Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Το Μυαλό Και Η Αμυγδαλιά

ΦΟΒΑΤΑΙ το μυαλό να στείλει εντολή στο χέρι να αρχίζει να γράφει. Φοβάται να διαβάσει μετά, με τι επέλεξε να ξεκινήσει, να συνεχίσει, να τελειώσει.
Τι να διαλέξει λοιπόν;
Διαλέγει ν’ αρχίσει με την αμυγδαλιά.
Αυτήν που συνάντησε πριν λίγες ώρες.
Τη διάλεξε ανάμεσα από κάμποσες αμυγδαλιές που ζούσαν σε μια συστάδα, στο βάθος ενός πράσινου λιβαδιού.
Πλησίαζε η άνοιξη, κι αυτές είχαν ήδη αρχίσει ν’ ανθίζουν.

Αφού διέσχισε το λιβάδι ξεχώρισε μια απ' όλες και την πλησίασε. Αγκάλιασε τον κορμό της και κείνη του χάρισε ό,τι είχε και δεν είχε.

Από τις ρίζες που τρέφονταν απ’ τη γη, μέχρι και τα μπουμπούκια της που ζωντάνευαν απ’ τον ήλιο, μια ιστορία είχε γραφτεί. Του την έβαλε στο μυαλό και το μυαλό σιγά σιγά την μετέφερε στο σώμα.
Το σώμα ανατρίχιασε ολόκληρο. Μάλλον όχι ολόκληρο. Μονάχα το μπροστινό μέρος που είχε την επαφή με τον κορμό του δέντρου.

Ένα κλαδί ξέφευγε λίγο πιο δίπλα απ’ το κρανίο του. Το ένιωσε σαν ανοιγμένο χέρι και κούρνιασε το πρόσωπό του αφήνοντας ένα μικρό κενό για να μπορεί να αναπνέει. Τότε όλη η μυρωδιά του ζωντανού ξύλου και το άρωμα των ολάνθιστων μπουμπουκιών πέρασε –μικρό αεράκι- απ΄ τη μύτη του.
Κι ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που ένιωσε χαμένος στις πιο μοναδικές του αγκαλιές.

Τη δυνατή αγκαλιά της μάνας.
Την στοργική αγκαλιά του πατέρα.
Την αδελφική αγκαλιά του καλύτερού του φίλου.
Την περήφανη του παππού.
Την -λίγο πριν το παραμύθι- της γιαγιάς.
Την αδελφική του αδελφού.
Την ατρόμητη της αδελφής.
Την αχόρταγη του μικρού παιδιού.
Την ζεστή και τρυφερή μετά από έρωτα…

Δεν ήθελε να φύγει. Δεν ήθελε να φύγει με τίποτα από την αγκαλιά της ζωής.

Μα όλοι ξέρουμε πως έπρεπε να φύγει, έτσι δεν είναι;

Τότε άρχισε να κλαίει. Μικροί λυγμοί τράνταζαν όλα τα κλαδιά του δέντρου.
ΦΟΒΟΤΑΝ το μυαλό να στείλει εντολή στα χέρια να ξεσφίξουν τον κορμό, στα πόδια να πισωπατήσουν, στο σώμα, να στραφεί προς την αντίθετη κατεύθυνση και να επιστρέψει.

Να επιστρέψει που…;

Να επιστρέψει στο σπίτι, να κλείσει πίσω του την πόρτα, να πάει να χωθεί κάτω απ’ τα σκεπάσματα, να κλείσει τα μάτια και να ονειρευτεί πως ξεκινάει να διασχίζει ένα πράσινο λιβάδι που στο βάθος του φαίνεται μια συστάδα από…


…από λευκάνθιστες αμυγδαλιές.

Θα συνεχίσει…



Αλίμονο…

Θα συνεχίσει…

7 σχόλια:

mariposa είπε...

θα συνεχισει,δεν μπορει ε??θα συνεχισει..πιο επιφυλακτικα αυτη τη φορα αλλα θα συνεχισει..πολυ ομορφο αυτο που εγραψες..

roadartist είπε...

Επέστρεφε

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)

Εγώ όταν (δεν) είμαι εγώ είπε...

Πόσο μας λείπει η αγκαλιά της φύσης, κλεισμένοι μέσα στις μεγαλουπόλεις μας και την αποξένωσή μας...

Aντώνης είπε...

Σα να λέω με τις υγείες σου σου εύχομαι με τις ανθισμένες μυγδαλιές σου μέσα στις αγκαλιές σου να είναι πολύ πιό χορτασμένες κι από μικρού παιδιού :)

Artanis είπε...

Φυσικά και πρέπει να συνεχίσει...Έχει αρκετή δύναμη μέσα του...Θα βρει το κουράγιο λοιπόν...
Όπως και η μυγδαλιά που ανθίζει μέσα στο χειμώνα...

μυστικοπαθής ατζέντης είπε...

Να συνεχίσει βέβαια, εσωτερική δύναμη διαθέτει και όλα τα μπορεί.
Μήπως να ζωγράφιζε και καμμιά μαρμαρόπετρα με αμυγδαλιές για κάθε ενδεχόμενο.

Ουρανίσκος είπε...

Καλή συνέχεια και όμορφες ολάνθιστες αγκαλιές απο τους φίλους μας τα δέντρα, που έχουν ψυχή και μεγαλείο που όμοιο του δεν συναντάς εύκολα στη ζωή, αφού μας χαρίζουν απλόχερα, δροσιά, ηρεμία,το είναι τους ακόμα για να ζεστάνουμε το σώμα μας και πάνω απ'όλα τέτοιες όμορφες σκέψεις σαν και τις δικές σου...