Όταν εδώ μέσα τίποτα δεν συνέβη, εκεί έξω τα πολλά και τα διάφορα<br />μεταμορφώθηκαν σε δώρα που σαν μικρό παιδί τα άνοιγα ένα ένα<br />και κοιμόμουν χαμογελαστή κάθε ξημέρωμα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Και ξύπναγα χαμογελαστή κάθε μεσημέρι.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Δεκάδες εικόνες, η μια πio εύμορφη απ' την άλλη.<br />Να προλάβει να αγγίξει την χόρταση.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Σαν τα κουτάβια που αγωνιούν για μια θηλή.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Είναι αυτό που θα τους χαρίσει την επιβίωση.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Πώς ονομάζεται άραγε το κλάμα των φρεσκογεννημένων κουταβιών;</span><br /><span style="font-family:verdana;">Κραυγή δεν είναι. Κλάμα δεν είναι.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Μέσα στη μήτρα πώς ορίζεται ο ήχος;<br />Και ο πόνος άραγε έχει τον δικό του ήχο;</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ήχος απόγνωσης. Καμία γνώση του τί κάνουν. Μόνο να ζήσουν θέλουν.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Εν αρχή ην το κλάμα. Κι έπειτα η γαλουχία.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Κι ύστερα το χάδι, η στοργή της σκύλας, η ευχαρίστηση μιας πείνας που χορταίνει, ο ύπνος...</span><br /><span style="font-family:verdana;">Γέννα...</span><br /><span style="font-family:verdana;">Έχω έναν σκύλο στα πόδια μου.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Έναν πατέρα<br /></span><span style="font-family:verdana;">Μπορεί και να μην ξέρει τίποτα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Μπορεί και να ξέρει τα πάντα...</span><br /><span style="font-family:verdana;">Εγώ ποτέ δεν θα το μάθω.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Μυρίζει ασταμάτητα τα ρούχα μου κουνώντας την ουρά του.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Τεράστιος αναζητά καθώς τρίβεται στα πόδια μου την αγάπη.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Κι εγώ τον βλέπω μια σταλιά, όσο η μουσούδα του, να βυζαίνει.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ανίδεος τρομαγμένος να θέλει μόνο να ζήσει.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Και τώρα, να θέλει μόνο να ζήσει μαζί μου.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Σκυλούρη πουτσουκάνθρωπέ μου, έγινες μπαμπάς!</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η σκύλα, ένα τετράγωνο μακριά σε μια κουζίνα πλάι στο ψυγείο, γέννησε τα κουτάβια τους.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Τα δυο τυλιγμένα με την μεμβράνη ένα μέτρο μακριά της, σώπασαν...<br />Δεν τους έλαχε η ζωή.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Κι αυτή, με τα υπόλοιπα οχτώ, μαντεύει τι να κάνει.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Πρώτη της γέννα...ένα ξέρει καλά, πως ακόμα κι αν αβέβαιη είναι για το σωστό και το λάθος, στριφογυρνάει και παίρνει θέση για να βυζάξει τα νεογέννητα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Πράσινο υγρό μαζί με αίμα.</span> <span style="font-family:verdana;">Φασαρία ζωής. Εξαντλημένη ευτυχία.<br />Ένας πόνος ξεγέννησε το θαύμα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Γέννα...</span><br /><span style="font-family:verdana;">Απρόσκλητη χαρά.<br />Απρόσμενη πληρότητα.<br />Ζωή. Ζωή προσωποποιημένη.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Την είδα τη ζωή κι είχα καιρό.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Μου' ρθε τόσες φορές να βάλω τα κλάματα<br />μα τα δάκρυα δεν χωράνε σε υπέρμετρες συγκινήσεις.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Γέννα...</span><br /><span style="font-family:verdana;">Πόσοι και πόσοι δεν ψάξαμε για κάτι...</span><br /><span style="font-family:verdana;">Πριν λίγο γύρισα στο σπίτι.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Με περίμενε ο πατέρας σκύλος.<br />Τον είδα πάλι σαν μιας σπιθαμής κουτάβι.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Έναν φίλο είχα συναντήσει νωρίτερα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Έναν απ' αυτούς τους αγαπημένους μου "καθένες" μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Και τον είδα κι αυτόν μικρό παιδάκι με πληγωμένα τα γόνατα να μου φωνάζει.</span><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><br /></span></span><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:verdana;" >"Αν δεν μπορείς να το βρεις, φτιάξτο"!</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν...</span> <span style="font-family:verdana;"><br />"Δεν μπορώ μόνη μου να το φτιάξω! Η πληρότητα δεν είναι γένος... ενικού!"</span></span><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SWKt8VAuXPI/AAAAAAAAA1g/iVeS5HusFcE/s1600-h/IMG_5718.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287980164430322930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 266px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SWKt8VAuXPI/AAAAAAAAA1g/iVeS5HusFcE/s400/IMG_5718.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-586605190447855466?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-73210734066382498722008-12-20T03:17:00.000+02:002009-09-24T03:35:51.751+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SUxKJPJ_k7I/AAAAAAAAA1Y/d0xhJffp-Pw/s1600-h/exasa.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281677985546474418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SUxKJPJ_k7I/AAAAAAAAA1Y/d0xhJffp-Pw/s400/exasa.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><div><span style="color:#ffffff;">--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /></span><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Φαντάζομαι…<br />Να γινόντουσαν όλοι μια φωνή.<br />Τόσα και τόσα αριστερά κινήματα να έβαζαν στην άκρη τις ανούσιες διαφορές τους και να έβγαζαν τις παρωπίδες για μια φορά! Για αυτή τη φορά!<br />Φαντάζομαι τους φιλάθλους που πωρώνονται για τις ομάδες.<br />Τόσος λαός…πράσινοι και κόκκινοι και κίτρινοι να κατέβαιναν όλοι στους δρόμους! Μαζί! Ένα χρώμα!<br />Τόόόσος λαός….<br />Φαντάζομαι το θάνατο του φόβου που κλείνει στα σπίτια τους πολλούς από μας.<br />Φόβος για τα δακρυγόνα. Φόβος για τις «εξοστρακισμένες» σφαίρες. Φόβος για το τουλούμιασμα. Φόβος…να μην ταράξουμε την θαλπωρή των Χριστουγέννων.<br />Κομμένα έλατα πάλι στη σειρά περιμένουν να στολιστούν με τύψεις. (;)<br />Λαμπιόνια φωτίζουν τη βολεμένη ζωή αυτών που ακόμα κι αν συμφωνούνε και κρυφογουστάρουν όλο αυτό που γίνεται, παρακολουθούν από την τηλεόραση τα γεγονότα. Ποια γεγονότα;;;<br />Όταν σήμερα πολλοί τραγουδούσαν στα προπύλαια με μια φωνή, τα κανάλια μίλαγαν πάλι για φασαρίες στο κέντρο της Αθήνας κι έδειχναν προχθεσινά πλάνα από τους…κουκουλοφόρους που «πάλι» τα σπάγανε…<br />Η αλήθεια βρίσκεται στο δρόμο και ο δρόμος δεν πρέπει να είναι για τους πιο τολμηρούς. Ο δρόμος πρέπει να είναι για όλους όσους έχουν δυσαρεστηθεί έστω για ΕΝΑ απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν.<br />«Τα έκανα στα νιάτα μου» , ίσως να λένε κάποιοι. Και ναι…πόσο μάλλον η γενιά του πολυτεχνείου που ήξερε τον «εχθρό». Τώρα λένε...δεν υπάρχει εχθρός…Δεν υπάρχει ιδεολογία…<br />Ναι…ίσως να πρέπει να πιάσουμε πάτο για να ακούσουμε το ξυπνητήρι. Το’ χουμε κρύψει καλά κάτω απ’ το «οικολογικό» στρώμα που το πληρώνουμε ακόμα με δόσεις. Ναι… το ψυγείο μου είναι γεμάτο τι με νοιάζει για του γείτονα. Ναι, έχω ακόμα τη δουλεία μου τι με νοιάζει αν απέλυσαν τον κολλητό μου. Ναι, έχω κλείσει τριήμερο για σκι εντάξει μωρέ, μάλλον θα ξεφουσκώσει όλος ο σαματάς. Εδώ τόσα χρόνια δεν άλλαξε κάτι τώρα θα αλλάξει;<br />Άνθρωπέ μου; Θέλεις ν’ αλλάξει; Θέλεις;;;; Αν θέλεις…ΜΠΟΡΕΙΣ!<br /><br />Φαντάζομαι το «εγώ» να γίνει «εμείς».<br />Ο άνθρωπος, νοήμων ον ν’ αποκτήσει την υπόσταση που του αρμόζει.<br />Να διεκδικήσει κι όχι να εκδικηθεί.<br />Να πιστέψει και όχι να ελπίζει.<br />Να κάνει αυτοκριτική και όχι κριτική.<br />Ναι. Τότε ίσως να αλλάζαμε τον κόσμο.<br />Ναι. Τότε ίσως να γραφότανε στην ιστορία της ανθρωπότητας η ανθρωπιά.<br />Ναι. Τότε ίσως να κοιμόμασταν τα βράδια πιο ήσυχοι.<br />Ίσως, να κατανοούσαμε περισσότερο τη λέξη «ζωή».<br />Η ζωή είναι ωραία.<br />Δεν μπορεί κανείς να πει πως η ζωή είναι άσχημη.<br />Μα η φαντασία δεν είναι κομμάτι της.<br />Είναι το πέπλο της.<br />Σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και το βλέπουμε από πάνω μας.<br />Αλλά μήπως θα έπρεπε να το αφήσουμε να μας σκεπάσει;<br />Όλοι στην αγκαλιά του πέπλου της φαντασίας θα ποθούσαμε ΜΙΑ πραγματικότητα.<br />Την αληθινή…<br />Βάλε την φαντασία στην εξουσία να δεις για πότε αλλάζουν όλα.<br />Θέλεις;;;;; Θέλεις;;;;;<br />Αν πραγματικά θέλεις <strong>ΜΠΟΡΕΙΣ!!!!</strong><br /></div><div></div><div></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-7321073406638249872?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-26730717375814139912008-12-11T02:51:00.001+02:002009-09-24T03:35:51.751+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SUBkSIc5VPI/AAAAAAAAA1Q/00UgIXLK8kE/s1600-h/absolute_athens.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278329025947325682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 290px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SUBkSIc5VPI/AAAAAAAAA1Q/00UgIXLK8kE/s400/absolute_athens.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p><span style="color:#ffffff;">------------------------------------------ </span></p><p><span style="color:#ffffff;">------------------------------------------ </span></p><p><span style="color:#ffffff;">------------------------------------------ </span></p><p><span style="color:#ffffff;">------------------------------------------ </span></p><p><span style="color:#ffffff;">------------------------------------------ </span></p><p><span style="color:#ffffff;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Την σκανδάλη πάτησε κι όλα τα μέχρι τώρα σκάνδαλα πνιγήκανε.<br />Και μια σταγόνα στο κέντρο της καρδιάς ξεχείλισε το ποτήρι.<br />Το αίμα όμως νερό δε γίνεται.<br />Και το χαμόγελο δεν γυρίζει πίσω.<br />Και άμα ραγίσει το γυαλί λαμπόγυαλο γίνονται όλα.<br />Κι «ένας» που άνθρωπος ονομάζεται έκλεψε κάτι όνειρα.<br />Και ήταν μεγάλη είδηση πως καμία συνείδηση δεν έλαβε χώρα σε αυτή τη χώρα.<br />Πώς στην οργή να βάλεις τέλος;<br />Και πώς στο τέλος θα ξεφυτρώσει μια αρχή;<br /><br />Τα όρια σαν πέρασμα κλωστής μεσ’ τη βελόνα.<br />Ατρόμητοι φαίνονται όλοι οι τρομαγμένοι.<br />Φόβος.<br />Φόβος.<br />Φόβος.<br />Ή μήπως όχι;<br />Στο σαματά και στους ανθρώπους, μια κραυγή πιο σιωπηλή κι από θάνατο γίνεται πέτρα.<br /><br />Η πιο άψυχη πέτρα γέννησε κάποτε την δημοκρατία.<br />Κάθε πέτρα και ψήφος.<br />Λευκή το ΝΑΙ<br />Μαύρη το ΟΧΙ.<br /><br />Και ναι…καλώς ή κακώς κάπου πρέπει να «ρίψουν» τις ψήφους.<br />Για τις κάλπικες υποσχέσεις.<br />Για τα ορθάνοιχτα μάτια που τρέχουν χημικά.<br />Για κάτι όνειρα που βγήκαν στους δρόμους.<br />Τους δρόμους της Αθήνας.<br />Αυτούς που κάποτε ρητόρευσαν οι πιο σοφοί κι απ’ τους σοφούς.<br /><br />Τι λες εσύ Σωκράτη?<br /><br />Λέω πως η τέχνη της πολιτικής σερβίρεται με vodka μολότοφ.<br />Το κώνειο είναι ξεπερασμένο.<br />Βάλτε μου μια.<br />Θα την πιω…<br />Στην μνήμη του Αλέξανδρου…</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-2673071737581413991?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-57317435109932389872008-12-03T01:58:00.000+02:002009-09-24T04:54:16.040+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/STXba7Bj5_I/AAAAAAAAAp0/1Vtql29QjQ4/s1600-h/vazo.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275363794101725170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/STXba7Bj5_I/AAAAAAAAAp0/1Vtql29QjQ4/s400/vazo.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/STXZpu9GcTI/AAAAAAAAAps/F0Mz_mKYv2Y/s1600-h/vazo.JPG"></a><div><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><strong>Making off<br /></strong><br />Όλα είναι εκεί.<br />Εκτός από σένα.<br />Εσύ είσαι πίσω απ’ όλα αυτά.<br />Ίσως και μέσα σ’ αυτά.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αόρατος αποθανατίζεις το καλοστημένο σκηνικό.<br />Αυτό που εγκρίνεται. Αυτό που έχει αρχή, μέση και τέλος.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτό που παίζει ένα ρόλο και ξέρει τι ρόλο παίζει.<br />Εσύ δεν ξέρεις τι ρόλο παίζεις. Δεν παίζεις κανένα ρόλο.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Και μάλλον δεν είχες ποτέ ούτε αρχή, ούτε μέση ούτε τέλος.<br />Είσαι ο εαυτός σου πιθανότατα. Ένα κουσούρι που θα το σέρνεις δια βίου.<br />Παρατηρητής.<br />Όπου γουστάρεις πατάς <em>rec</em> κι όπου γουστάρεις <em>stop</em>.<br />Δεν σου ζήτησε κανείς να το κάνεις. Το κάνεις γιατί έτσι τη βρίσκεις βρε αδερφέ.<br />Κάποιες φορές ίσως και να φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν.<br />Ντε και καλά να επιμένεις να ξεπετάξεις μέσα από το χώμα έναν μικρό βλαστό σου.<br />Κάτι να γίνει. Κάτι να ανθίσει.<br />Σε μια γωνιά του σκηνικού. Όχι, κανένας δεν σε πάτησε καταλάθος με το παπούτσι του.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Υπάρχουν και τα τυχερά…</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κι αυτά είναι μόνο για σένα.<br /><br /><strong>Ο πρωταγωνιστής<br /></strong><br />Ο ρόλος είναι ρόλος. Λόγια που πρέπει να ειπωθούν.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Όταν ο «ένας» γίνεται «άλλος».<br />Κι έτσι κυλάει σαν γλυκιά μελωδία μια ζωή δανεική.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σε πόσα cut σου τσακίζουν τον έναν και τον άλλον;</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κι όταν πια τελειώσει η μελωδία… Ποιος είσαι;<br />Ε;;;<br />Ποιος προτιμάς να είσαι εντέλει;<br /><br /><strong>O μελισσοκόμος<br /></strong><br />Μεράκι το λένε. Μερακλίδικη δουλεία. Μασκαράς ενός πάθους.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Προστατεύεσαι για να μπορείς να ερωτοτροπείς ελεύθερα με το ζουζούνισμα.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Γλυκιά μελωμένη ιστορία.<br />Εξαρτημένος από τη βασίλισσά σου.<br />Μήπως αυτή άλλωστε δεν κινεί το νήμα της ζωής;<br /><br /><strong>Κακός ηθοποιός<br /></strong><br />Δεν με πείθεις. Δεν σε πιστεύω. Δεν θέλω πια να σε ακούω. Δεν θέλω να σε βλέπω.<br />Μου προκαλείς ανία. Προβλέψιμα κακές οι ατάκες σου.<br />Πες μου τι αγάπησες πιο πολύ;<br />Το πείσμα ή την άγνοια; Τον φόβο σου ή τον εαυτό σου;<br /><br /><strong>Κομπάρσος<br /></strong><br />Όλοι μας κάνουμε ένα πέρασμα από τα σημαντικά των άλλων.<br />Έτσι…<br />Περαστικοί βρεθήκαμε βρε αδερφέ από τις στιγμές τους.<br />Κι αγαπήσαμε τις στιγμούλες μας.<br />Πίσω από όλα τα καλοστημένα σκηνικά.<br />Ίσως και μέσα σε όλα.<br />Σε μια γωνιά του σκηνικού. Μας ξενύχιασε πατώντας μας καταλάθος ο πρωταγωνιστής.<br />Μα δεν πειράζει.<br />Τυχερά είναι αυτά.<br />Κι αυτά, είναι μόνο για μας.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-5731743510993238987?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-54438530275498910592008-11-24T03:48:00.000+02:002009-09-24T03:04:20.859+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SSoOHYttjWI/AAAAAAAAApc/3PaEfkIWocs/s1600-h/dromos.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272041833846639970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SSoOHYttjWI/AAAAAAAAApc/3PaEfkIWocs/s400/dromos.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><br /><br /><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></p></span><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p>+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br /><br />Yφαίνοντας διαβάσεις<br />Η μοίρα διευκόλυνε τον δρόμο μου.<br />Μου πε… «Ακόμα κι αν δεν ξέρεις που πηγαίνεις, πάντα θα υπάρχει ένα μικρό κομμάτι γης που θα μπορέσεις να περάσεις λίγο πιο εύκολα, από τη μια μεριά στην άλλη…»<br />Στα σταυροδρόμια του μυαλού, ευχήθηκα να αγναντέψω από ψηλά τις τέσσερις πορείες. Κι απόρησα πόσες φορές αυτοί που σταύρωνα και ψήφιζα για γνώριμους συμμάχους μου, στις μοίρες που μου στρέψανε κατεύθυνση, ένα μεγάλο Χ στο τέλος έβαλα.<br />Μα οι τέσσερις γραμμές, όπως κι αν ήτανε, ήταν εκεί…<br /><br />Στο κέντρο τώρα βρίσκομαι και περιστρέφομαι.<br />Πάντα ένας κύκλος αγκαλιάζει τις στιγμές μου.<br />Εγώ, που ήμουν πριν εκεί .<br />Κι εκεί που ήμουν πριν εγώ.<br />Ζαλίστηκα…<br />Το ένστικτο διαλέγει πάντα έναν δρόμο.<br />Κι ο δρόμος πορεία γίνεται για να μου αποκαλύψει αν το λάθος και το σωστό μπορεί να συνυπάρξει.<br />Και πως συμβαίνει πάντοτε, να συνυπάρχει…<br />Πως γίνεται πάντα μα πάντα αυτό που απέρριψα ενστικτωδώς να απλώνεται εμπρός μου, χαρίζοντάς μου άλλη μια ευκαιρία, το Χ να το μεταμορφώσω και πάλι σε ακέραιο σταυροδρόμι.<br />Υφαίνοντας διαβάσεις…<br />Η μύτη του διαβήτη ναν τα θέλω μου<br />Και η πένα, η ζωή μου.<br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-5443853027549891059?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-20396677907883738222008-11-13T01:37:00.000+02:002009-09-24T02:54:14.327+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SRt0J_oMSUI/AAAAAAAAApU/BmhHC-6TIkw/s1600-h/skia.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267931904187582786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SRt0J_oMSUI/AAAAAAAAApU/BmhHC-6TIkw/s400/skia.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span> </div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Πόσα πάρε δώσε με τη σκιά σου. </span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σαν μια ρωγμή του εαυτού σου στη γη της ουτοπίας.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σαν ένα μαύρο κενό περίγραμμα της ουσίας σου κομμένο με ψαλίδι.</span></div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σαν την πιο βαθιά αντίθεση της υπαρξής σου.<br /><br />Πόσοι και πόσοι δε μίλησαν γι’ αυτήν.<br />Κι άλλοι τόσοι που κουβέντα ανοίξανε μαζί της.<br />Κι αν βγάλανε άκρη, μη με ρωτάς.<br />Ο καθένας νταραβερίζεται αλλιώτικα με τη σκοτεινή πλευρά του.<br /><br />Εγώ, κάπου τη χάνω…<br />Κάπου τη βρίσκω…<br />Κι όταν νομίζω πως μόνη μου είμαι, όλο και κάπου κάτι κινείται πλάι μου.<br />Στη ρουφηξιά του τσιγάρου μου καπνίζει και κείνη.<br />Στο ξύσιμο του κεφαλιού μου, σκέφτεται περισσότερο από μένα.<br /><br />Κι όταν φυσά, τα μαλλιά της παίρνουνε αέρα.<br />Κι όταν ακίνητη χαζεύω απέναντι το κενό μου κι ένα δάκρυ πλησιάζει στη γούβα, στο κάτω μέρος των ματιών, αγκαλιά με κρατάει πισώπλατα ν’ αντέξω.<br /><br />Μην της το πεις…<br />Μα κάπου τη ζηλεύω…<br />Κάνει ό,τι κάνω…<br />Και γω, τι κάνω;<br />Καλά εσύ , ευχαριστώ!<br /><br />Σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου έξι σκιές περιμένουν την έβδομη να ξυπνήσει.<br />Κι η έβδομη κρυμμένη στα σεντόνια.<br />Κοιμισμένη σ’ ένα όνειρο που δεν χόρτασε ακόμα.<br /><br />Βλέπεις έξω απ’ το παράθυρο όλους τους υγιείς να τρέχουν στις δουλειές τους.<br />Με τις σκιές του βιαστικές να τους προλάβουν.<br />Δέκα και δέκα το ρολόι.<br />Η σκιά στο δέκα της ώρας και εσύ στο δέκα των λεπτών.<br /><br />Ξύπνα!<br /><br />Σ’ ένα χωριό σ’ ένα νησί με άφησε το κτελ ένα πρωί το καλοκαίρι.<br />Μπουκαμβίλιες φούξια στόλιζαν τα λευκά σπιτάκια του.<br />Και κάτι γάτες τεντωνόντουσαν στα πλακόστρωτα.<br />Είχα καιρό να κοιταχτώ σ’ ένα καθρέφτη.<br />Ισορροπούσα στο πεζούλι. Δεξιά η θάλασσα κι αριστερά η ζωή μου.<br />Κι ο ήλιος καθρέφτισε τη στιγμή μου.<br />Ένα σακίδιο στον ώμο κι άλλο ένα στο στήθος.<br />Ζυγιάζοντας τα βάρη.<br />Κι οι προσδοκίες ισορροπούσαν κι αυτές τάχα μου αμέριμνες.<br /><br />Σε περίμενα να έρθεις να με πάρεις απ’ τον κοντινό χωριό.<br />Κι έριξα και μια βουτιά στη θάλασσα για να περάσει η ώρα.<br /><br />Σ’ ένα σακίδιο μαζέψαμε τις διακοπές μας και να τες τώρα εδώ δίπλα στο τζάκι.<br />Περιμένουν να τις βάλω φωτιά.<br /><br />Ξύπνα!<br /><br />Ότι έχουμε να κάψουμε θα το κάψουμε.<br />Κι όσο είναι να καούμε θα καούμε.<br /><br />Είτε το θέλουμε είτε όχι.<br />Η σκιά ακολουθεί.<br />Σε ένα μαύρο τόσο γνώριμο.<br />Σε μια ομορφιά τόσο λιτή.<br />Σε μια πίστη τόσο άπιαστη, όσο και η αγάπη.<br /><br />Αγάπη…<br /><br />Όπου και να την κρύψω αποκαλύπτεται.<br />Φορές φορές, τσαντίζομαι μαζί της.<br />Θέλω να την διώξω.<br />Θέλω να την καταχωνιάσω.<br />Σε μπαούλα.<br />Σε ντουλάπες.<br />Σε συρτάρια.<br />Στο ψυγείο.Στην αποθήκη…<br /><br />Να τη θάψω στο χώμα.<br />Άραγε τι θα φύτρωνε, πες μου!<br /><br />Εδώ στην άκρη του στόματος το’ χεις, αλλά δεν το λες…<br /><br /><br />Θα περιμένω…<br /><br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-2039667790788373822?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-34342794767321619192008-11-06T02:41:00.000+02:002009-09-24T03:38:40.121+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SRI9yMvCeyI/AAAAAAAAApE/_QtwJS1Ic4c/s1600-h/papapa.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265338846970805026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SRI9yMvCeyI/AAAAAAAAApE/_QtwJS1Ic4c/s400/papapa.JPG" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Παπαριές με ροδοπέταλα συνοδεύουν μια διάθεση νοηματικής αθυροστομίας.<br />Είναι κάτι σαν ανάγκη να βρεις μια καινούρια συνταγή που να βοηθάει στη χώνεψη.<br /><br />Μπορεί το κρέας να είναι άνοστο ή μπαγιάτικο αλλά του προσθέτεις λογιών λογιών<br />μυρωδικά, μπαχάρια, τζίτζιλα και μίτζιλα, τρως τη μπουκιά και μέχρι να σου’ ρθει η απαίσια κρεατίλα το’ χεις καταπιεί και πληκτρολογείς ήδη τον αριθμό της πιτσαρίας. Ναι. Μια πίτσα μαργαρίτα είναι ό,τι πρέπει για τέτοιες στιγμές.<br />Μοιάζει με το κενό. Με το σχεδόν τίποτα. Με το που τη βλέπεις και πριν τη δοκιμάσεις αρχίζεις και φαντάζεσαι πάνω της ντομάτες χμ… ναι… πιπεριές…χμ… ναι…ναι, μανιτάρια… χμ…όχι… μήπως οικολογική…χμ… με ποια λογική αφού θα βγάλεις στην άκρη τα κρεμμύδια και τις ελιές και τα μανιτάρια…και…και...και… και θα μείνεις με μια διαλυμένη πίτσα στο χέρι.<br /><br />Μαργαρίτα κα πάλι μαργαρίτα. Κομμάτι το κομμάτι, μ’ αγαπά – δε μ’ αγαπά και εύχεσαι να έχεις φουσκώσει σε ζυγό τρίγωνο.<br /><br />Μ’ αγαπά; Ναι! Κέρδισες! Πάρε ένα πιτσάκι που λέμε και στο trivial.<br />Δε μ’ αγαπά; Πάρε τον πούλο, πάμε γι ‘ άλλη ερώτηση…<br /><br />Πας καλά;<br />Και στην πίσω πλευρά της κάρτας η απάντηση.<br />Βέβαια το κακό με το μαραφέτι αυτό είναι ότι δεν έχει πίσω πλευρά.<br />Σελίδες κατεβαίνουν κατεβαίνουν κατεβαίνουν… αλλά ποτέ δεν γυρίζουν απ’ την πίσω πλευρά. ΠΟΤΕ!<br /><br />Γι’ αυτό και πολλές φορές προσπαθείς να δεις πίσω απ’ τις λέξεις.<br />Μα στην προκειμένη το κείμενο μεταφράζεται σε ένα ψιλοχυδαίο ανούσιο πείραμα που στην πραγματικότητα είναι εμπνευσμένο απλά και μόνο από μια φωτογραφία που στο παρελθόν είχε προκαλέσει αρκετό γέλιο δεδομένης της κατάστασης στην οποία έλαβα χώρα.<br /><br />…Έλαβε… χώρα.. βεβαίως βεβαίως!!!<br /><br />«Ρεδεμπάμε καλάάάά….!» λέει η πίσω πλευρά στην μπροστά και τελειώνει η υπόθεση.<br />Ετσι απλά..!<br /><br />Απλούστατα!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-3434279476732161919?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-22520577078385417792008-10-27T02:14:00.000+02:002009-09-24T03:27:40.265+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SQUNIRpGQII/AAAAAAAAAo8/hKsQQujHRoM/s1600-h/vima.jpg"></a><p><span style="font-family:times new roman;"><strong></strong></span></p><p><span style="font-family:times new roman;"><strong>Ένα βήμα μπροστά<br />Δύο βήματα πίσω<br />Παραπατάς και βουτάς στην άρνηση<br /><br />Τα παπούτσια λερωμένα απ’ την ερωμένη του τίποτα.<br />Κατάθλιψη την λέγανε μα τώρα μοιάζει με παραστρατημένη ανακούφιση.<br /><br />Στο επόμενο βήμα ο τόνος θα είναι λίγο πιο δυνατός.<br />Αλλάζει η ώρα<br />Τα λεπτά μένουν ίδια<br />Ο χρόνος άλλοτε κερδίζει<br />Ο χρόνος άλλοτε χάνει<br /><br /><br />Ένα βήμα μπροστά<br />Δύο βήματα πίσω<br />Στο σύνολο τρία<br />Παραπατάς και βουτάς στην αλήθεια<br /><br />Τα παπούτσια λερωμένα απ’ τον εραστή της ανάγκης<br />Μια συνήθεια με βαθιές ρίζες στα άδυτα του παραλόγου<br /><br />Πώς να κλαδέψεις κάτω απ’ τη γη;<br /><br />Ένα βήμα μπροστά<br />Δύο βήματα πίσω<br />Τι κι αν στο τέλος φτάσεις πάλι στο ίδιο κάπου.<br />Το κάπου και το κάποτε, εσύ μόνο γνωρίζεις πως υπήρξαν στ’ αλήθεια…<br /><br />…Με μια αβεβαιότητα παραμάσχαλα.<br />Κι αρχίζει να σ’ αρέσει!<br /><br />Σαν ένα χαμόγελο<br />Που έσκασε τελικά στα γέλια! </strong></span><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nTob8sWWbS4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/nTob8sWWbS4&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-2252057707838541779?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-5312439966794089232008-10-23T02:23:00.001+03:002009-09-24T03:15:37.600+03:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Γύρισα προχθές…<br />Το μυαλό και η καρδιά ακόμα εκεί…<br />«Καρκιάν» τη λένε την καρδιά κι «αγκάλην» την αγκάλη…<br />Και μας αγκάλιασαν σαν να’ μασταν μικρά παιδιά…<br />Και μας συγκίνησαν τα λόγια και οι ματιές.<br />«Μάδκια» τα λεν τα μάτια, «παλάδκια» τα παλάτια…<br /><br />Επίσκεψη και συμμετοχή στο 2ο Πανκύπριο Φεστιβάλ Κεραμικής στη Λάρνακα.<br />Μέσα στο κάστρο, πλαι στη θάλασσα στήσαμε τα καμίνια.<br />Πάλι έπαιξα με το χώμα το νερό, τη φωτιά και τον αέρα.<br />Υψώθηκαν πάλι τα κανάτια…<br />Υψώθηκε και η αγάπη βαλμένη σε κάθε κόκκο άμμου.<br />Υψώθηκε κι ένα κατακκόκινο φεγγάρι βγαλμένο μέσ’ απ’ τη θάλασσα.<br />Κάποιες ματιές εξερευνούσαν πάνω μας την διάθεση την «Ελληνική»…<br />Μα εγώ τους έλεγα πως είμαι απ’ την Αθήνα, όχι απ’ την Ελλάδα.<br /><br />Ήξερα για την Κύπρο ό,τι ξέρει κάποιος που λέει πως γνωρίζει τα στοιχειώδη.<br />Ήξερα για τα κατεχώμενα, μα όταν την πρώτη μέρα κοίταξα τον χάρτη…<br />Μπερδεύτηκα…<br /><br />Και τι είναι όλες αυτές οι διακεκομμένες;<br />Λίγο από δω…<br />Λίγο από κει…<br />Σε μια στεριά πεταμένη στη θάλασσα σαν ένα ΣΠΛΑΤΣ, σύνορα πέταξε ο ουρανός να χωρίζουν το παράλογο από τη λογική και να ορίζουν την παράνοια…<br /><br />Μέχρι που…κατάλαβα…<br />Κατάλαβα, γιατί τα μάτια μου είδαν…<br /><br />Μα άργησαν…<br />Την τελευταία μέρα ύστερα από γλέντια, τραγούδια και χορούς, ύστερα από ένα ξενύχτι που ‘λεγες να μην τελειώσει, ξυπνήσαμε σχεδόν μεθυσμένοι, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για την Αμμόχωστο.<br /><br />Οδηγός μας ο Βάσος, μας φόρτωσε στο τζιπάκι πέντε άνθρωποι μαζί κι αυτός και πήραμε τον δρόμο…<br />Πριν ακόμα πλησιάσουμε τα σύνορα για τον έλεγχο των διαβατηρίων μου κόπηκε το χασμουρητό απότομα.<br />Όταν στ’ αριστερά του δρόμου ένα καταπράσινο κομμάτι γης με αμπέλια, διακοπτόταν απότομα και πίσω του συρματοπλέγματα…και πιο πίσω ένα φυλάκιο…και πιο πίσω ένα χωριό εγκαταλελειμμένο…<br /><br />Δεν είπα τίποτα γιατί δεν έβρισκα τα λόγια, μόνο φαντάστηκα μες το μυαλό μου τη διαφορά της λέξης ζωντανό και νεκρό.<br />Πόσο κατάχλωμη η ζωή χωρίς ανθρώπους σ’ ένα χωριό που κάποτε ξυπνούσαν κι άνοιγαν τα παράθυρα στο φως της μέρας.<br />Σκεφτόμουν τα αδέσποτα. Ελεύθερα να περνούν τα σύνορα χωρίς να δείχνουν διαβατήριο. Σκεφτόμουν τα φαντάσματα, να στήνουν πανηγύρια κάθε που έπεφτε το φως…<br /><br />Κι ύστερα ο έλεγχος…<br />Στον πηγαιμό ούτε καν μας έψαξαν τ’ αυτοκίνητο.<br />Ο Βάσος πήγαινε τουλάχιστον μια φορά το μήνα στην Αμμόχωστο…<br />Είχαν βαρεθεί να τον βλέπουν… Τον ξέρανε πια στα σύνορα.<br /><br />Εκεί γεννήθηκε… Εκεί μεγάλωσε…<br /><br />Φτάσαμε.<br />Μπήκαμε σε κάτι στενά στα προάστια της πόλης. Τα σπίτια αχούρια…<br />«Την βλέπετε εκείνη την μπλε πόρτα;<br />Εκεί μέσα γεννήθηκα»…<br />Τώρα απλωμένα ρούχα σε σκοινιά…<br />Βάζει μπρος να φύγει…<br />«Δεν θέλω να ενοχλήσουμε κανέναν».<br /><br />Διασχίσαμε κάτι στενάκια. Μας έλεγε για την πρώτη του αγάπη. Έπαιρνε το ποδήλατο και πήγαινε κάθε απόγευμα έξω απ’ το σπίτι της κι εκείνη του χάριζε <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=details&amp;song_id=3976">γιασεμιά</a>…<br /><br />Σκεφτόμουνα τον Βάσο. Πως μες τα μάτια του ήταν γραμμένα όλα. Τέτοια καλοσύνη σπάνια βρίσκεις σε άνθρωπο.<br /><br />Προχωρήσαμε προς την πόλη.<br />Στο σχολειό τα παιδιά είχαν διάλλειμα. Κρεμασμένα στα κάγκελα μας χαιρέτησαν.<br />Και πιο δίπλα…συρματοπλέγματα και ταμπέλες «απαγορεύεται η φωτογράφηση και η βιντεοσκόπηση».<br />Κάναμε πως κρύψαμε τις κάμερες και στα τυφλά προσπαθούσαμε κάτι να τραβήξουμε.<br /><br />Πλησιάσαμε προς τη θάλασσα.<br />Ο Βάσος πάρκαρε και μας είπε: « Τώρα, θέλω να δείξετε ψυχραιμία και υπομονή… Είναι πολύ αυστηρά τα πράγματα με της φωτογραφήσεις…καλύτερα να μην επιχειρήσετε να προκαλέσετε. Και ιδίως με τους Έλληνες είναι πιο ζόρικοι… Κρατήστε τις εικόνες στο μυαλό σας…»<br /><br />Το πρώτο βομβαρδισμένο κτίριο που είδαμε ήταν πολύ ψηλό. Φαινόταν το φρεάτιο του ασανσέρ. Μας είπε πως την ώρα του βομβαρδισμού ένας νέος ήταν μέσα κι ύστερα κρεμόταν εκεί ψηλά καρφωμένος σε κάτι σίδερα…<br /><br />Προχωρήσαμε προς την παραλία.<br />Στην ευθεία μια καταγάλανη θάλασσα και στην πανέμορφη ακρογιαλιά ξαπλώστρες και θαλάσσια ποδήλατα.<br />Μα δεξιά…<br />Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι αντίκρισα…<br />Μια πόλη φάντασμα…<br />Χιλιόμετρα απλωμένη μέχρι εκεί που με το ζόρι έφτανε το μάτι.<br />Βαλμένη στα συρματοπλέγματα του παραλόγου.<br />Ερείπια…Βομβαρδισμένες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και η μόνη ζωή…oι σκοποί μέσα στα φυλάκια...<br />Κοιτούσαν καλά καλά μήπως και σηκώσουμε τις φωτογραφικές μηχανές. </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><br />Κι ύστερα έλεγα για το χωριό που αντικρίσαμε πριν τα σύνορα…<br />Τώρα…; Τώρα τι να πω;<br />Μια <a href="http://www.bbc.co.uk/greek/domesticnews/story/2005/06/050630_ammoxostos.shtml">πόλη</a> νεκροταφείο κι ένας κόμπος στο λαιμό.<br /><br />Διασχίσαμε την παραλία.<br />Αριστερά μου άστραφτε η θάλασσα και δεξιά μου όλη η απορία ξεχύλιζε μέσα σε μια εικόνα πρωτοειδωμένη.<br /><br />Γιατί;<br />Και γιατί δεν κάνουν κάτι;<br />Και γιατί την έχουν έτσι;<br />Και εντάξει…έγινε ό,τι έγινε αλλά γιατί τα άφησαν όλα έτσι;<br />Πώς μπορούνε και ζούνε εδώ;<br /><br />Όχι… δε ήξερα τίποτα τελικά…<br />Όχι… ιδέα δεν είχα…<br /><br />Βάσο…γιατί;<br />«Μη με ρωτάς τίποτα… Δεν υπάρχει λογική…»<br /><br />Κάποιοι κολυμπάνε και κάτι γέλια ακούγονται.<br />Μάθανε φαντάζομαι να ζουν με την εικόνα αυτή…<br />Γυρνάνε την πλάτη και μπαίνουν στη θάλασσα…<br />Μα εγώ τη θάλασσα δεν θέλω να τη βλέπω.<br />Την λυπάμαι που αγκαλιάζει το πιο γκρίζο τοπίο που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.<br /><br />Φύγαμε…<br />Πήγαμε στην πόλη με το τζαμί και την αγορά και τα πλακόστρωτα. Ανεβήκαμε στα τείχη και είδαμε το λιμάνι και την πόλη φάντασμα από ψηλά.<br />Μπήκαμε στο αυτοκίνητο ξεκινώντας για το δρόμο της επιστροφής.<br /><br />Σιωπή…<br />Ένα τραγούδι παίζει το ραδιόφωνο.<br />Ένας σκοπός στο φυλάκιο καμιά πενηνταριά μέτρα μακριά σηκώνει το χέρι και μας χαιρετά…<br /><br />Τι να σκέφτονται άραγε κι αυτοί…;<br />Άνθρωποι και άνθρωποι…<br />Μας χωρίζει μια μαλακία… σκέφτομαι εγώ…<br /><br /><br />Το βράδυ στο αεροδρόμιο.<br />Δύσκολοι αποχαιρετισμοί…<br />Κάτι σουβλιές δίνει η καρδιά στα μάτια και δεν μπορούν να κρατηθούν.<br />Είναι η αγκαλιά του Βάσου… Είναι η πόλη φάντασμα που στοίχειωσε το μυαλό μου…<br /><br />Απογείωση… από μια αλήθεια που έφτασα πιο κοντά της.<br />Προσγείωση… στη ζωούλα μου που με περιμένει να την συνεχίσω…</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-3MsQGMdI/AAAAAAAAAo0/99GgCV4lVpk/s1600-h/feggari.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260124318457016786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-3MsQGMdI/AAAAAAAAAo0/99GgCV4lVpk/s400/feggari.JPG" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-3I7iNsTI/AAAAAAAAAos/30tW4scqhpA/s1600-h/troxos.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260124253840060722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-3I7iNsTI/AAAAAAAAAos/30tW4scqhpA/s400/troxos.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-3Db4Q0HI/AAAAAAAAAok/YoKb4HQoIRw/s1600-h/drakos.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260124159443259506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-3Db4Q0HI/AAAAAAAAAok/YoKb4HQoIRw/s400/drakos.JPG" border="0" /></a><br /></div><div></div><div><br /><br /></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2_XIpNiI/AAAAAAAAAoc/Z-90mwbJ4jE/s1600-h/drakos1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260124089450313250" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2_XIpNiI/AAAAAAAAAoc/Z-90mwbJ4jE/s400/drakos1.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2YdndkhI/AAAAAAAAAoU/GKivaT4O3RM/s1600-h/fotia.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260123421175288338" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2YdndkhI/AAAAAAAAAoU/GKivaT4O3RM/s400/fotia.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2SPV7ceI/AAAAAAAAAoM/ybc6Kfm2QJU/s1600-h/kornos.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260123314264437218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2SPV7ceI/AAAAAAAAAoM/ybc6Kfm2QJU/s400/kornos.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2KS4-08I/AAAAAAAAAoE/zc_N0_bS1JY/s1600-h/ktirio02.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260123177777812418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2KS4-08I/AAAAAAAAAoE/zc_N0_bS1JY/s400/ktirio02.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2F8wPvKI/AAAAAAAAAn8/xl0CkFDvLzY/s1600-h/poli.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260123103116115106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 253px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-2F8wPvKI/AAAAAAAAAn8/xl0CkFDvLzY/s400/poli.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-1-1jW2aI/AAAAAAAAAn0/LvJJyBjQf64/s1600-h/tzami.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260122980923922850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SP-1-1jW2aI/AAAAAAAAAn0/LvJJyBjQf64/s400/tzami.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-531243996679408923?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-13518230605958677762008-10-15T04:02:00.000+03:002009-09-24T03:27:40.265+03:00<a href="http://www.youtube.com/watch?v=KOj7-aGOT2o&amp;NR=1"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257183553200780514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SPVEln-O9OI/AAAAAAAAAnc/EVoos6OpYmg/s400/den1.JPG" border="0" /></a><br /><div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ανάδυση στον πάτο…<br />Μιας από καιρού πορευόμενης πτώσης που έψαχνε τον πιο πάτο κι απ’ το κάτω και το πιο κάτω κι απ’ τον πάτο.<br />Στο ενδιάμεσο πάτωμα συναντούσε εμένα, εσένα, τον πάτο του άλλου και πάει λέγοντας…<br /><br />Ο πάτος, κάποτε του είχαν πει, πως με ελατήριο μοιάζει. Κι αυτό το πήρε για παιχνίδι…<br />Όπως επίσης, του είχαν πει πως… «όταν δεν έχεις τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να χάσεις» και πίστεψε πως δεν είχε τίποτα μωρέ…<br />…Όπως επίσης και πως… «ο χαμένος τα παίρνει όλα».<br /><br />Από καιρό χαμένος σε μια ζωή γεμάτη, είχε ξεχάσει το άδειο τι σημαίνει κι αποφάσισε να φύγει.<br />Του άρεσε ν αδειάζει.<br />Γενικώς… να αδειάζει… Να αδειάζει τον άλλον από συναισθήματα, από υπομονή, από κατανόηση… Να αδειάζει τον ίδιο του τον εαυτό από σκέψεις, από εικόνες, από ομορφιές κι ασχήμιες.<br />Ήθελε να είναι κενός. Δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί με τίποτα στο τίποτα.<br /><br />Φεύγοντας, το μόνο που νόμιζε πως πήρε μαζί του ήταν μια βαλίτσα.<br />Έβαλε μέσα δεκάδες ΔΕΝ ΘΕΛΩ και βούτηξε σ’ ένα ποτήρι για να ταξιδέψει αδειάζοντάς το κι αυτό ψάχνοντας τον πάτο, να τον εκσφενδονίσει ψηλά και να ξανακάνει βουτιά μέσα και ξανά μανά φτου κι απ’ την αρχή.<br /><br />Πολλά τα πάνω κάτω και τα μπες βγες, μούσκεμα η ψυχή.<br />Το κινητό χτυπούσε στην τσέπη μα εκείνος άκουγε μόνο μπουρμπουλήθρες.<br /><br />Ξαπλωμένος τέζα σε ένα πεζούλι νόμιζε πως κοίταζε τα αστεράκια κι είχε μπερδέψει τον πάτο του ποτηριού με τον πάτο του παπουτσιού, τον πάτο της θάλασσας με το ξεπάτωμα της κούρασης, όπως επίσης και την Πούλια με τον Αυγερινό.<br /><br />Τίποτα δεν έλαμπε τόσο πολύ εκείνη τη νύχτα όσο το ολοστρόγγυλο φεγγάρι, μα εκείνος επέμενε πως έβλεπε τον Αυγερινό που «την είχε κάνει» απ΄ την αυγή και απομακρυνόταν για τον γαλαξία που είχε συναντήσει στο προηγούμενο ταξίδι του με ωτοστόπ ψάχνοντας την Πούλια.<br /><br />Ναι… είχε χάσει το δρόμο του, του είπε ένας περαστικός που του θύμιζε τον Wall-E.<br />Νόμιζε μάλιστα πως του πήρε και τη βαλίτσα, αποσυμπίεσε τον αέρα απ’ όλα τα ΔΕΝ ΘΕΛΩ του, τα κράτησε, κι ύστερα του την πέταξε στο κεφάλι.<br /><br />Βαρύ κεφάλι, μα σκληρό σαν καρύδι. Κι είχε μπερδέψει την καρδιά με την καρυδιά και το προσόν με το ποσόν.<br /><br />Ήταν βλέπεις πιο εύκολο να κατανοήσει την ατέλεια από μια τελεία και παύλα που θα ‘πρεπε να ‘χε βάλει καιρό τώρα.<br /><br />Τώρα γυμνός νομίζει πως είναι 2008 λεύγες κάτω από τη θάλασσα του παραλόγου. Κοντεύει να πνιγεί.<br />Δεν του ‘μεινε ανάσα…<br />Το κινητό του στην τσέπη, βγάζει ακόμα μπουρμπουλήθρες. Μια ηχώ φτάνει στ’ αφτιά του.<br />Είναι η σειρήνα. Όχι αυτή που απαρνήθηκε την ουρά της για τον έρωτα…<br />Αυτή που αναβοσβήνει και φωνάζει: ΘΕΛΩ-ΔΕΝ ΘΕΛΩ-ΘΕΛΩ-ΔΕΝ ΘΕΛΩ -ΘΕΛΩ-ΔΕΝ ΘΕΛΩ… να σωθείς…<br /><span style="font-family:verdana;"><strong>ΘΕΛΩ να θέλεις σωθείς</strong><br /></span><br /><br />Θέλεις;<br />-ΔΕΝ ΘΕΛΩ-<span style="font-size:78%;">θέλω</span>-ΔΕΝ ΘΕΛΩ -<span style="font-size:78%;">θέλω</span>-ΔΕΝ ΘΕΛΩ<span style="font-size:100%;"><br /></span><br /><strong>ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!!!!!</strong><br /><br />-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ δεν μπορώ…. Της μόδας τόσο πολύ η έκφραση «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ» Δεν υπάρχει αυτό… και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ εκείνο και το άλλο και τα παράλο…που ΟΛΑ υπάρχουν μόνο το ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!<br /><br />ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ… Δεν υπάρχει αυτή η λέξη!<br /><br /><br />Θέλεις;<br /><br />/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\MW/\M..........._-----_____-----_____------______--------<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Δεκατέσσερις δεκάτου του δύο χιλιάδες οχτώ.<br /><br />Σήμερα ξέρω πως τίποτα δεν θα είναι όπως χθες.<br />Σήμερα ξέρω πως τίποτα δεν θα είναι όπως αύριο.<br /><br /><br /><br />«<em>Καλό ταξίδι στα χρυσά σου παραμύθια</em>…»</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-1351823060595867776?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-80989879853746809112008-10-11T03:15:00.000+03:002009-09-24T02:54:14.328+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wwVg1NSI/AAAAAAAAAnM/gzF2TYgDOe0/s1600-h/bibibi.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255684003363894562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wwVg1NSI/AAAAAAAAAnM/gzF2TYgDOe0/s400/bibibi.JPG" border="0" /></a> <span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Και ρωτάει η αλήθεια…<br />-Ήσουν εσύ που έπαιζες μαζί μου;<br />Μου άλλαζες ρούχα, μου ανοιγόκλεινες τα χέρια;</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Μου φόραγες ψηλά τακούνια;<br />Μου χτένιζες τα μαλλιά;<br />Πού και πού μ’ εριχνες στο κρεβάτι με τον John-John. Τον έβαζες από πάνω μου γιατί έτσι είχες δει στην τηλεόραση πως κάνουν αυτοί που στο τέλος μένουν μαζί για πάντα. Ένα φιλί και… the end… the happy end…Κι ύστερα μ’ έβαζες στο καλάθι με τα παιχνίδια...</strong></span><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wmhs-BpI/AAAAAAAAAnE/quE52DF5Qgg/s1600-h/koukla.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255683834837337746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wmhs-BpI/AAAAAAAAAnE/quE52DF5Qgg/s400/koukla.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Και ρωτάει η αλήθεια…<br />-Ήσουν εσύ που μόνο με αγκάλιαζες και χαμογελούσες;</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Με είχες για μωρό σου; Έλιωνες ασπιρίνες κι έκανες πως με ταΐζεις;</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Σήκωνες το φουστάνι μου κι έβλεπες το βρακί μου και χασκογελούσες;</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>…Κι ύστερα σου κρατούσα συντροφιά το βράδυ πλάι στο κομοδίνο...<br /></strong></span><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wfchJZ5I/AAAAAAAAAm8/CdcggoYHPtE/s1600-h/happy_43.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255683713186490258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wfchJZ5I/AAAAAAAAAm8/CdcggoYHPtE/s400/happy_43.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Και ρωτάει η αλήθεια…<br />-Ήσουν εσύ που όταν μ’ έβλεπες το μυαλουδάκι σου ταξίδευε;<br />Έμπαινες σ’ ένα αυτοκίνητο, άνοιγες το παράθυρο κι έβγαζες το κεφάλι απ’ έξω.<br />Ο αέρας σε φύσαγε και έπαιρνε τα μαλλιά σου. Και μύριζες τις μυρωδιές του κόσμου. Δεν σκέφτηκες ποτέ αν θα φτάσεις κάπου… Μόνο ταξίδευες…</strong><br /></span><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wXowFg7I/AAAAAAAAAm0/HnwQkdGIf78/s1600-h/lipimeno.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255683579031421874" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SO_wXowFg7I/AAAAAAAAAm0/HnwQkdGIf78/s400/lipimeno.JPG" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Και ρωτάει η αλήθεια…<br />Ταυτίστηκες ποτέ με αυτό το προσωπάκι;<br />Και σκέφτεσαι το παγωτό που σου’ πεσε απ’ τα χέρια. Τον εμετό που έκανες μες τ’ αυτοκίνητο γιατί πιο πριν είχες φάει 20 βατόμουρα. Ή… τότε που σε μάλωσε για πρώτη φορά η μαμά σου και ήθελες τόσα να της πεις μα δεν μίλαγες ακόμα.</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span></p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Και ρωτάει η αλήθεια... Είσαι εσύ;</strong></span><br /><br /><br /></p></span></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-8098987985374680911?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-68318013578226493912008-10-06T00:06:00.000+03:002009-09-24T03:27:40.266+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SOk_AxA-b3I/AAAAAAAAAms/oQZPmmTV29k/s1600-h/book123.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253799722694373234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SOk_AxA-b3I/AAAAAAAAAms/oQZPmmTV29k/s400/book123.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σχήματα τα αισθήματα.<br />Τα συναισθήματα διανύουν καμπύλες<br />γλύφοντας τα τοιχώματα της ουσίας με ηδονικές<br />φαντασιόπληκτες αναδρομικές διακυμάνσεις.<br /><br />Δυσνόητες έννοιες εγκεφαλικής δυσλειτουργικής υπερδιέγερσης.<br /><br />Πριν προλάβεις να πεις «κιχ», μια κραυγή έχει ήδη πνιγεί<br />και σε καλωσορίζει σε μια ουτοπική απεικόνιση<br />μιας συγκεκριμένης πλασματικής πραγματικότητας.<br /><br />Δύο πλάσματα στον πληθυντικό.<br />Κι ένα, κρυμμένο κάτω απ’ το πάπλωμα ενός<br />πρωτοσκεπασμένου φθινοπωρινού ύπνου.<br /><br />Κρυώνω<br />Δεν κρυώνω<br />Κρυώνω<br />Δεν κρυώνω<br /><br />Κρυώνω, τόσο, όσο να σκεπάζομαι<br />με το παράθυρο ανοιχτό,<br />σε μια μπόρα που ξέφυγε<br />απ’ το ξέσπασμα και πνίγεται…<br /><br />σε μια εποχή, που μπερδεύεται…<br />Το καλοκαίρι αντιμέτωπο με το κακοκαίρι.<br /><br /><br /><br /><br />Είσαι ακόμα εδώ;<br /><br /><br />Σου είπα, φύγε!<br /><br />Και συ ξεσκέπαστος κουρνιάζεις<br />σε μια αγκαλιά που σου καλύπτει μόνο την ανασφάλεια.<br />Κατά τα’ άλλα, παγωμένα τα πόδια σου<br />παραμυθιάζονται, χάριν μιας ζεστής καρδιάς.<br /><br />Το θέρος κολύμπησε αρκετά τρεις μήνες τώρα.<br />Μακροβούτεια συνάντηση με την ανακοπή μιας καρδιάς<br />που χτυπούσε σε παλμούς καύσωνα.<br /><br /><br />Μη με ξεχνάς.<br />Δεν γιατρεύονται τα χιλιοστά της ταλαιπωρημένης αρρωστιάρικης απόγνωσης.<br /><br />Δώσ’ μου ένα κενό να πάρω ανάσα.<br />Πλημμύρισε η ύπαρξη με σκέψεις καλές.<br />Πολέμησε την φρέσκια εντύπωση πως κάτι τρέχει πλάι στο νερό.<br />Κάτι αληθινό. Ρέει…<br /><br /><br />Ποιος σου χάρισε να χαραμίσεις μια ζωή;<br />Ποιανού περίσσευε η υπερβολή και την ξεπούλησε κοψοχρονιά;<br /><br /><br />Πες μου…<br />Είσαι εδώ;<br />Είσαι αλλού;<br /><br />Πού είσαι;<br /><br />Εγώ, ακόμα σ’ αγαπώ.<br />Πρωτόγνωρη αγάπη. Σαν και πρώτα.<br /><br />Που το μισό, νιώθει το άλλο το μισό<br />να πλησιάζει.<br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-6831801357822649391?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-71660561115549949342008-09-17T00:43:00.000+03:002009-09-24T03:16:20.080+03:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Δεν βρίσκω λόγια μα δε με νοιάζει.<br />Παρέα με τον Ξυλούρη και τον Καζαντζάκη, με χάρτινα καμίνια και RAKU σε ροκανίδια.<br />Και τσαμπιά σταφύλια και κατσικάκι και ρακή</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">και πινέλα και χρώματα και αισθήματα που σου θυμίζουν</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">πως μπορεί φορές φορές να ερμηνευτεί τόσο εύκολα η λέξη ευτυχία.<br /><br />Ναι, το ξεστομίζω!<br />Ευτυχία!<br /><br />Ευτυχία που δεν έχει να κάνει με άνθρωπο αλλά με ανθρώπους.<br /><br />«<em>Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περσσότερα</em>»<br /><br />«<em>Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί</em>»<br /><br />Ναι. Θα γίνουμε πιο απλοί επιτέλους.<br />Και ναι! «<em>Αύριο θα λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη</em>»<br /><br />Έτσι θα λέμε πια.<br />Ναι!<br />«<em>Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο</em>»<br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;">«-Τι έπαθε το δάχτυλό σου Ζορμπά; φώναξα.<br />-Τίποτα! αποκρίθηκε, πειραγμένος που δεν χάρηκα όσο έπρεπε τα δελφίνια.<br />-Σου το πήρε καμιά μηχανή; επέμεινα.<br />-Τι μηχανή κάθεσαι και λες; To’ κοψα μονάχος μου!<br />-Μονάχος σου; Γιατί;<br />-Πού να καταλάβεις ελόγου σου, αφεντικό! είπε σηκώνοντας τους ώμους.<br />Σου είπα πως όλες τις τέχνες τις πέρασα. Μια φορά το λοιπόν έκανα και τον κανατά.<br />Την αγαπούσα την τέχνη αυτή σαν παλαβός.<br />Ξέρεις τι θα πει να πιάνεις ένα σβώλο λάσπη και να κάνεις ό,τι θες; Φρρρ! ο τροχός, κι η λάσπη στρουφογυρίζει σα δαιμονισμένη και συ από πάνω της και λες: θα κάμω κανάτι, θα κάμω πιάτο, θα κάμω λυχνάρι, θα κάμω διάολο!<br />Αυτό θα πει να’ σαι άνθρωπος σου λέω: ελευτερία!<br /><br />Είχε ξεχάσει τη θάλασσα, δε δάγκανε πια το λεμόνι, το μάτι του ξεθόλωσε.<br /><br />-Λοιπόν; ρώτησα. Και το δάχτυλο;<br />-Να, μ’ εμπόδιζε στον τροχό. Έμπαινε στη μέση και μου χαλούσε τα σχέδια.<br />Άρπαξα λοιπόν και γω μια μέρα το σκεπάρνι…»</span><br /></span></span><br /></span><span style="font-size:78%;">(Νίκος Καζαντζάκης – Ζορμπάς σ.29)</span><br /><br /><br /><br />«<em>Κι ο πατέρας μου στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά</em>»<br /><br />Ναι! Είναι γιατί με νιώθει από κει. Την ψυχή μου να ξεβράζει ευτυχία!<br /><br />Καΐκι είναι. Ικάριο και Καρπάθιο ρεύμα! Αλλάζει ο καιρός και λες: ωχ γαμώτο μου αλλάζει ο καιρός; Όχι! Είσαι εκεί και τον συμμερίζεσαι. Τον κάνεις φίλο σου τον καιρό!<br />Δεν κάθεσαι. Σηκώνεσαι απάνω!<br />Ξαγρυπνάς γλιτώνοντάς σε!<br />Κι έτσι… υψώνεται το πυθάρι.<br /><br />Δύναμη θέλει! Στα χέρια και στην ψυχή!<br />Στην ψυχή και στα χέρια!<br /><br />Φτιάξτε γύρω μου ένα καμίνι να καώ, ν’ αναστηθώ!<br />Σε μια μαντινάδα να γίνω στίχος.<br />Ν’ αρπάξει τα’ ανάθεμα!<br /><br />Κρήτη-Κύπρος-Γαλλία-Μάλτα-Βέλγιο…<br /><br />«<em>Κείνες τις ώρες σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου, γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα, το τσιγάρο κομμένο στη μέση γυρίζει από στόμα σε στόμα</em>…»<br /><br />«<em><strong>Χαμογελάμε</strong></em>»!<br /><br />«<em>Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να’ ναι κι από αίμα</em>»<br /><br />«<em>Αυτόν τον κόσμο τον καλό, άλλοι τον καρτεράνε… Σκέψου φίλε μου, την ώρα που θα φεύγεις</em>…»<br /><br /><br />Όταν έχεις ένα κομμάτι πηλό στα χέρια σου, ποτέ δεν νιώθεις μόνος…<br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;color:#000000;">«Πιάνω χώμα πιο χοντρό, που φτιάνουν τα σταμνιά και τα κανάτια και πλάθω χωριάτες και χωριάτισσες, δούλους και δούλες, κι ευτύς οι ξαδιάντροποι κουνούν τα χέρια τους, τα πόδια τους, τα νεφρά τους και θεν να ζευγαρώσουν.<br />Ας ζευγαρώσουν, χώμα έχουμε, νερό έχουμε, ας ζυμώσουμε και καλεσμένους, ας ξεσπάσει απόψε, για να περάσει η ώρα.<br /><br />Μεγάλο πανηγύρι στην ερημιά!»<br /></span></span><br /><span style="font-size:78%;">(Νίκος Καζαντζάκης - Τραγωδίες, Βούδας σ. 447)</span> </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><br /><br />Μεγάάάλο πανηγύρι, σου λέω!!!</span><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArk0AqDWI/AAAAAAAAAmU/cqGLqETvNYM/s1600-h/00.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246741477323312482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArk0AqDWI/AAAAAAAAAmU/cqGLqETvNYM/s400/00.JPG" border="0" /></a><br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArgreSkXI/AAAAAAAAAmM/BBVmVWMUicc/s1600-h/00b.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246741406312206706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArgreSkXI/AAAAAAAAAmM/BBVmVWMUicc/s400/00b.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArUJnpk9I/AAAAAAAAAmE/CQisiAD_I0Y/s1600-h/01.JPG"></a><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArNdwukuI/AAAAAAAAAl8/r1vDF4sXgUE/s1600-h/12.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246741076213928674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArNdwukuI/AAAAAAAAAl8/r1vDF4sXgUE/s400/12.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArGKkXyFI/AAAAAAAAAl0/0U986mjkRkg/s1600-h/05a.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246740950802745426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArGKkXyFI/AAAAAAAAAl0/0U986mjkRkg/s400/05a.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNArAaIpOwI/AAAAAAAAAls/RllfzwdaedY/s1600-h/12.JPG"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAq3N01cTI/AAAAAAAAAlk/qKBVrfnJxlI/s1600-h/13.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246740693979066674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAq3N01cTI/AAAAAAAAAlk/qKBVrfnJxlI/s400/13.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqxp0xgWI/AAAAAAAAAlc/yko7MrFrbK8/s1600-h/07.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246740598415786338" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqxp0xgWI/AAAAAAAAAlc/yko7MrFrbK8/s400/07.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqm5m3-FI/AAAAAAAAAlU/cKwwSA95h4U/s1600-h/02.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246740413673896018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqm5m3-FI/AAAAAAAAAlU/cKwwSA95h4U/s400/02.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqeaFJ2vI/AAAAAAAAAlM/1rKM1IE80_c/s1600-h/01.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246740267772009202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqeaFJ2vI/AAAAAAAAAlM/1rKM1IE80_c/s400/01.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqXWZ8gVI/AAAAAAAAAlE/28V9RjXSeBo/s1600-h/02a.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246740146526388562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqXWZ8gVI/AAAAAAAAAlE/28V9RjXSeBo/s400/02a.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqRnY5YmI/AAAAAAAAAk8/f_cdkq2cCWs/s1600-h/03.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246740048006177378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqRnY5YmI/AAAAAAAAAk8/f_cdkq2cCWs/s400/03.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqJWishyI/AAAAAAAAAk0/SxHF5XufToE/s1600-h/04.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246739906044921634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqJWishyI/AAAAAAAAAk0/SxHF5XufToE/s400/04.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqBzn7aFI/AAAAAAAAAks/sQUVh1EBN7w/s1600-h/09.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246739776412543058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAqBzn7aFI/AAAAAAAAAks/sQUVh1EBN7w/s400/09.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAp5W76llI/AAAAAAAAAkk/OwxZdRzrcuo/s1600-h/10.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246739631272793682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAp5W76llI/AAAAAAAAAkk/OwxZdRzrcuo/s400/10.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNApp9jPD4I/AAAAAAAAAkc/JC_QSLOnZl8/s1600-h/08.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246739366760353666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNApp9jPD4I/AAAAAAAAAkc/JC_QSLOnZl8/s400/08.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAplEZ6vrI/AAAAAAAAAkU/cd1ba0lbBY8/s1600-h/11.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246739282700975794" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAplEZ6vrI/AAAAAAAAAkU/cd1ba0lbBY8/s400/11.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNApbjP0ZwI/AAAAAAAAAkM/ddv0E0Ce4jc/s1600-h/14.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246739119181424386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNApbjP0ZwI/AAAAAAAAAkM/ddv0E0Ce4jc/s400/14.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNApDRaFiyI/AAAAAAAAAkE/jP803YVdgXA/s1600-h/07a.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246738702075792162" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNApDRaFiyI/AAAAAAAAAkE/jP803YVdgXA/s400/07a.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAo8g1HNhI/AAAAAAAAAj8/blsYkqIyYVw/s1600-h/00a.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246738585956595218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SNAo8g1HNhI/AAAAAAAAAj8/blsYkqIyYVw/s400/00a.JPG" border="0" /></a> </div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8911111877621017747-7166056111554994934?l=ceralex.blogspot.com' alt='' /></div>ceralexhttp://www.blogger.com/profile/17897359301082687442noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8911111877621017747.post-38593814703211195242008-09-03T04:59:00.000+03:002009-09-24T03:06:54.297+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL4CSy1CVLI/AAAAAAAAAj0/VIo8DHriZXs/s1600-h/glipto02.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241629538210960562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL4CSy1CVLI/AAAAAAAAAj0/VIo8DHriZXs/s400/glipto02.JPG" border="0" /></a><br /><div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><br /><div><div><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Νιώθει σαν το μικρό παιδάκι που έχει πιεί το αμίλητο νερό.<br />Με τα χέρια στις τσέπες και το ένα φρύδι σηκωμένο.<br />Τα χείλη σφιγμένα και λίγο σουφρωμένα.<br /><br />Αέρας από κει μέσα θέλει να βγει σε λέξεις.<br />Μα ψάχνει να τις βρει.<br /><br />Ανάμεσα σ’ ένα μακροβούτι χωμένος μέσα στον ορίζοντα της θάλασσας</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">και σ’ ένα κατακόκκινο ηλιοβασίλεμα μπέρδεψε την αλήθεια με την πραγματικότητα.<br /></span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3wzxJQTUI/AAAAAAAAAiU/zjo2yYY4fLo/s1600-h/iliovas.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241610313485274434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3wzxJQTUI/AAAAAAAAAiU/zjo2yYY4fLo/s400/iliovas.JPG" border="0" /></a><br /></div><br /><div></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Η αλήθεια είναι ότι είναι καλά, μα στην πραγματικότητα δεν αισθάνεται καλά.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Πραγματικά ήταν πολύ χαρούμενος αυτό το καλοκαίρι.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Μα αλήθεια, πόσο πιο χαρούμενος θα μπορούσε να είναι στην πραγματικότητα…</span></div><br /><div><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η αλήθεια μπορεί να κρύβεται.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Αλλά δεν χάνεται.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Το μόνο σίγουρο είναι ότι κατοικεί μέσα του.</span></div><br /><div><br /><span style="font-family:verdana;">Η πραγματικότητα συμβαίνει.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Συμβαδίζει με τα γεγονότα έτσι όπως τα φέρνει ο χρόνος και η στιγμή. </span></div><br /><div><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Στην πραγματικότητα παίρνει θέση μέσα σε μια ασπρόμαυρη σκακιέρα. </span></div><div><span style="font-family:verdana;"><span style="font-family:verdana;">Μα η αλήθεια του, είναι τα χρώματα που βλέπει ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο.<br /><br />Εκεί του αρέσει να είναι.</span><br /></div></span><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3xV9nBkzI/AAAAAAAAAic/J4ju0C3XbNM/s1600-h/skakiera.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241610900946916146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3xV9nBkzI/AAAAAAAAAic/J4ju0C3XbNM/s400/skakiera.JPG" border="0" /></a><br /></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Έχει μια πληγή. Κατακόκκινη.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Δεν λέει να κλείσει μα τη φροντίζει κάθε μέρα.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Έχει και πλαστικά χρώματα.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Τα βασικά. Έχει και νερό έχει και πινέλα. </span></div><div><span style="font-family:verdana;">Έχει και οντουλέ χαρτί σε ρολό.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Κόβει όσο θέλει, όποτε θέλει.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Ζωγράφισε αρκετές φορές αυτό το καλοκαίρι.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Έφτιαξε χρώματα.</span></div><br /><div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3yNl-qDlI/AAAAAAAAAik/kdjFHkSP5yo/s1600-h/gorgon.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241611856676261458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3yNl-qDlI/AAAAAAAAAik/kdjFHkSP5yo/s400/gorgon.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div></div><br /><div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div></div><br /><div><br /><br /><br /><br /></div><div><span style="font-family:verdana;">Έχει και μια εργαλειοθήκη.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Πριόνισε και λίγο, κάρφωσε, βίδωσε.</span></div><br /><div><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Είναι αλήθεια ότι επισκέφτηκε για πρώτη φορά ένα δενδρόσπιτο.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Ακουμπισμένο πάνω σε μια βελανιδιά 350 ετών.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Είναι αλήθεια ότι θα ήθελε πολύ να μείνει λίγες μέρες εκεί.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Στην πραγματικότητα κάθισε εκεί απ΄το μεσημέρι μέχρι το σούρουπο.</span></div><br /><div><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Δυο τετράχρονες φίλες έπαιζαν τους καπετάνιους κι αυτός ήταν ο ταξιδιώτης.</span></div><div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3y9wqmarI/AAAAAAAAAis/XBWaM9FPrcM/s1600-h/dendrospito.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241612684178647730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3y9wqmarI/AAAAAAAAAis/XBWaM9FPrcM/s400/dendrospito.JPG" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">Στην πραγματικότητα θα ήθελε να σαλπάρουν για το νησί που βρισκόταν η αγάπη του.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Μα στ' αλήθεια είναι χαρούμενος που κάθεται σε μια αιώρα στο </span><span style="font-family:verdana;">κατάστρωμα του δενδρόσπιτου και οι καπετάνισσες του ετοιμάζουν ένα αόρατο γεύμα. </span></div><br /><div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3z6Oa_PMI/AAAAAAAAAi0/lmZmWU08sQE/s1600-h/eggs.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241613722958380226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5oO0-zGIDUM/SL3z6Oa_PMI/AAAAAAAAAi0/lmZmWU08sQE/s400/eggs.JPG" border="0" /></a></div><br /><div><br /></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Αποβιβάστηκε σ’ ένα μεγάλο κτήμα.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">Μίλησε με την γαλοπούλα και θαύμασε τις φραγκόκοτες.</span></div><div><span style="font-family:verdana;">Ήταν αλήθεια ότι χάρηκε που μάζεψε σύκα απ’ τη συκιά και αχλάδια από την αχλαδιά </span><span style="font-family:verdana;">και σταφύλια από τ�