Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Σαν νικητής





















Σαν το σκυλί που έρχεται στα πόδια σου να παίξει και συ το διώχνεις κι αυτό δεν χαμπαριάζει και ξανάρχεται να παίξει.
Σαν τα μικρά ψαράκια που κάποιες φορές σου τσιμπάνε τα πόδια στα ρηχά και συ τινάζεις τα πόδια μα εκείνα δεν τα νοιάζει και ξανάρχονται και σου τσιμπάν τα πόδια.
Σαν τη μύγα που τη διώχνεις δίνοντας σφαλιάρες στον αέρα πάνω απ΄ το πιάτο σου κι αυτή επιμένει.
Σαν το κουνούπι που ζουζουνίζει τη νύχτα πάνω απ’ το κεφάλι σου και συ ανάβεις το φως, χτυπάς τα χέρια σου παλαμάκια να το λιώσεις με δύναμη κι αυτό σου ξεφεύγει. Το ψάχνεις παντού κι όταν αποφασίσεις να σβήσεις το φως και να κοιμηθείς, αυτό ξανάρχεται και σου ζουζουνίζει δίπλα στ’ αφτί.

Σαν μια πόρτα που βρίσκεσαι πίσω της και κάποιος προσπαθεί να μπει και συ την σπρώχνεις για μην τα καταφέρει, κι ενώ προσπαθείς με όλη σου τη δύναμη, ο άλλος φεύγει και σκας απότομα τα μούτρα σου πάνω στην πόρτα.
Σαν ένα bradefer ατελείωτο χωρίς νικητή μα και χωρίς νικημένο.

Πιθανότατα δεν θα χάλαγε ο κόσμος αν άφηνε ο ένας τον άλλον να νικήσει εναλλάξ. Να μείνουν και οι δύο ευχαριστημένοι.

Ευχαριστημένοι;

Έχουμε μια τάση οι άνθρωποι να αντιδράμε σπασμωδικά, με τη μία, σε ό,τι μας… ενοχλεί.
Μακάρι και να’ ξερα αν είναι καλό ή κακό αυτό.
Μάλλον μας ενοχλούν περισσότερο τα μικρά πράγματα.
Αυτά που μπορούμε να ορίσουμε. Που νομίζουμε ότι μπορούμε να ορίσουμε.
Έτσι γινόμαστε νικητές σε άνισες (;) μικρές μάχες.

Μα…

Πόσες φορές κατάφερες να σκοτώσεις αυτό το γαμημένο κουνούπι;
Πόσες φορές κατάφερε η μύγα να μην προσγειωθεί έστω και μια φορά πάνω στις πατάτες σου;
Όσο κι αν χτυπιόσουν μες στη θάλασσα για ν’ αποφύγεις τα μικρά μικρά τσιμπηματάκια, πόσα μικρά μικρά σουπερ nemo σου γαργάλησαν τελικά τα πόδια;
Και το σκυλί παρόλο που το έδιωξες τόσες φορές, είναι ακόμα δίπλα σου και σε κοιτάει στα μάτια.

Στην πόρτα αλλάζει το παιχνίδι.
Έχεις να κάνεις με άνθρωπο.
Και στο bradefer κρίνεται το παιχνίδι:
Με τι άνθρωπο έχεις να κάνεις.





Βγήκα στο δρόμο μετά τη βροχή.
Μια Κυριακή ξημερώνει.
Καλημέρα λέω.
Την λέω κι ας πέσει κάτω.
Δεν θα προλάβει.
Ο σκύλος θα την κάνει μια χαψιά!





...

5 σχόλια:

Artanis είπε...

καλημέρα από ΝΖ...
Δεν ξέρω αν πρόλαβε ο σκύλος σου να χάψει αυτήν την νοτισμένη καλημέρα, εγώ πάντως την δέχομαι κι ας έχουμε κιόλας 9 το βράδυ της Κυριακής, εδώ, τώρα που σου γράφω :)
Σε φιλώ...

Roadartist είπε...

καλημέρα και από εμάς αγαπητή ;)

Slevin Kelevra είπε...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά διαβάζοντας το κείμενο σας, μου ήρθε στο μυαλό ένα βιαστικό πουλί.
Ίσως να κάνω και λάθος συνειρμούς.
Συμπαθάτε με.
Έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω να είχατε και περισσότερες απαιτήσεις από ένα λαβωμένο σκυλί...
Καλό ξημέρωμα να έχετε.

(κι ελπίζω η ευχή σας να πιάσει...)

δεν υπαρχει κατι για το οποιο τιθεται θεμα είπε...

"Πόσες φορές κατάφερες να σκοτώσεις αυτό το γαμημένο κουνούπι;"
den kserw poso aksia exei h zwh tou kounoupiou pantws apo tis maxes apentanti tou mallon exw bgei xamenos.

b|a|s|n\i/a είπε...

να αφήνεις την πόρτα ανοιχτή. οι σχέσεις οι ανθρώπινες δεν πρέπει να έχουν νικητές και μη νικητές.
ο μόμπυ πάντως κουνουπάκια και μύγες τα κυνηγά. ;))
πολύ καλημέρα σου!