Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Έλα να μου δέσεις τα κορδόνιααα!




Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν.
Κι έτσι σήμερα κάθισα στον καναπέ απέναντι απ’ την πόρτα και περίμενα να την ανοίξεις και να μπεις. Ν’ αφήσεις τα παπούτσια σου στο μικρό δωματιάκι, να με κοιτάξεις και να μου χαμογελάσεις.
Να καθίσεις πλάι μου, ν ‘ανάψεις ένα άφιλτρο και ν’ αρχίσω να σου λέω.
Να μιλήσω απλά και να σου πω πως…έζησα πολλά.
Πως ο χρόνος παρόλο που δεν τον προλάβαινα, πήρε ως συνήθως την μορφή του γιατρουδάκου με τη λευκή του ρόμπα. Και πάνω της, λογιών λογιών γραμμένες ιστορίες. Πολύχρωμες κι ασπρόμαυρες. Ηλιόλουστες ή συννεφιασμένες.
Την έπλενα, την σιδέρωνα και ξανά μανά του τη φόραγα και πέρναγαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κι η ζωή.
Έμαθα πως ο πόνος με ανέβαζε σκαλοπάτια. Όσο πιο πολύς ήτανε τόσο πιο εύκολα τον ημέρευα. Δεν έδινα καμία σημασία στις γρατζουνιές. Μονάχα στο βλέμμα μου οι φίλοι οι αληθινοί ξεχώριζαν αν θα ‘πρεπε να λυπούνται ή να χαίρονται για μένα.
Και πόση ανακούφιση μου χάρισαν που λίγες ήταν οι φορές που λυπήθηκαν…

Ήθελα να σου πω πως έπιασα τη ζωή στα χέρια μου και την έπλασα. Κι ακόμα την πλάθω, και θα συνεχίσω να την πλάθω, όσο τα χέρια μου βαστάνε ένα κομμάτι γης. Αγάπησα τα τέσσερα στοιχεία της ανεπανάληπτης φύσης που μου χαρίστηκε.
Γη Νερό Φωτιά Αέρας κι ας ήθελες εσύ από πάντα να την βγάλω στα πανεπιστήμια και να μπλέξω με τη φιλοσοφία…
Όλη η φιλοσοφία γραμμένη στα τέσσερα αυτά στοιχεία είναι.
Και το ξέρεις καλά.
Εύπλαστος ο πηλός, εύπλαστη κι η ζωή. Τα λάθη άλλοτε διορθώνονται κι άλλοτε παραμένουν λάθη. Μα… το ’μαθα καλά και γω πως απ’ τα λάθη πάλι ανεβαίνω σκαλοπάτια.

Πόνος και λάθη λοιπόν…

Κι ήθελα να σου πω και για την αγάπη. Περήφανος να ‘ σαι που αγαπώ τόσο πολύ.
Τα πάντα με αγάπη τα κοιτώ. Μονάχα στο βλέμμα μου οι φίλοι μου οι αληθινοί ξεχωρίζουν αν θα ’πρεπε να δίνομαι και ν’ αγαπώ τόσο ανεξέλεγκτα μα καθώς με τόση αγάπη με κοιτούν κι αυτοί, καταλαβαίνω…ναι…πως χάρισμα μεγάλο είναι κι ας οδηγεί κάποιες φορές σε πόνο και σε λάθη. Είναι που οι άνθρωποι πολλές φορές δεν την αντέχουν τόση αγάπη…

Πόνος, λάθη και αγάπη λοιπόν.

Παράπονο δεν έχω. Αγαπήθηκα και γω πολύ μα… ήθελα ακόμα να σου πω και για τους έρωτες. Αχ αυτοί οι έρωτες! Δεν θα μας φτάσει η νύχτα να σου εξιστορήσω! Το μελανό σημείο στη ρόμπα του χρόνου! Λήστευαν την αγάπη μου και δεν ήσουν εδώ να σε ρωτήσω αν αξίζει να πορεύεται κανείς σκορπώντας την καρδούλα του φύλλο και φτερό. Μα καθώς μεγάλωνα έμαθα τη λέξη «ανιδιοτέλεια», κι έτσι ησύχασα. Το ’λεγε κι η μαμά εξάλλου από μικρή πως έχω καρδιά αγκινάρα… Κι ας οδηγούσε ξανά στον πόνο και στα λάθη η βαρυστομαχιά. Κι έτσι ανέβαινα και πάλι σκαλοπάτια βιαστικά που κάμποσες φορές έτρωγα και τα μούτρα μου αλλά…είπαμε, ο πόνος βάζει ρόδες στα δυό του όμικρον και κυλάει προς τον παράδεισο.

Πόνος, λάθη, αγάπη, κι έρωτας λοιπόν.

Κι ήθελα να σου πω…
Κι ήθελα να σου πω και για τον αγώνα, για τον φόβο, για τις αξίες, για τις ιδέες, για την αισιοδοξία, για την γαλήνη.
Κι ήθελα να σου πω…για το σπίτι στο νησί, για το σκύλο μου, για ένα βιβλίο που διάβασα, για το ποίημα σου που βρήκα σ’ ένα τετράδιο.
Κι ήθελα…να σου μαγειρέψω, να τραγουδήσουμε, να απαγγείλουμε, να μεθύσουμε μια μέρα μαζί.


Πόνος, λάθη, αγάπη, έρωτας, θέλω λοιπόν…

Είσαι ακόμα εδώ;
Είσαι.
Πάντα είσαι.
Βάλε τα παπούτσια σου.
Πες πως φεύγεις.
Δεν θέλω να ’ρθω μαζί σου.


Μόνο που να…μια λέξη μου’ χει λείψει να φωνάζω.
Όταν τη φωνάζω καμιά φορά, έτσι για…πλάκα…μέσα στο σπίτι, αυτόματα ξαναγίνομαι μικρό παιδί, έφηβη, κόρη.




«Η κόρη μου» έλεγες, και άστραφταν τα μάτια σου!




Απότομο τέλος, δεν νομίζεις…;

Κι ας συνεχίζεται η ιστορία…
Tα δύσκολα γίνονται εύκολα και τα εύκολα γίνονται δύσκολα.
Εύπλαστη η ζωή ε;
Κι ο θάνατος ανεπανάληπτος! Για σένα.
Για μένα, ο ίδιος θάνατος ξημέρωνε κάθε πρωί που άνοιγα τα μάτια μου.
Η απώλεια στην καθημερινότητα πόσο διαφέρει.
Μα έρχεται είπαμε ο γιατρουδάκος ο χρόνος… σε βάζει να σκύψεις μόνος σου να δέσεις τα κορδόνια σου. (Πόσοι κόμποι στην αρχή...)

Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν.
Και πήραν κι έδωσαν κι άφησαν.





7 σχόλια:

Roadartist είπε...

Όσο αγαπήσαμε πραγματικά πάντα είναι εδώ.. Όσο κοινότυπο κ αν ακούγεται ισχύει.. είναι μέσα μας..ζωντανοί.. Μας ακούνε, τα βράδια έρχονται καθώς κοιμόμαστε και μας αγγίζουν.. :)
Να χαμογελάς.. να αγαπάς όλα και όλους όσους έχεις.. Να χαίρεσαι που είσαι υγιής και μπορείς να πλάθεις τη ζωή σου.. Φιλιά..

Aντώνης είπε...

Πόσοι κόμποι, πόσες τούμπες, κάμποσοι ανίδεοι να μιλάνε για μπαλαφάρα και θεατρινισμό σε αυτοσχεδιασμό δοσμένο με θέμα το γιατρουδάκι με τη λευκή ρόμπα... κάθε στιγμή, σε κάθε γρατζουνιά, κάθε λεπτό... όμως στο βάθος εκεί στο βάθος θα σε σώζει, θα σε φυλάει πάντα ένας θεατής, ο πιό πιστός. Σήκω και ξαναδέσε τα κορδόνια. Κάποιος πιστεύει και δε σε γελάει.

Artanis είπε...

Υπέροχη ανάρτηση, πολύ όμορφα και τρυφερά λόγια...
Νά 'σαι καλά...
σε φιλώ...

stel είπε...

...let it be.

patsiouri είπε...

Τυχεροί και οι δυο σας...
Μόνο αυτό...

EggGod είπε...

Γράφω μόνο και μόνο για να σου πω πως χαμογελώ. Γιατί σε νιώθω. Και γιατί κάτι μέσα μου με βεβαιώνει, πως κάπου στέκονται και αυτοί και μας κοιτάνε και χαμογελούν με υπερηφάνεια.

Έτσι μ' αρέσει να λέω και ας δένω τα κορδόνια μου μόνος μου.

Shades είπε...

Βλέπω εμένα στα λόγια σου... και δακρύζω, συγνώμη.