Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Εύθραυστη μα τόσο κόκκινη...

Σαν να χειμώνιασε πάλι. Βροχή και αέρας. Έχει ενδιαφέρον πως μπλέκονται οι εποχές κι οι διαθέσεις. Θα νόμιζες πως όλα αυτά τα μπουμπούκια στα δέντρα θα σκόρπιζαν, μα όχι. Είναι όλα στη θέση τους και αντιστέκονται. Θέλει αγώνα για να βγάλεις καρπό.
Τα χόρτα αρχίζουν και ψηλώνουν στο δάσος. Σε λίγο δεν θα μπορείς να κάτσεις κάτω απ ‘τις αμυγδαλιές. Και κει, τα μονοπάτια στενεύουν. Ένα είναι το αγαπημένο μου. Μ’ αρέσει να το παρατηρώ χρόνο με το χρόνο, εποχή με την εποχή. Είναι που όσο τα χόρτα ψηλώνουν τόσο αυτό μικραίνει μα συγχρόνως διαχωρίζεται τόσο ξεκάθαρα. Και κείνα τα χόρτα που ψηλώνουν, σε λίγο θα βγάλουν κατακόκκινες παπαρούνες. Άπειρες κατακόκκινες παπαρούνες! Πόσο μ’ αρέσει εκείνο το μονοπάτι…
Την πρώτη φορά που αντίκρισα τις τόσες μαζεμένες παπαρούνες, ένα κατακόκκινο χαμόγελο μου φόρεσαν στο στόμα. Τόσες πολλές μαζί και τόσο εύθραυστες! Τα πέταλά τους, τέσσερα, θαρρείς και ζευγάρωσαν δυο πεταλούδες κι απ’ την τόση αγάπη την κόκκινη, μείναν εκεί σε μια εποχή μαζί, κι ύστερα σκόρπισαν τα πέταλα και χώρισαν για πάντα. Μα ο καρπός έπεσε στο χώμα, εκεί απ’ όπου όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν για να ξαναρχίσουν και να ξανατελειώσουν και πάει λέγοντας…
Κάποτε, πριν χρόνια σε ένα παιχνίδι στη δραματοθεραπεία με είχαν ρωτήσει τι θα διάλεγα να είμαι αν έπρεπε να επιλέξω μέσα από τον κόσμο των φυτών.
Είχα επηρεαστεί τότε από μια εκδρομή σ’ ένα καλυβάκι κάπου στο Καρπενήσι που ήμασταν περικυκλωμένοι από λογιών λογιών δέντρα και φυτά. Θα ήθελα να είμαι Έλατος. Όχι έλατο. Εκεί κατάλαβα την διαφορά. Ο Έλατος είναι απλά…τεράστιο έλατο σχεδόν γιγάντιο!
Βαθιές ρίζες σε χώμα υγρό που μεγαλώνουν σταθερά. Έχουν εμπόδια αλλά τα βρίσκουν με τα γύρω φυτά και ο καθένας παίρνει το χώρο του.
Όταν θ’ άρχιζα να μεγαλώνω θα φοβόμουν μήπως δεν καταφέρω να πάρω τον χώρο που θα χρειαζόμουν, ή, θα φοβόμουν μήπως και μ’ έκοβαν για να με κάψουν.
Μέχρι στιγμής, ζω.
Κορμός ψηλός, σταθερό δέντρο. Πράσινο σκούρο που σε αυτή τη φάση της άνοιξης ξεπετάγονται ανοιχτόχρωμες νέες πράσινες φουντίτσες στη συνέχεια των σκούρων.
Φως ανάμεσα στα κλαδιά.
Υγιές δέντρο. Θέλει να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται.
Το μόνο του ελάτομα… και στην γλώσσα μας, ελάττωμα, είναι που θέλει δίπλα του κι άλλους έλατους, στο ίδιο ύψος, ν’ ακουμπούν τα κλαδιά του.
Στην πραγματικότητα αυτή η επιλογή ήταν μια επιλογή μεγαλεπήβολη.
Αγέρωχη δύναμη εις τους αιώνες των αιώνων.

Αν με ρωτούσες τώρα, παπαρούνα θα σου’ λεγα…
Εύθραυστη μα τόσο κόκκινη…
Αγγειόσπερμο, δικότυλο, ποώδες φυτό του αγρού που ανθίζει την άνοιξη και σκορπίζει τη άνοιξη. Νομίζω μάλιστα πως τα πέταλά της βαστούν στο μίσχο μια εβδομάδα μονάχα.

Καλή εβδομάδα.

2 σχόλια:

Artanis είπε...

καλημέρα και καλή βδομάδα...Υπέροχες οι παπαρούνες, μου λείπουν...
Σε φιλώ...

b|a|s|n\i/a είπε...

έλατος με άνθη παπαρούνας! ;)
τα πλατάνια με συγκλονίζουν. τι απίστευτα δέντρα!
καλημέρα σου!