Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Έι! Ακούει κανείς;

















Χάθηκα
Χάθηκες
Χάθηκε
Χαθήκαμε
Χαθήκατε
Χάθηκαν

Άλλαξα
Άλλαξες
Άλλαξε
Αλλάξαμε
Αλλάξατε
Άλλαξαν

Χάραξα
Χάραξες
Χάραξε
Χαράξαμε
Χαράξατε
Χάραξαν

Έλειψα
Έλειψες
Έλειψε
Λείψαμε
Λείψατε
Έλειψαν

Oφθαλμαπάτη.
Δεν είμαι εκεί!
Και μου το' χε γράψει με εκατό διαφoρετικές πένες.
"Προπάντων να μη γελασθείς. Μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου".

Και γω, τόσο γελάσθηκα, τόσο είπα πως ήταν ένα όνειρο, τόσο απατήθηκεν η ακοή μου, που δυο χρόνια τώρα κούναγα το κεφάλι μου.

Εντάξει! Το κατάλαβα λέμε! Το 'χω!
ΔΕΣ! μου είπε.
Και τώρα ΒΛΕΠΩ!

Περαστική απ' τα κατάστιχα.
Δεν νομίζω να κάτσω για πολύ.
Μπορεί σε δυο χρόνια πάλι.
Μπορεί και αύριο πάλι.
Άγνωστον!

Τώρα είμαι αλλού!
Περνάω καλά!
Δεν γράφω λέμε!
Τι λύτρωση!
Οι λέξεις, μου κρατάνε μούτρα.
Μου είναι πιο εύκολο να κλίνω ρήματα.

Ει!
Ακούει κανείς;


2 σχόλια:

ceralex είπε...

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

b|a|s|n\i/a είπε...

σε τέσσερις λέξεις θα σταθώ και χαμογελώ.
"περνάω καλά" "τι λύτρωση!"
να είσαι πάντα καλά! και ακόμα καλύτερα!