Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Έι! Ακούει κανείς;

















Χάθηκα
Χάθηκες
Χάθηκε
Χαθήκαμε
Χαθήκατε
Χάθηκαν

Άλλαξα
Άλλαξες
Άλλαξε
Αλλάξαμε
Αλλάξατε
Άλλαξαν

Χάραξα
Χάραξες
Χάραξε
Χαράξαμε
Χαράξατε
Χάραξαν

Έλειψα
Έλειψες
Έλειψε
Λείψαμε
Λείψατε
Έλειψαν

Oφθαλμαπάτη.
Δεν είμαι εκεί!
Και μου το' χε γράψει με εκατό διαφoρετικές πένες.
"Προπάντων να μη γελασθείς. Μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου".

Και γω, τόσο γελάσθηκα, τόσο είπα πως ήταν ένα όνειρο, τόσο απατήθηκεν η ακοή μου, που δυο χρόνια τώρα κούναγα το κεφάλι μου.

Εντάξει! Το κατάλαβα λέμε! Το 'χω!
ΔΕΣ! μου είπε.
Και τώρα ΒΛΕΠΩ!

Περαστική απ' τα κατάστιχα.
Δεν νομίζω να κάτσω για πολύ.
Μπορεί σε δυο χρόνια πάλι.
Μπορεί και αύριο πάλι.
Άγνωστον!

Τώρα είμαι αλλού!
Περνάω καλά!
Δεν γράφω λέμε!
Τι λύτρωση!
Οι λέξεις, μου κρατάνε μούτρα.
Μου είναι πιο εύκολο να κλίνω ρήματα.

Ει!
Ακούει κανείς;