Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Holy Spirit



Λοιπόν όλα ξεκίνησαν από ένα παραισθησιογόνο ελιόψωμο!

Ύστερα από τελευταίες έρευνες διαπιστώθηκε ότι ο φούρνος που το προμηθεύτηκε η συνοδηγός μου στην πραγματικότητα ήταν ένα εργαστήριο ελευθέρων πειραμάτων με επίκεντρο την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία. Το πείραμα θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί σε κλίμα υγρό και τα πειραματόζωα θα έπρεπε να βρίσκονται τις περισσότερες ώρες σε κατάσταση ΖΕΝ για να διαπιστωθεί αν τελικά το πλαστικό στη ζωή μας είναι συνυφασμένο με τις ατομικές μας ανάγκες ή έχει καθιερωθεί τόσο πολύ στην ανθρώπινη πραγματικότητα, που απλώς δεν μπορούμε να το βγάλουμε απ’ τη ζωή μας.
Βέβαια, η συνοδηγός μου και γω, είχαμε πλήρη μεσάνυχτα του ότι είχαν επιλέξει εμάς ως πειραματόζωα, συν του ότι πρέπει να επισημάνω ότι μας παρακολουθούσαν κρυφές κάμερες και κοριοί οι οποίοι είχαν τοποθετηθεί εν αγνοία μας πάνω στον αγαπητό συνεπιβάτη σκύλο που είχαμε μαζί μας στην εξόρμηση αυτή.
Το τετραήμερο είχε ως θέμα «Yoga στην άγρια φύση».

Κάπου κοντά στην γέφυρα της Χαλκίδας ξεκίνησε η περιπέτειά μας διότι έκοψε λόρδα και έτσι κατασπαράξαμε με μεγάλη ευχαρίστηση το πεντανόστιμο κατά τ’ άλλα ελιόψωμο μια και ξέραμε πως για τις υπόλοιπες 3 μέρες θα έπρεπε να τρεφόμαστε μονάχα με καμένες μελιτζάνες, λασπωμένα ζυμαρικά πασπαλισμένα με φαγόπυρο, ζυμωτό ψωμί με άψητο λιναρόσπορο, καροτόσουπα με βιολογικό αρακά τυλιγμένο με μια λεπτεπίλεπτη κρούστα πεπονιού και επίσης, άφθονα σαλατικά ανακατεμένα με ανομοιογενή σπερματοζωάρια μαυρομάτικων φασολιών.

Η βροχή είχε ξεκινήσει από τα μέσα της διαδρομής και γνωρίζοντας ότι η διαμονή μας θα ήτο σε σκηνές σταματήσαμε για να προμηθευτούμε το περιβόητο νάυλον που φυσικά ήταν αυτό όπου θα καθόριζε -χωρίς βέβαια επαναλαμβάνω να το γνωρίζουμε- το όλο πείραμα.

Νάυλλο! Το πλαστικό στη ζωή μας και πέρα βρέχει!

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, σαν να μην μπορούσαμε να ελέγξουμε τις πράξεις μας, φτάνοντας στο κτήμα όπου θα μας φιλοξενούσαν για το σεμινάριο «Yoga στην άγρια φύση» αρχίσαμε να στήνουμε τις σκηνές τοποθετώντας νάυλλο παντού. Νάυλλο από κάτου, νάυλλο από πάνου, νάυλλο στου πλάι, πέρα δώθε νάυλλο. Νάυλλο στο παντού μας. Νάυλλο στην ψυχή μας, νάυλλο κάτω από τα μαύρα σύννεφα που έριχναν βροχή με το τουλούμι.
Οι συνεκδρομείς μας είχαν ήδη φτάσει μα οι συνεκδρομείς μας δεν είχαν φάει ελιόψωμο κι έτσι δεν τοποθέτησαν πουθενά κανένα νάυλλο. Βλέποντας όμως με πόση αποφασιστικότητα και μανία θεωρούσαμε απαραίτητη την τοποθέτηση του νάυλλο στον υπάρχοντα χώρο μας, αποφάσισαν να μας μιμηθούν, πήγαν και προμηθεύτηκαν από το κοντινό χωριό κι αυτοί, κι έτσι στο τέλος καταλήξαμε όλοι να έχουμε σκηνές φτιαγμένες από ναύλλο.
Ο σκύλος έτρεχε εκστασιασμένος γύρω απ΄ολους μας και έπειτα από βραχυκύκλωμα που δημιουργήθηκε στους κοριούς που έφερε πάνω του, κάθε φορά που ο δάσκαλος της yoga του μίλαγε, εκείνος έκανε αμέσως τη στάση σκύλου και ταυτόχρονα μια αστραπή έπεφτε απέναντι στην καταπράσινη πλαγιά του βουνού.


Όσο για μας, ούτε λόγος για «yoga στην άγρια φύση» την πρώτη μέρα.
Αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το κοντινό χωριό Βλλαχιά και να τσακίσουμε δυο κιλά παϊδάκια με πατάτες τηγανιτές και τέσσερα κιλά κρασί με τον δάσκαλο να μας μιλά για την αγάπη και τον έρωτα, για μια Νατάσσα και μια Χαρά, για όλους τους φόβους μας που πρέπει να γίνουν δύναμη και να υπερνικήσουν όλες τις δυσκολίες και την αρνητική στάση, για την πληρότητα και την ευδαιμονία μιας ανώτερης κατάστασης που θα την προσεγγίσουμε μονάχα αν αφεθούμε ελεύθεροι στην ανιδιοτελή αγάπη. Για μια μακαριότητα που θα κατακτήσουμε έχοντας μια βαθιά επίγνωση…και μπλα μπλα μπλα μέχρι που του κόλλησε το παϊδάκι στο δόντι και αναζήτησε την οδοντογλυφίδα, μέχρι που η νύστα μας επισκέφτηκε στωικά, μέχρι που παρήγγειλα δύο λίτρα κρασί σε πλαστικό μπουκάλι για να τα πάρουμε μαζί μας και να φύγουμε σκασμένοι και γεμισμένοι νιώθοντας την πληρότητα στην στομαχική κοιλότητα του εξαγνισμένου μας σώματος.

Επιστρέφοντας στο κτήμα είπαμε πως, ήπιαμε που ήπιαμε δεν φτιάχνουμε και κανένα μοχίτο μια και υπήρχε άφθονος δυόσμος στο παρτέρι και μια και η ιδιοκτήτρια δεν έστηνε καρτέρι παρά έστριβε κάτι μπάφους σε μια πριβέ σκηνή κάπου παραπέρα.
Η βροχή έπεφτε ακατάπαυστα και ξέχασα να πω πως μέσα στο κτήμα είχε και ένα σπίτι. Η μάλλον είχε κάτι στρώματα μια κουζίνα ένα WC και ένα τζάκι, δυο πολυθρόνες και 352 τσουμπλέκια περιστοιχισμένα από 4 τοίχους.
Σε αυτό το σπίτι ποτέ δεν κατάλαβα εντελή πόσοι μπορούσαν να κοιμηθούνε και με τα δυο βλέφαρα κλειστά. Η διανυκτέρευση στο σπίτι δεν ήταν μέσα στο πακέτο «Yoga στην άγρια φύση». Μπορούσαμε βέβαια να χρησιμοποιήσουμε το WCδάκι. Αλίμονο…
Τέλος πάντων αφού ήπιαμε και τα μοχίτο μας λέμε δεν πάμε να ρίξουμε και κανέναν υπνάκο. Και έτσι κι έγινε. Ρίξαμε τον ομορφότερο ΚΑΝΕΝΑΝ υπνάκο το κόσμου κάτω από αστραπόβροντα και καρεκλοπόδαρα.
Και δω πρέπει να επισημάνω πως ανάμεσα στις σκηνές και τα νάυλλα υπήρχε η πιο υγρή απόσταση που μέχρι τώρα έχει δημιουργηθεί ποτέ, ανάμεσα στον κεραυνοβολημένο έρωτα μεταξύ του νάυλλο και της σκηνής. Αυτά τα 10 εκατοστά νερού χώριζαν τα δυο ερωτευμένα πλαστικά.
Και μεις έπρεπε να συγκρατήσουμε την ευδαιμονία που νιώθαμε μέσα μας και να μην αρχίσουμε τα καντήλια και τα γαμοσταυρίδια. Έπρεπε με πλήρη επίγνωση να βρούμε μια λύση έτσι ώστε να καταφέρουμε να οριζοντιώσουμε το σκεβρωμένο μας σώμα έστω για λίγες ώρες διότι σε 6 ώρες έπρεπε να σηκωθούμε και να κάνουμε «Υoga στην άγρια φύση».
Με σουγιά και με μαχαίρι, έτσι ο κόσμος προχωρεί!
Ξύπνησα τον δάσκαλο και ζήτησαν τον σουγιά του. Έβαζα το χέρι κάτω από τη σκηνή και χάραζα μαχαιριές στο ματωμένο νάυλλο για να απορροφηθεί το νερό από τη γη. Η σκηνή αλώβητη έκλαιγε σιωπηλά. Η δυνατή βροχή κάλυπτε τους λυγμούς της και συνάμα έκανε μουσκίδι τα 5 μπλουζάκια που φορούσα το ένα πάνω απ’ τ’ άλλο για να μην πάθω κρυοπαγήματα. Το τζίν μπλε παντελόνι μου είχε γίνει καφέ απ΄το σούρσιμο στο χώμα. Πρέπει νοητά να ξεκοίλιασα πεντέξι μαλάκες εκείνο το βράδυ.
Η ψάθα και η κουρελού που είχα στρώσει στον υποθάλαμο της σκηνής για να κοιμηθεί ο σκύλος μου, είχαν γίνει μούσκεμα κι έτσι αναγκάστηκα να τον κοιμίσω μέσα στη σκηνή. Η μυρωδιά του βρεγμένου σκύλου και οι κλανιές που αμόλαγε γιατί είχε κρυώσει καθώς εδώ και ώρες ήταν βρεγμένος, με έκαναν για λίγα λεπτά να λιποθυμήσω και να ξεκουράσω έστω για τόσο λίγο το κουρασμένο μου κορμί. Τα ντοκουμέντα υπάρχουν διότι οι κρυμμένες κάμερες ήταν αδιάβροχες. Τα στοιχεία βρίσκονται στο εργαστήριο ελευθέρων πειραμάτων και έχω βάλει δικηγόρο για αποφύγω μια πιθανή αναπαραγωγή τους στο YouTube.

Την άλλη μέρα με ξύπνησαν στις 8 λέγοντάς μου πως είναι 11. Έβρεχε ακόμα.
Η «Yoga στην άγρια φύση» έγινε μέσα στο πολυμορφικό σπίτι του κτήματος. Ο ένας πάνω στον άλλον υποδυόταν πως βρισκόταν σε άσκηση του σώματος και του νου. Κάποιος απ’ όλους βρώμαγε. Θα’ ταν τα στεγνωμένα κα ξαναφορεμένα ρούχα. Άπλωνες το χέρι και έπιανες το βυζί της διπλανής σου. Έκανες στάση στα χέρια και μετά τα τίναζες κι έφευγαν κομμάτια από ξεραμένες καμένες μελιτζάνες. Στην ώρα της χαλάρωσης τα κινητά χτυπούσαν και μια κοπελιά χτύπαγε το φραπόγαλο στο φλιτζανάκι.

Οκ. Ως εδώ τα άσχημα. Διότι απ’ το απόγευμα ο ήλιος βγήκε και άλλαξαν όλα. Τώρα μπορούμε να πούμε πως το πρόγραμμα ξεκινάει από την αρχή. Παντού ρούχα και πετσέτες απλωμένα για να στεγνώσουν.

Το ίδιο βράδυ είχα την πρώτη μου επαφή με τον μεγάλο δάσκαλο Κρισναμούρτι. Δεν ήξερα ότι καθόμουν πάνω του για πάνω από μια ώρα, πίνοντας ένα τσαγάκι και μιλώντας με τους συνεκδρομείς. Ήταν μια καρεκλίτσα απ’ αυτές της παραλίας και είχε ένα μαξιλαράκι. Και κάτω από το μαξιλαράκι είχε το βιβλιαράκι του σοφού δασκάλου. Ξαφνικά ένιωσα μια απίστευτη λαχτάρα να επισκεφτώ το WCδάκι. Είχα το γνωστό πρόβλημα της προσαρμογής στο νέο περιβάλλον και η κοιλιά μου είχε γίνει τούμπανο.
Καθώς επέστρεψα ανακουφισμένη και χαμογελαστή διέκρινα την άκρη του βιβλίου που εξείχε από το μαξιλάρι. Στην αρχή ένιωσα ντροπή. Έπειτα μοιράστηκα τη σκέψη μου και σκάσαμε στα γέλια. Ήταν μια καλή πηγή έμπνευσης για να μούρτει χέσιμο. Μπορείτε να το δοκιμάσετε σε έντονη δυσκοιλιότητα. Λίγο Κρισναμούρτι κάτω από το μαξιλαράκι μπορεί να κάνει τη διαφορά!
Και μη με βρίζετε μερικοί μερικοί, μη χέσω. Μια δοκιμή θα σας πείσει. Η ιδιοκτήτρια έλεγε το πρωί πως παλεύει 9 χρόνια να τελειώσει αυτό το βιβλίο. Δεν δοκίμασε να το τοποθετήσει στην σωστή θέση. Ίσως η φώτιση καμιά φορά να έρχεται από κει που δεν την περιμένεις.

Δεν μπορώ να αναφερθώ με λεπτομέρειες για τα υπόλοιπα περιστατικά που βιώσαμε. Βαρέθηκα πια.
Έφτασε η μέρα του Αγίου Πνεύματος. Αμήν!
Έφτασε και η ώρα της επιστροφής.
Το μόνο που καταλάβαμε στην διαδρομή της επιστροφής μας, μαζί με την συνοδηγό μου, ήταν πως η επίδραση του ελιόψωμου δεν είχε περάσει. Στο δρόμο μας συναντούσαμε συνέχεια οδοιπόρους. Διαφόρων ηλικιών. Αναρωτηθήκαμε από πού έρχονται και όσο περνούσαν τα χιλιόμετρα η μόνη σίγουρη διαπίστωση που κάναμε ήταν πως όσο προχωράγαμε τόσο πιο χοντροί ήταν οι άνθρωποι. Ίσως και να είχαν ξεκινήσει από τη Χαλκίδα με τα πόδια με προορισμό την Βλλαχιά και σε κάθε χιλιόμετρο έχαναν κι από ένα κιλό.
Εμείς βέβαια φτάνοντας στην γέφυρα της Χαλκίδας είχαμε και οι δύο την εντύπωση πως περνάμε τον ισθμό της Κορίνθου. Αλλά εδώ άλλα κι άλλα συνέβησαν αυτό ήταν μια μηδαμινή λεπτομέρεια.
Επίσης δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον γέρο με την γκλλίτσα του στη άκρη του δρόμου καθισμένο κάτω από μια καστανιά να ατεννίζει το κενό.
Μάστορα! Ένα θα σου πω. Κάνεις τον καλύτερο διαλογισμό απ΄ολους μας!


Συμπέρασμα : τα νάυλλα βλάπτουν σοβαρά την υγεία.
Απόφαση: Δεν πρόκειται να ξαναφάω ποτέ ελιόψωμο στη ζωή μου!
Υστερόγραφο: Συνοδηγέ! Απλά δεν παίζεσαι!


Σμουτς!
Υγεία Χαρά Νταν!