Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Έτσι είναι η αγάπη


Μια ουρά που κουνιέται ασταμάτητα.
Πέρα δώθε η χαρά. Κι είναι αρκετό για να σκάσεις ένα χαμόγελο στο παρόν σου, που περιμένει εναγωνίως να ευτυχίσεις.

Έτσι είναι η αγάπη.
Δυο μάτια καθαρά. Απέναντι απ’ τα μάτια σου.
Απλώνεις το χέρι και θέλεις ν’ αγγίξεις, ό,τι σε καθησυχάζει.

Ομορφιά μου…
Με όσες λέξεις κι αν σε στολίσω, όσα χάδια κι αν σου προσφέρω, ποτέ δεν θα καταφέρω ν’ ανταποδώσω αυτή σου την πίστη.

Όσο φαΐ κι αν σου δώσω, όσες βόλτες κι αν σε πάω, όσα γλυκόλογα κι αν σου πω, ποτέ δεν θα καταφέρω να σ' αγαπήσω τόσο, όσο εσύ μ' αγαπάς.

Γιατί ο άνθρωπος, σκύλε μου μονάκριβε είναι σκληρός, είναι γενναίος, είναι πεισματάρης, είναι αδύναμος, είναι δειλός, είναι υπεράνω.
Γιατί ο άνθρωπος, σκύλε μου αγαπημένε, είναι καταδικασμένος .
Η νοημοσύνη του τον μετατρέπει σ’ έναν νάρκισσο χωρίς ουρά.
Και για να καταφέρει να εκφράσει αυτό που εκφράζεις εσύ μ’ ένα πέρα δώθε της ουράς σου, χρειάζεται να περάσουν χρόνια και χρόνια μοναξιάς.


Η ανάγκη της επιβίωσης.
Με χρειάζεσαι για να σου γεμίσω ένα πιάτο φαΐ κι άλλο ένα με φρέσκο νερό.
Νερό Τροφή Χάδι Βόλτες Αφόδευση Ύπνος
Οι ανάγκες της επιβίωσης.

Τα ίδια χρειάζομαι και γω για να επιβιώσω, ζώο μου καλό!
Τόσο απλά, τελικά.

Είσαι τυχερό ζώο γιατί σ’ αγαπώ μ’ έναν δικό μου τρόπο.
Είμαι τυχερό ζώο, γιατί μ’ αγαπάς.

Αρκεί.
Στ’ αλήθεια, αρκεί.

Μα πόσο σε ζηλεύω.
Σε ζηλεύω για την ευθύτητά σου στην αντανάκλαση των ενστίκτων σου.
Στην σωματοποίηση των αισθημάτων σου.
Μα παρόλα αυτά, υπακούς στους νόμους του είδους μας.
Κι εμείς σ’ αυτούς υπακούμε.
Και μην φανταστείς πως φταίμε.
Το είδος μας φέρει μια ακατανόητη μανία αυτοκαταστροφής.
Είναι τα πάθη του, βλέπεις.

Πως εσύ κοιτάς με λαχτάρα το κόκαλο και σου τρέχουν τα σάλια;

Κι αναρωτιέμαι, πώς είμαι ακόμα ζωντανή, ζώντας μαζί σου στο ίδιο σπίτι.
Αναρωτιέμαι αν ένιωσες ποτέ την ανάγκη μέσα στην πείνα σου, τα βράδια όταν κοιμάμαι, να με κατασπαράξεις με τα τεράστια δόντια σου.


Πως αντέχεις την τόση αδικία.
Που όταν μου γλείφεις τις πληγές, σωπαίνω και δακρύζω.

Κι εγώ, είμαι πολύ άνθρωπος για να σου γλείψω τις πληγές σου.

5 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

είναι πραγματικά αδιανόητο αυτό το βλέμμα τους. απλά αδιανόητο! πόσο αληθινό. πόσο στοργικό. πόσο γλυκό. πόσο πολλά μας μαθαίνουν!
πολύ σου καλημέρα!

roadartist είπε...

einai yperoxo to skylaki
kai eisai poly tyxery poy to exeis, opws omws k ayto poy exei esena dipla toy!!!!
thelw enan pablooooooooooooo!!!
Filia!!

Nana Tsouma είπε...

καλησπέρα .....καπως έτσι αισθανομαι για τη Ρωξανη μου που ακουει και στο Λουλούδω!!!!
Λέω να διαβασω την αναρτησή σου στην αποψινη μου εκπομπή...ενταξει;;;
Σ`ευχαριστω πολύ
Νανά Τσούμα ΝΕΤ 105,8

Aντώνης είπε...

Θέλω να βγάλω κι εγώ ουρά

Απειρος Ποδηλατης είπε...

Εκεινο ομως που μαλλον σε αποτελειωνει δεν ειναι οοολη αυτη η αγαπη που δειχνει, χωρις σχεδον να σου κρατησει μουτρα ποτε, αλλα ακομα και οταν δεν δινεις σημασια πεφτει τοσο μα τοσο χαμηλα ο εγωισμος του που κανει σαν νασου λεει... Θα μου πεταξεις ενα ξεροκομματο ή πρεπει να κουνησω την ουρα μου... και ταπηνοτητα; απιστευτη... παρ'ολο που τους λες πως εμεις ειμαστε χειροτεροι απο αυτα, αυτα τα πλασματα σου επιστρεφουν το ιδιο... "σερνονται" διπλα σου και ικετευουν για ενα ξεροκομματο, ουτε καν χλωρο-κομματο...