Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Θα ζήσω. Έτσι δεν είναι;



Που δεν έχετε ποτέ σας ονειρευτεί μια σκιά που να μην σας τρομάζει…
Ατρόμητοι σε μια αντανάκλαση ενός εαυτού δίχως όρια.
Μου μίλησαν για σύνορα μα ποιος ορίζει την ορατότητα σε αυτό το παιχνίδι;
Οι λέξεις κρύβονται πίσω από συναισθήματα. Κι εκεί που πας να τολμήσεις να πεις πως πρωτόγνωρα είναι, η αυστηρή δασκάλα η κυρία λογική σε επαναφέρει και σε αναγκάζει να αριθμήσεις τα θέλω σου.
Πρωτόγνωρα είναι. Πρωτόγνωρα είναι;
Ναι ρε κυρία, πρωτόγνωρα είναι, έχεις κανένα θεματάκι και δεν το ξέρω;
Ναι, μου απαντάει. Μην με κακολογείς, εγώ πάω να σε προστατέψω και συ με κακολογείς, με αμφισβητείς, με πολεμάς.
Όχι, κυρία, δεν σε πολεμάω. Σε έχω μάθει τόσο καλά και σε σέβομαι και προσέχω και φροντίζω και όλα καλά κι όλα ωραία αλλά… μη με ταλαιπωρείς άλλο καημένη λογική. Δεν θέλω άλλο. Όχι.
Ποτέ δεν σε αγάπησα, απλώς σε σεβάστηκα. Ποτέ δεν σε κατάλαβα…
Χάρισέ μου ένα διάλειμμα σε μια παιδική χαρά. Να παίξω, να τρέξω, να λαχανιάσω.

Που δεν έχετε ονειρευτεί ότι εδώ είναι όλα…
Στο ξεσκαρτάρισμα τα μάτια ανοιχτά και η καρδιά σε σκοπιά να φυλάει την τύχη της.
Γαμώ την τύχη μου γαμώ, που δεν άντεξα να μην σαβουριαστώ σε καταστάσεις που δεν άξιζαν ούτε ένα δάκρυ. Την τύχη μου, που ανέξοδα τόσα χρόνια ποντάρει σε σκοροφαγωμένες τσόχες. Σε σημαδεμένες ιστορίες. Σε μαυροκόκκινες στιγμές χωρίς φαντασία.

Με κέρασαν την πιο όμορφη φαντασία κι ήθελα κι άλλο.
Γλυκό του κουταλιού σε εποχές που σιχαίνονται το πετιμέζι.
Όσο πιο λίγο τρως τόσο πιο πολύ απολαμβάνεις.
Όσο πιο λίγο δοκιμάζεις τόσο περισσότερο έρχονται στα όνειρά σου τα μακροβούτια της απόλαυσης.

Κυρία λογική θαρρώ πως αγάμητη είσαστε. Και μας παραφουσκώνετε χρόνια και χρόνια με το ίδιο βιολί.
ΡΕ ΔΕ ΜΠΑ νΑ…

Ω ναι!



-Με σιχαίνεσαι που σε ξεμπροστιάζω έτσι;
-Όχι. Σε παραδέχομαι. Που τολμάς να με προσβάλεις.
-Πλάκα μου κάνεις;
-Όχι. Σε ζηλεύω που δεν χαμπαριάζεις. Κι ας ξέρω πως έχεις άδικο.
-Άδικο;
- Ναι. Άδικο.
-Και που ξέρεις πως έχω άδικο ρε κυρία;
-Θα δεις πως αν δεν ερωτευτεί η λογική το συναίσθημα και το συναίσθημα τη λογική, δεν πρόκειται ποτέ να νιώσεις την γαλήνη.

-Εδώ και είκοσι λεπτά έχω λόξυγκα. Τον σιχάθηκα.
Κρατώ την αναπνοή μου μα δεν λέει να φύγει.
Μπορεί να με ξεκάνει, μα θα ζήσω, έτσι δεν είναι;

-Έτσι είναι…
-Πόσο σίγουρη είσαι;
-Εντελώς σίγουρη.
-Εντελώς σίγουρη ε;;
-Ναι…

7 σχόλια:

ceralex είπε...

ζωγραφιά: Νίκος Χριστοφοράκης

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Ποτέ μην κρατας την αναπνοή. Βαθιές εισπνοές το "φάρμακο" για το λόξυγγα.
Βαθιά μακροβούτια και στη ζωή.

Καλή Αποκριά,

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

mandy είπε...

"η αυστηρή δασκάλα η κυρία λογική σε επαναφέρει και σε αναγκάζει να αριθμήσεις τα θέλω σου"
Αντιπαιδαγωγική μέθοδος που συνήθως φέρνει μη επιθυμητά αποτελέσματα.
Δοκίμασε να την καλοπιάσεις με ένα μήλο :)

*smooch*

Aντώνης είπε...

Σ' ευχαριστώ που τολμάς να με ξεμπροστιάζεις, να με προσβάλεις, να με ταρακουνάς. Έτσι.

b|a|s|n\i/a είπε...

ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν!
(διάλειμμα) ;)
(και η λεκτική επαλήθευση είναι harete. σαν να χαίρετε ο χάρος; αμ δε! :))

Talisker είπε...

θα ζησεις σαν τα ψηλα βουνα αγαπητη μου

κι αν και θα μπορουσα να σου κοψω με μιας τον λοξυγκα με ενα απλο αλλα ξαφνικο "μπου"

-δεν το κανω..

ας ταλαιπωρηθεις λιγο ακομα
για να ειναι ακομα πιο ηδονικη η μετεπειτα βαθια ανασα

-οταν θα χει περασει μονος του
-η θα τον εχεις πνιξει εσυ!!!

χχχχχχχχχχχχχ

Shades είπε...

Απλά τέλειο!!!! ζηλεύω που το έγραψες!!!!