Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

Un Mondo Difficile!

Agapiti mou Maroulia Hola! Que tal?

Etsi, se skeftomoun poly simera kai eipa na sou grapsw. Ante na kataferw kai fetos na ethw pros ta kei!
Evlepa kai to videaki apo Barcelona "UN MONDO DIFFICILE" sto palio sou to spitaki, tote pou xeligothikame sto xoro kai xamogelousa me ta niata mas kai tin omorfia mas. OXI oXI den niwthw akrivws oti megalwsa alla niwthw oti exasa tin elpida kai mou ti spaei auto.
(ithela na sto steilw alla einai megalo to atimo kai den to xwraei sto mail)
Varethika na perimenw. Den thelw na perimenw tipota. Thelw na euxaristiemai me auta pou exw. Na ta ektimisw akoma pio poly kai na pane na gamithoume oloi!

genika niwthw oti "exw tou kwlou mou to xava"
Kai o,ti prospatheia epikoinwnias kanw me antrwpous pou den me xeroun toulaxiston panw apo 10 xronia... paei strafi...

Einai meres autokritikis. Einai meres pou paleuw na kratisw ton eauto mou se ena axioprepes epipedo gia na min kleisw pali patzouria kai fwta...
Oxi mi fovasai, den tha to kanw to gamimeno!
Alla niwthw na to paleuw, den vgainei apo mono tou.

H sezon xekinaei, i ekthesi pige eutixws kala, lefta den exw katholou prepei na strwsw ton kwlo mou kai na to rixw sti douleia kai na min me apasxolei tipota allo.
Aurio xekinaw xoro kai ispanika. Etsi, na gemisw tis meres mou gia na mporesw na min skeftomai kai na fortizw apo ola auta pou thelw na kanw.

Oi anthrwpoi leme polla logia. Logia logia logia logia... kamia praxi. Tipota. Ola mesa sto mualo. Ki epeidi einai sto mialo nomizoume ki olas pws ola auta pou leme tha ta kanoume.Varethika na uposxomai kai na mou uposxontai kai telika na epistrefoume sto kavoukaki mas animporoi na kanoume mikres prospatheies na tirisoume ola auta ta logia.

Ti skata exoume pathei re pousti mou?? Wraio diavazetai auto sta greeklish ti les? Xaxa!!!

San to zombie kai gw anamenw sta eiserxomena tou mail kapoia epikoinwnia. Mi me rwtas me poion i poious, den exei simasia. To thema einai oti auto exei ginei sxedon arrwsteia kai enw to xerw, to xava mou.
to paleuw ki auto mi nomizeis . Alla einai auto pou sou elega parapanw. To paleuw ki epeidi to paleuw nomizw oti kati ginetai ki olas. Malakies. Opws oi prezakides...olo lene lene lene oti nai tha ta kataferoun, nai... to niwthoun, to vlepoun na ginetai tin alli mera ton allo mina, na katharisoun kai na sinexisoun ti zoi tous. Kai etsi... pernaei i mera kala! Gematoi apo thelisi gia kati pou den tha kataferoun pote!

Telika oi alloi mas trelainoun. Den pisteuw oti mporei kaneis na trelathei apo monos tou. Ektos an milame gia xontri pathisi...
Kai auto mou ti spaei.
Tha mou peis, trava pigaine s ena vouno kali mou kai vres kai mia spilia kai xwsou mesa kai vres to noima tis zois. (ti? den einai to potami? Thimasai ekeino to anekdoto? xaxa!!)

Re file de goustarw spilia. Giati kai otan tha paw...tha staniarw ki epeita tha thelw na epistrepsw edw na kanw ola auta pou mou aresoun, tha xw vrei ti dunami kai tha goustarw.
Ela omws pou kovw kai to kefali mou pws sta idia tha katalixw epeita apo tin foveri sumvoli twn agapitwn sunanthrwpwn mou. Kai...xana mana spilia! kai ante ftou ki ap tin arxi.

Tha me varethei kai mena to noima tis zois kai tha ginei kanenas seismos kai tha pesei i spilia na me plakwsei apo tin axaristia mou.

Enas filos mou o Fwtis ( oxi autos pou xereis) mou pe kapote.
"Stamata na skeftesai re poulaki mou epitelous. Stamata! Tha sou pw mia istoria. Htan kapote enas monaxos, zouse se ena psilo vouno mesa se mia spilia kai eixe trigurw tou ta zoa tou, ta ktimata tou klp.
Mia mera emfanizetai mprosta tou mia morfi, pes kati san tzini. Kai tou leei... me to etsi thelw, den zitaw tipota allo apo sena para mono na mou dineis douleia na kanw oli mera ki egw tha se prostateuw. An den mou dineis douleia tote tha se faw!
Ti na kanei o monaxos, tromagmenos me to tipaki pou tou skase ap to pouthe tou leei ENTAXEI.
E, tin prwti mera xipnaei to prwi tou leei, tha xehortariaseis edw trigurw gi arxi. Entaxei leei to gamwtzini. Xekinaei , se 3 wres exei teleiwsei. Dwse mou douleia! Dwse mou douleia!
ti na kanei o monaxos, tou leei, trava pigaine kai mazepse ksila kai meta pigaine sto potami kai fere nero. Tsoup, mesa se 2 wres eixe teleiwsei. Dwse mou douleia dwse mou douleia tha se faw!
Ti na kanei o monaxos, vlastimage apo mesa tou, ante pigaine kai taise ta zoa. Tsoup! Se misi writsa, ta xe taisei kai ta zoa! Dwse mou douleia, dwse mou douleia! Tha se faw!
O gerontas den eixe ti allo na tou dwsei. Skeptotan skeptotan, kratouse mia magoura , tin karfwnei me dunami sto xwma exw ap ti spilia kai tou leeι: Tha pigaineis panw katw panw katw panw katw panw katw stin magoura, ki otan egw tha sou pw tha stamatiseis. mpike sti spilia kai sinexise ti zoi tou irema kai...xwris kamia skepsi na tou trivelizei to kefali..."

Auto...

Etsi loipon agapiti mou fili. Makari na mporousame na valoume tis skepseis mas n anevokatevainoun panw katw panw katw stin magoura kai OTAN mono OTAN emeis pragmatika tha theloume tote mono na to leitourgoume to rimadi. Na min mas orizoun oi skepseis mas.

Alla...eipame, noimon on o anthrwpos vazei ta xerakia tou kai vgazei ta matakia tou.

Loipon se kourasa vradiatika. Se afinw. Dwse filia ston agapimeno sou kai sto plasmataki pou xeis stin agkalia sou, kai mathe tou ola auta ta omorfa pou xereis.
Auto to plasmataki, sta sigoura glukeia mou einai apo mono tou mia elpida sta xeria sou.

Kalinixta!



Y.G. Panta s' agapw

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Ασφαλής Συνήθεια




Κι έτσι συνέβη άθελά τους.
Πήραν μαζί στη σκέψη τους η μια μορφή την άλλη και χωρίστηκαν ειρηνικά.


Τι μεγαλείο!


Να 'χεις επτά φωτιές αναμμένες μπροστά σου
και ν' ανάβεις το τσιγάρο σου με τον αναπτήρα.



Ασφαλής συνήθεια.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Υπ' ατμόν




Σε περίπτωση που χαθώ
Παρακαλώ επιστρέψτε με στο σώμα μου.

Το μυαλό είναι για να ονειρεύεται,
η καρδιά για ν’ αγαπάει,
και τα λόγια για να μοιράζονται.

Μη μου στερείτε τον εαυτό μου.




Καλό φθινόπωρο…

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

και οι σκέψεις μας, σαν υπόσχεση, προχωρούν μαζί




-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
--------------------------------------
------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
-------------------
...συναντιούνται και συνεχίζουν
ο καθένας τον δρόμο του
ανεβαίνουν κατεβαίνουν
μπαίνουν βγαίνουν
υπόσχονται...


εκεί που κατευθύνεσαι
εκεί θα φτάσεις



σε ποιο δωμάτιο μπορώ να κλειδώσω τον εγωισμό μου και να έρθω πλάι σου;
Και συ, πλάι μου



μόνο όταν η κατεύθυνσή μας είναι η ίδια;




πόση αγάπη χρειάζεται, ξέρεις;







εγώ ξέρω;









θα συνεχίσω








και συ θα συνεχίσεις






με την ψευδαίσθηση πως αν γυρίσεις να κοιτάξεις πλάι σου
θα είμαι εδώ...












είσαι εδώ;



Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Έλα να μου δέσεις τα κορδόνιααα!




Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν.
Κι έτσι σήμερα κάθισα στον καναπέ απέναντι απ’ την πόρτα και περίμενα να την ανοίξεις και να μπεις. Ν’ αφήσεις τα παπούτσια σου στο μικρό δωματιάκι, να με κοιτάξεις και να μου χαμογελάσεις.
Να καθίσεις πλάι μου, ν ‘ανάψεις ένα άφιλτρο και ν’ αρχίσω να σου λέω.
Να μιλήσω απλά και να σου πω πως…έζησα πολλά.
Πως ο χρόνος παρόλο που δεν τον προλάβαινα, πήρε ως συνήθως την μορφή του γιατρουδάκου με τη λευκή του ρόμπα. Και πάνω της, λογιών λογιών γραμμένες ιστορίες. Πολύχρωμες κι ασπρόμαυρες. Ηλιόλουστες ή συννεφιασμένες.
Την έπλενα, την σιδέρωνα και ξανά μανά του τη φόραγα και πέρναγαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κι η ζωή.
Έμαθα πως ο πόνος με ανέβαζε σκαλοπάτια. Όσο πιο πολύς ήτανε τόσο πιο εύκολα τον ημέρευα. Δεν έδινα καμία σημασία στις γρατζουνιές. Μονάχα στο βλέμμα μου οι φίλοι οι αληθινοί ξεχώριζαν αν θα ‘πρεπε να λυπούνται ή να χαίρονται για μένα.
Και πόση ανακούφιση μου χάρισαν που λίγες ήταν οι φορές που λυπήθηκαν…

Ήθελα να σου πω πως έπιασα τη ζωή στα χέρια μου και την έπλασα. Κι ακόμα την πλάθω, και θα συνεχίσω να την πλάθω, όσο τα χέρια μου βαστάνε ένα κομμάτι γης. Αγάπησα τα τέσσερα στοιχεία της ανεπανάληπτης φύσης που μου χαρίστηκε.
Γη Νερό Φωτιά Αέρας κι ας ήθελες εσύ από πάντα να την βγάλω στα πανεπιστήμια και να μπλέξω με τη φιλοσοφία…
Όλη η φιλοσοφία γραμμένη στα τέσσερα αυτά στοιχεία είναι.
Και το ξέρεις καλά.
Εύπλαστος ο πηλός, εύπλαστη κι η ζωή. Τα λάθη άλλοτε διορθώνονται κι άλλοτε παραμένουν λάθη. Μα… το ’μαθα καλά και γω πως απ’ τα λάθη πάλι ανεβαίνω σκαλοπάτια.

Πόνος και λάθη λοιπόν…

Κι ήθελα να σου πω και για την αγάπη. Περήφανος να ‘ σαι που αγαπώ τόσο πολύ.
Τα πάντα με αγάπη τα κοιτώ. Μονάχα στο βλέμμα μου οι φίλοι μου οι αληθινοί ξεχωρίζουν αν θα ’πρεπε να δίνομαι και ν’ αγαπώ τόσο ανεξέλεγκτα μα καθώς με τόση αγάπη με κοιτούν κι αυτοί, καταλαβαίνω…ναι…πως χάρισμα μεγάλο είναι κι ας οδηγεί κάποιες φορές σε πόνο και σε λάθη. Είναι που οι άνθρωποι πολλές φορές δεν την αντέχουν τόση αγάπη…

Πόνος, λάθη και αγάπη λοιπόν.

Παράπονο δεν έχω. Αγαπήθηκα και γω πολύ μα… ήθελα ακόμα να σου πω και για τους έρωτες. Αχ αυτοί οι έρωτες! Δεν θα μας φτάσει η νύχτα να σου εξιστορήσω! Το μελανό σημείο στη ρόμπα του χρόνου! Λήστευαν την αγάπη μου και δεν ήσουν εδώ να σε ρωτήσω αν αξίζει να πορεύεται κανείς σκορπώντας την καρδούλα του φύλλο και φτερό. Μα καθώς μεγάλωνα έμαθα τη λέξη «ανιδιοτέλεια», κι έτσι ησύχασα. Το ’λεγε κι η μαμά εξάλλου από μικρή πως έχω καρδιά αγκινάρα… Κι ας οδηγούσε ξανά στον πόνο και στα λάθη η βαρυστομαχιά. Κι έτσι ανέβαινα και πάλι σκαλοπάτια βιαστικά που κάμποσες φορές έτρωγα και τα μούτρα μου αλλά…είπαμε, ο πόνος βάζει ρόδες στα δυό του όμικρον και κυλάει προς τον παράδεισο.

Πόνος, λάθη, αγάπη, κι έρωτας λοιπόν.

Κι ήθελα να σου πω…
Κι ήθελα να σου πω και για τον αγώνα, για τον φόβο, για τις αξίες, για τις ιδέες, για την αισιοδοξία, για την γαλήνη.
Κι ήθελα να σου πω…για το σπίτι στο νησί, για το σκύλο μου, για ένα βιβλίο που διάβασα, για το ποίημα σου που βρήκα σ’ ένα τετράδιο.
Κι ήθελα…να σου μαγειρέψω, να τραγουδήσουμε, να απαγγείλουμε, να μεθύσουμε μια μέρα μαζί.


Πόνος, λάθη, αγάπη, έρωτας, θέλω λοιπόν…

Είσαι ακόμα εδώ;
Είσαι.
Πάντα είσαι.
Βάλε τα παπούτσια σου.
Πες πως φεύγεις.
Δεν θέλω να ’ρθω μαζί σου.


Μόνο που να…μια λέξη μου’ χει λείψει να φωνάζω.
Όταν τη φωνάζω καμιά φορά, έτσι για…πλάκα…μέσα στο σπίτι, αυτόματα ξαναγίνομαι μικρό παιδί, έφηβη, κόρη.




«Η κόρη μου» έλεγες, και άστραφταν τα μάτια σου!




Απότομο τέλος, δεν νομίζεις…;

Κι ας συνεχίζεται η ιστορία…
Tα δύσκολα γίνονται εύκολα και τα εύκολα γίνονται δύσκολα.
Εύπλαστη η ζωή ε;
Κι ο θάνατος ανεπανάληπτος! Για σένα.
Για μένα, ο ίδιος θάνατος ξημέρωνε κάθε πρωί που άνοιγα τα μάτια μου.
Η απώλεια στην καθημερινότητα πόσο διαφέρει.
Μα έρχεται είπαμε ο γιατρουδάκος ο χρόνος… σε βάζει να σκύψεις μόνος σου να δέσεις τα κορδόνια σου. (Πόσοι κόμποι στην αρχή...)

Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν.
Και πήραν κι έδωσαν κι άφησαν.