Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

παιδάκι

Δεν μπορεί! Κάπου θα είναι. Δοκιμάζω!
Δοκιμάζω! Θα το βρω!

Πίσω από κει;;
¨Όχι, όχι!
Κι όλο νομίζω πως το βρήκα…!
Πού, πού εκεί μέσα;;;
Δοκιμάζω. Θα μου κάνει;;
-Τίποτα δεν έχεις καταλάβει!
Ψάχνω! Ψάχνω! Πού; Εδώ μέσα;;;;

-Ναι, εδωμέσα μας.


Πολλά πράγματα τα ψάχνουμε σε λάθος μέρος ή με λάθος τρόπο.
Ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Δοκιμάζουμε, δοκιμάζουμε, και καλά κάνουμε…
Αλλά…



Προσπαθούμε να φτάσουμε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε. Μα ξεχνάμε να ψάξουμε αυτό που πραγματικά είμαστε.
Υποθέτω, πως, μόνο χρησιμοποιώντας για βάση αυτό που πραγματικά είμαστε, θα μπορέσουμε να κτίσουμε πάνω του αυτό που θέλουμε να γίνουμε.
Χωρίς να’ χουμε ανακαλύψει πρώτα αυτό, θα δοκιμάζουμε, θα δοκιμάζουμε, μα πάντα κάτι δεν θα μας κάνει. Πάντα κάτι θα μας λείπει.


Αυτό που είμαστε, πιθανόν να είναι το μικρό παιδί που μεγάλωσε. Έχουμε φορέσει τη μάσκα του χρόνου που περνάει στο πρόσωπό μας και το μικρό παιδί το’ χουμε κλείσει τιμωρία. Φυλακισμένο, να καταγράφει τη ζωή, χωρίς να την βιώνει στο έπακρο.
Ίσως μόνο το βράδυ, πριν κλείσει τα μάτια να φοβάται πάλι μην βγει το λιοντάρι κάτω απ’ το κρεβάτι. Ίσως μια ηλιόλουστη μέρα κλείνοντας τα μάτια στον ήλιο, να είναι ο ίδιος ήλιος σε κείνες τις καλοκαιρινές διακοπές που είχε πάλι ξαπλώσει χαρούμενος κοιτάζοντάς τον, κλείνοντας τα μάτια, ικανοποιημένος που κατάφερε να κάνει την πρώτη βουτιά με κεφάλι στη θάλασσα.
Ίσως μόνο περπατώντας στην γειτονιά πηγαίνοντας προς το σπίτι, μυρίζοντας τη μυρωδιά από φρεσκοτηγανισμένες πατάτες, που βγαίνει από κάποιον απορροφητήρα,
να μεταφέρεται στο πατρικό το σπίτι που έμπαινε μέσα με την τσάντα στον ώμο, μετά το σχολείο, και τον περίμενε μια γαβάθα με πατάτες τηγανιτές, στο τραπέζι της κουζίνας. «Πήγαινε να πλύνεις πρώτα τα χέρια σου»!
Κι έτσι χαμογελάει το μικρό παιδί στην μέση του δρόμου, και πιάνεις τον εαυτό σου να χαμογελάει.


Είναι εδώ. Είναι εδωμέσα πάντοτε. Τρομάζει ακόμα κι ας έγινες ατρόμητος. Αναζητάει μια αγκαλιά κι ας παραδέχεσαι πως μπορείς να ζεις και μόνος σου. Ψάχνει για λύσεις κι ας ξεμπέρδεψες με τα μαθηματικά. Έχει ακόμα τις πληγές στα γόνατα, κι ας μετατοπίστηκε ο πόνος στην ψυχή σου.

Πολλές φορές είναι αυτό το μικρό παιδί που δεν μας αφήνει να καταφέρουμε να κατακτήσουμε αυτό που επιθυμούμε. Σε πισωγυρίζει, προσπαθώντας να σου πει: Eι! Πάρε με και μένα μαζί σου! Αλλιώς δεν θα’ σαι εσύ.
Ποτέ κανείς δεν μας ενθάρρυνε να μην το λησμονήσουμε. Βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε βιάζοντας το μικρό παιδάκι.

Βιαστήκαμε να θέλουμε να γίνουμε αρεστοί σε όλους. Σε όλους τους άλλους. Ή απλώς στον καθρέφτη μας.



3 σχόλια:

Artanis είπε...

Υπέροχο το κείμενο, το ξέρεις...
και το βίντεο υπέροχο επίσης...
Νά ΄σαι καλά και να χαμογελάς...
Σε φιλώ...

b|a|s|n\i/a είπε...

σαν παιδιά βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε. και σαν μεγαλώνουμε ονειρευόμαστε να μένουμε παιδιά. για πάντα. έβλεπες και εσύ όνειρο με λιοντάρι;
προσπαθούμε να φτάνουμε σε χαμόγελα. αληθινά.
καλημέρα σου!

tsioubiou είπε...

Πολύ καλό!!!