Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Πες μου! Ποιό να φορέσω;



Πες μου. Πες μου! Ποιό να φορέσω;!
Πού θα με πάει;!

Καμιά φορά ξεχνιέμαι κι όλα δείχνουν τόσο αέρινα!

Καμιά φορά ακροβατώ και το τεντωμένο σκοινί μου, μοιάζει σαν τεράστιος δρόμος χωρίς νησίδες.

Σ’ ένα νησί ξεγλίστρησε η απόγνωση το καλοκαίρι.
Έπεσε ξάφνου από ψηλά, βουτιά στην ασημένια θάλασσα και χάθηκε στο απέραντο.

Κάτι ψαρέματα θυμάμαι εκεί στο απέναντι νησάκι. Εκδρομή με τη βάρκα του Κωστή.
Κι η Γεωργία να παλεύει με τις πετονιές.

Εκεί, πάνω στη βάρκα, με τα πεντέξι μποφόρ ανακατευόταν η χαρά με τη λύπη.

Τη μια το μυαλό έσπρωχνε να ρίξει στη θάλασσα τις κακοδιάθετες εμμονές του, την άλλη μια πορτοκαλένια δύση στο βάθος το έκανε να ξεχνάει σε ποιό σώμα ανήκει.

Μεγάλη υπόθεση το παρόν. Καμιά φορά σου ρίχνει σφαλιάρες να συνέλθεις.
Ει! Σου λέει. Κοίτα δω τι συμβαίνει κι άσε την παραζάλη του νου.
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από τούτη τη στιγμή!

Και συ, κοιτάς. Κι απορείς. Πόση δύναμη κρύβει μέσα της η συνήθεια. Πόση κόντρα με τον καιρό βαστάει η πραγματικότητα του μυαλού.

Πίνακας. Μαυροπίνακας. Σβήνεις, σβήνεις και μένεις με λερωμένα τα χέρια απ’ την κιμωλία την άχαρη, που σου υπενθυμίζει ότι σηκώθηκες στον πίνακα κι ότι ζητήθηκες να λύσεις ενώπιων κάποιων, κάτι. Να λύσεις κάτι.

Ακόμα κι αν ήξερες τη λύση, τα χέρια λερώθηκαν.
Κι ακόμη κι αν το’ λυσες σωστά, ανάθεμα κι αν κατάλαβες τι νόημα έχουν όλα τούτα στην ζωή σου.

Καμιά φορά νιώθω σαν κι αυτά τα απλωμένα αέρινα φορεματάκια προς πώληση.
Ζητείται σώμα να με αντέξει, να με χωρέσει, να του ταιριάξω.



Έτσι από μακριά φαντάζει εύκολο και χαριτωμένο. Λιτό κι απλούστατο.
Μπορώ να με φανταστώ μέσα σε όλα. Να προσαρμόζομαι μ’ ένα πλατύ χαμόγελο σε κάθε γούστο.

Να φυσάει το αεράκι και να ανατέλλει το γόνατο. Να πέφτει η τιράντα στον ώμο ξέγνοιαστη.
Να μην κρυώνω, να μην προσμένω, να μην αισθάνομαι τίποτα, πέρα απ’ το ανάλαφρο αισθαντικό τυχαίο, ενός αναντικατάστατου παρόντος.

Και τι ωραία! Και τι καλά! Τι καλά που επισφραγίζονται οι στιγμές!

Σαν ανέξοδη αγορά του πιο πανάκριβου συναισθήματος!
Πες μου! Πες μου, ποιο να φορέσω;
Ποιο μου πάει καλύτερα;
Έτσι που να χρωματίσει τη γύμνια μου στην τόση ανάγκη που δεν ντρέπεται να ομολογήσει:

Πως κατά βάθος, κρυώνω!

3 σχόλια:

Artanis είπε...

Σημασία έχει να είσαι ο εαυτός σου...Να τον αποδέχεσαι και να τον κατανοείς...Τα ρούχα, οι άνθρωποι. οι συμπεριφορές, όλα έχουν να κάνουν με το περιτύλιγμα, και όχι με την ουσία...
Πάντα στο τέλος θα έχεις να κάνεις με εσένα, και κανέναν άλλον...Αν σε αγαπάς, όλα θα ξεπεραστούν...

Slevin Kelevra είπε...

Όποιο και να φορέσεις, θα είσαι πάντα το ίδιο ξεχωριστή...

Αλήθεια σου το λέω.

Υπέροχο κείμενο.

b|a|s|n\i/a είπε...

θα τα φορούσα όλα για λίγο.
και θα στεκόμουνα μπροστά από έναν ανεμιστήρα. ανοιχτό.
πολύ καλό σου βράδυ!