Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

καρδιογράφημα



Σήμερα, άκουσα την καρδιά μου και ποτέ δεν είχα νιώσει τόσο ζωντανή.
Ήταν που ξαφνικά μπροστά στα μάτια μου εντόπισα αυτό το φοβιστικό, από παιδικής μνήμης, εργαλείο που σου εξετάζει ο γιατρός την καρδιά. Το βρήκα στον πάγκο της κουζίνας, μιας φίλης μου γιατρίνας, πλάι στα μαχαιροπίρουνα.

Και έτσι είπα να με εξετάσω λίγο να δω πως ακούγεται η ζωή.
Αν μικροφωνίζει. Αν έχει πάρει λίγο φύσημα. Αν έχει κάτι να μου πει ανησυχητικό, να το ξέρω, μια και γκρινιάζω τελευταία για το πόσο ταλαιπωρημένη είναι.

Κι έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου και το μικρόφωνο, παγωμένο βεντουζάκι, μέσα απ’ την μπλούζα, στο μέρος της καρδιάς.
Τι ipod και μαλακίες… Έπαθα πατατράκ ακούγοντας το ωραιότερο track της ημέρας.


Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Έτσι μου ‘ρχεται, αύριο κιόλας να πάω να αγοράσω ένα αποτέτοιο, μήπως και βρω την υγειά μου.

Κάθε που απελπίζομαι να το βεντουζάρω και ν’ ακούω live my life.

Περιγραφή:

Απόκοσμος ρυθμός ταξιδεμένος.
Ακόμα και με τα μάτια ανοιχτά βλέπεις ξεκάθαρα το σκοτάδι του σύμπαντος.
Κι έναν αγώνα δρόμου χωρίς προορισμό. Χωρίς αφετηρία και τέρμα.

Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι τον ρυθμό τον παίζεις εσύ. Θέλοντας και μη.
Έχεις ήχο. Εκπέμπεις. Έτσι κι αλλιώς. Χωρίς να βγαίνει απ’ το στόμα, απ’ τα χέρια απ’ τα πόδια…

Σίγουρα για κάποιο λόγο κατασκευαστικά φτιαχτήκαμε έτσι ώστε να μην ακούγεται πιο δυνατά ο χτύπος της καρδιάς μας. Πόσο συγκαταβατική η φύση μας, να μας δώσει το περιθώριο να μεγαλουργήσουμε, κρατώντας γι’ αυτήν, μια μικρή γωνιά, εκεί αριστερά, να κάνει τη δουλειά της.
Ζήσε εσύ και γω θα βαράω εδώ στα σιωπηλά.
Όσο βαράω θα ζεις κι όσο ζεις θα βαράω.


Φαντάσου ν’ ακούγονταν οι καρδιές μας.
Τι ενοχλητικό που θα’ τανε…
Στους δρόμους, στα τρένα, στις συσκέψεις, στο σινεμά, στα ραντεβού…

Όχι, όχι…
Έτσι, όλα λειτουργούνε ρολόι.
Ωρολογιακή βόμβα.
Σχεδόν δευτερόλεπτα.
Σχεδόν ψίθυροι.
Σχεδόν κραυγές.
Βαράει.
Βαράει έναν ρόλο.

Ζωντανή.
Ζωντανοί.

Για πόσο;
Για όσο.

Πάρε σου λέω ένα μαραφέτι κι άκου τη.
Άκουσέ τη!
Έχει τόσα να σου πει.
Δεν σκέφτεται, όχι.

Όχι…

«Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε» (Φ.Πεσσόα)

10 σχόλια:

Artanis είπε...

Καλημέρα...
Υπέροχη ανάρτηση...
Μου θύμισε την εποχή που ήμουν έγκυος στις κόρες μου και είχαμε ένα στηθοσκόπιο και τις ακούγαμε μέσα στην κοιλιά μου....

b|a|s|n\i/a είπε...

φαντάσου να συντονίζονταν όλων οι χτύποι της καρδιάς. έστω και δύο μόνο. τι συγκλονιστικό.
καλημέρα σου! καλό μήνα!

Roadartist είπε...

Αγαπημένη αυτή η φράση του Πεσσόα.

Για όσο.....

Καλό μήνα!

areti είπε...

Διαβάζοντάς σε, η "δικιά μου" χόρευε...!

desapoin3ison4 είπε...

θαυμάσιο ...
σπουδαία ανάρτηση
και λέω να την τυπώσω, να την βάλω στις σημειώσεις μου του χορού...

"Απόκοσμος ρυθμός ταξιδεμένος.
Ακόμα και με τα μάτια ανοιχτά βλέπεις ξεκάθαρα το σκοτάδι του σύμπαντος.
Κι έναν αγώνα δρόμου χωρίς προορισμό. Χωρίς αφετηρία και τέρμα."

Slevin Kelevra είπε...

Πολύ όμορφο αλήθεια.
Αν το καλοσκεφτείς, ο χτύπος της καρδιάς είναι ίσως το πιο μονότονο, αλλά ταυτόχρονα το πιο συναρπαστικό τραγούδι που υπήρξε ποτέ...
Καλό σου βράδυ.

Aντώνης είπε...

Τικ Τακ Τικ Τακ ;)

Σπίθας είπε...

Δεν φτάνει που κάθε τρείς και λίγο πάμε για καρδιογράφημα, βρε ceralex, θα αγοράσουμε και αυτό το μαραφέτι..??
Χρόνια που την ακούω, δεν λέει τίποτα.
Μόνο τακ-τικ, τακ-τικ, 'αντε το γυρίζει και στο τικ-τακ, τικ-τακ..

Τίποτα άλλο δεν μπορεί να μάθει?
Καλησπέρα.
Χρόνια και ζαμάνια.

Sidepap21 είπε...

Αν η καρδιά ...
καταλάβαινε τη δύναμή της
τότε θα παραμέριζε το μυαλό
που όλο κάγκελα χτίζει γύρω μας !!!
Και θα μας χόρευε στο ρυθμό της
που δεν είναι πάντα ο ίδιος ...

sakatzo είπε...

ομορφιά μου, τα λόγια σου πεθύμησα, μου έλειψε ο παλμός των λέξεών σου...
χαίρομαι που χτυπάει η καρδιά όλων μας, μπας και μπει και στο τριπάκι του σωστού ρυθμού και το χαζό μυαλό μας.