Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Να τα πω;


Και είναι αυτή η σιγουριά μερικές φορές που λες πως τελικά δεν τα’ χεις κάνει και τόσο σκατά. Και πόσο σπάζομαι που γράφοντας στο word δεν σου αναγνωρίζει τη λέξη σκατά ως λέξη. Και σου βάζει αυτή την κόκκινη ζιγκ ζαγκ γραμμή από κάτω της για να μην λερώσει το λευκό εικονικό χαρτί. Λες και τα σκατά δεν υπάρχουν ως λέξη αναγνωρισμένη απ’ το περιβάλλον. Και όχι μόνο…
ΜΑ, τι έλεγα;;;
A ναι! Δεν τα’ χεις κάνει και τόσο σκατά λοιπόν. Ναι, έρχεται εκείνη η στιγμή που νιώθεις τόσο εύκολα πως όλα έτσι θα έπρεπε να γίνουν μέχρι τώρα, και αν μπορούσες ν’ αλλάξεις κάτι, δεν θα άλλαζες τίποτα.


Περιμένω με ανυπομονησία το σημερινό πρωϊνό. Το πρώτο κουδούνι που θα μου χτυπήσει για να μου πει : Να τα πουούμε;;
Και γω, ανοίγοντας την πόρτα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να πω ΝΑΙ.
Και να έχω έτοιμα τα δύευρα για να τα δώσω είτε μου άρεσε το άκουσμα είτε όχι.
Έτσι, για το καλό. Γιατί τρόμαξα προχθές και ήθελα να ψιλοξορκίσω τ’ όνειρο.
Το όνειρο που είδα μετά από μια εφιαλτική μέρα. Πως άνοιξα την πόρτα για να μου πουν τα κάλαντα. Κι ήταν ένα κορίτσι γύρω στα δεκαπέντε με ξανθό καρέ μαλλί και τεράστιο χαμόγελο που άστραφταν τα σιδεράκια. Κι ένα βλέμμα αγελάδας με μια ανεξιχνίαστη χαρά μπερδεμένη με μια ειρωνική λύπη. Στο δεξί της χέρι να κρατάει μια φλογέρα και παρόλα αυτά να ξεκινάει την καλήν ημέρα κουνώντας ρυθμικά τα χέρια. Λες και η φλογέρα ήταν το μοναδικό όργανο μαεστρίας της.
Και άρχισε να μου λέει καλήν ημέραν άρχοντες ποιος είναι ο προορισμός σας;
Κι εγώ, ν΄ αναρωτιέμαι αν είναι βαλτή από κάποιον που θέλει να γελάσει πολύ δυνατά μαζί μου. Και αν θα πρέπει ν’ απαντήσω τελικά ή αν θα την αφήσω να φτάσει στο… κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει, ή αν θα πρέπει να της κλείσω την πόρτα στη μάπα κα να πάει από κει που ήρθε. Γιατί από κει που ήρθε σίγουρα δεν της έμαθαν πως δεν μπορείς να δουλεύεις ψιλό γαζί τον κάθε που αποφάσισε απλά να αποδεχτεί πως και για άλλο ένα Χριστούγεννο θα παραμείνει πιστός στην μοναξιά του.
Τι λες κοπέλα μου; Αφού η ζωή στο απέδειξε πως τη μια μέρα μπορεί να ψάχνεις τρόπους για ν’ αυτοκτονήσεις και την άλλη να περνάς φίνα.


Ουφ…



Το χειρότερο απ’ όλα ήταν πως έψαχνα απεγνωσμένα να την πληρώσω. Να της δώσω κατιτίς για την φρίκη που μου πρόσφερε με το καλημέρα σας. Μην τυχόν και δεν είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Παιδιά ελάτε! Μπάτε σκύλοι αλέστε! Ό,τι ποθεί ο καθένα σας! Εγώ θα σας πω κι ευχαριστώ και θα σας τρατάρω κι ένα μελομακάρονο να γλυκάνω τις ενοχές σας. Γιατί δεν μπορεί…όλο και κάποια ενοχή θα νιώθετε για το δούλεμα που μου ρίχνετε πρωινιάτικα! Ας μην ξεχνιόμαστε λοιπόν!
Γλυκαίνει ο πόνος όταν τον μοιράζεσαι. Μα μετά κλείνεις την πόρτα. Ρίχνεις το σώμα σου πίσω της και εκπνέεις την σιγουριά της πανέμορφης μοναξιάς σου! Πόσο καλά είμαι τελικά! Πόσο καλά είμαι που μπορώ και ξεχωρίζω ακόμη την παράνοια από την ομορφιά!

Κι έτσι πας ξανά να ρίξεις άλλον έναν υπνάκο. Υπνάκο με χαμόγελο.
Και τα κουδούνια να βαράνε στους γείτονες. Εντός σπηλαίων βρίσκεται η αλήθεια.
Τόσο κοντά, τόσο μακριά.
Ξύπνα!

5 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

σκάτε σκέτα σκότα σκύτο σκότη
παράβλεψη; προσθήκη στο λεξικό;
πάντα ή σχεδόν πάντα η επιλογή δική μας είναι.
πανέμορφα να περνάς. αληθινά. κάθε στιγμή γιορτινή να είναι. όπως τις ονειρεύεσαι και σε κάνουν να χαμογελάς.
καλές σου γιορτές!

Aντώνης είπε...

Φώς να ρίχνεις στην αλήθεια των σπηλαίων και χρόνια πολλά να έχεις και φωτεινά στο πιό πραγματικό σπήλαιό σου

roadartist είπε...

Γιατί να ξέρουμε ποιος είναι ο προορισμός μας; Χαμογέλα, σε φιλώ γλυκά γλυκά γλυκά!!
Τέλεια να περνάς, με αλήθεια, υγεία να έχεις και όλα τα καλά θα έρθουν..

Artanis είπε...

Και τί πειράζει η μοναξιά; Εσύ ξέρεις καλύτερα, και κάθε μικρό πράγμα που για άλλλους είναι απαρατήρητο, για σένα είναι ποίηση...
Μπορέι και να είναι καλύτερα έτσι...Σκέψου, πόσα από αυτά, χάνουν οι άλλοι επειδή δεν 'εχουν τον χρόνο και τον τρόπο να τα αναγνωρίσουν...Κι αν τους απογυμνώσεις από όλα τα αυτονόητά τους, μένουν κενοί, και σαστισμένοι...
Στα δύσκολα φαίνεται η στόφα των ανθρώπων...
Σε φιλώ...
Και χρόνια πολλά...

tsioubiou είπε...

Μια άλλη θέση για τη μοναξιά


http://www.youtube.com/watch?v=v-UX7LwMTtw&feature=related
Η μοναξιά,
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια,
της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα,
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών,
και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών,
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς,
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια,
βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς,
κι ασορτί εσώρουχα.

Η μοναξιά,
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά,
και μετριέται πιάτο-πιάτο,
μαζί με τα κομμάτια τους,
στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά,
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά,
Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά,
Κάτω από όλους τους καιρούς,
με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής,
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία,
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές,
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες,
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα,
στα σκλαβοπάζαρα της γης - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-
ξυπνήστε πρωί.

Ξυπνήστε να τη δείτε.

Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα,
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους,
και τα τελευταία ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ - ΚΕΝΤΡΟ -
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.

Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο,
που ξεπουλάν τη φάρα της,
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο,
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της,
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μοναξιά,
η μοναξιά μας λέω.
Για τη δική μας λέω,
είναι τσεκούρι στα χέρια μας,
που πάνω από τα κεφάλια σας
γυρίζει
γυρίζει
γυρίζει
γυρίζει...