Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

H ανάγκη του σεληνόφωτος




Είσαι εκεί…
Τόσο ψηλά. Κι αν δεν μπορέσω ποτέ να σε φτάσω, μπορώ ακόμα να σε χορταίνω κοιτώντας σε.
Μια ανυποψίαστη ανάγκη να με γεμίσεις με φως . Να με αγκαλιάσεις με θέρμη καθώς άλλη μια νύχτα απέναντι από τα φώτα της πόλης στέκομαι και τα κοιτώ. Στέκεσαι και συ λίγο πιο πάνω και χαρίζεις ένα φωτεινό στίγμα ελπίδας στον νυχτερινό καμβά της ύπαρξης.
Ναι… Το μόνο που θέλω, είναι να με γεμίζεις.
Το μόνο που θέλω είναι να μου κρατάς συντροφιά.
Το μόνο που θέλω είναι να χαμηλώνεις ευγενικά δίνοντας χώρο να διαβεί η επόμενη μέρα μου.
Το μόνο που θέλω είναι να μου δίνεις ραντεβού κάθε βραδάκι στο μπαλκόνι.
Το μόνο που θέλω…είδες…το μόνο που θέλω…δεν είναι μόνο ένα…
Είναι δυο τρία πραγματάκια που θέλω να κάνεις για μένα.
Έτσι…για να μην πάψω να σ’ αγαπώ.

Πόσες φορές σε λάτρεψα.
Πόσες φορές σε αναζήτησα στις ξαστεριές.
Πόσες φορές σεληνιάστηκα και σε συγχώρεσα για την επιρροή του υγρού στοιχείου μέσα στα σωθικά μου που το’ φερες πάνω κάτω.
Πόσες φορές…

Φώτισέ με κι απόψε να κοιμηθώ ύπνο γλυκό.
Χάρισέ μου λίγο απ’ το ανεπαίσθητο φως σου.

Αν δεν υπήρχες… πόσο άδειες θα’ ταν οι νύχτες μου.
Αν δεν υπήρχες πόσα ποιήματα δεν θα’ χαν καν γεννηθεί.
Αν δεν υπήρχες…

Μα υπάρχεις.
Υπάρχεις φεγγαράκι μου λαμπρό.
Από τότε που δεν ήξερα ούτε καν πρόσθεση.
Υπήρχες. Στα παραμύθια που μου διάβαζαν το βράδυ για να κοιμηθώ.
Υπήρχες…

Κλείνω τα μάτια και η αχνοφεγγιά σου εξακολουθεί να με φωτίζει εκεί ανάμεσα απ’ τα δυο μου βλέφαρα.
Τ’ ανοιγοκλείνω νωχελικά. Σαν τις γάτες λίγο πριν βυθιστούν στον ψεύτικο ύπνο τους.
«Να με πάρεις μακριά. Να με πας σε άλλα μέρη».

Εκεί που ο νυχτερινός ορίζοντας είναι μόνο για λίγους. Για εκλεκτούς.
Εκεί που χαρίζεις λίγα περισσότερα από τα μυστικά σου.
Εκεί που δύεις μέσα στη θάλασσα κι όχι πίσω απ’ τις πολυκατοικίες.
Εκεί που αναδύεσαι μέσα από τη θάλασσα κι όχι πάνω από κεραίες τηλεόρασης.
Εκεί που φέγγεις λόφους και πλαγιές, πέτρες και βράχους κι όχι μονοπάτια χιλιοπερπατημένα.
Εκεί θέλω να με πας απόψε στα όνειρά μου.
Κι αν μου κάνεις αυτή τη χάρη, σου υπόσχομαι πως σε λίγες μέρες θα’ ρθω να σε βρω, εκεί…που απόψε θα με πας.

Καληνύχτα

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Kαι είδα...




Kαι είδα, τον ήλιο αλλιώτικο
Και το φεγγάρι πιο ζεστό.
Τις θάλασσες που ανοίχτηκα, πιο ήμερες.
Και τα βουνά που πέρασα πιο απλωμένα.

Και είδα, τους ανθρώπους πιο χαμογελαστούς.
Και τα πλακόστρωτα πιο ξασπρισμένα.
Τους χωματόδρομους που πορεύτηκα πιο πατημένους.
Και τους περίπατους που έκανα πιο περπατημένους.

Και είδα τους ορίζοντες πιο ανοιχτούς.
Και τα σύννεφα πιο ανάλαφρα.
Τους ανέμους που με φύσηξαν πιο αέρινους.
Και τη φωτιά που με ζέστανε πιο ήρεμη.

Και είδα τις λέξεις πιο γνώριμες.
Και τις έννοιες πιο κατανοητές.
Τα γράμματα που έγραψα πιο ουσιώδη.
Και τα τετράδια που γέμισα πιο λυτρωτικά.

Και είδα και σένα πιο θνητό.
Και τους θεούς πιο σιωπηλούς.
Τα όνειρα που με ξύπνησαν, πιο γλυκά.
Και την καινούρια μέρα πιο όμορφη.

Και είδα και μένα πιο καλά.
Και την ψυχή μου πιο κοντά.
Τις σκέψεις που με γέμισαν πιο καθαρές.
Και τη ζωή μου πιο εύκολη.

Και είδα πως μπορώ κι έτσι να βλέπω
Μέσα από τα μάτια μου τα κουρασμένα.
Και είδα πως αυτή η οπτική
Μου δίνει μια άλλη προοπτική.
Να συνεχίζω απλά κι ωραία.
Να συνεχίΖΩ…