Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

H ανάγκη του σεληνόφωτος




Είσαι εκεί…
Τόσο ψηλά. Κι αν δεν μπορέσω ποτέ να σε φτάσω, μπορώ ακόμα να σε χορταίνω κοιτώντας σε.
Μια ανυποψίαστη ανάγκη να με γεμίσεις με φως . Να με αγκαλιάσεις με θέρμη καθώς άλλη μια νύχτα απέναντι από τα φώτα της πόλης στέκομαι και τα κοιτώ. Στέκεσαι και συ λίγο πιο πάνω και χαρίζεις ένα φωτεινό στίγμα ελπίδας στον νυχτερινό καμβά της ύπαρξης.
Ναι… Το μόνο που θέλω, είναι να με γεμίζεις.
Το μόνο που θέλω είναι να μου κρατάς συντροφιά.
Το μόνο που θέλω είναι να χαμηλώνεις ευγενικά δίνοντας χώρο να διαβεί η επόμενη μέρα μου.
Το μόνο που θέλω είναι να μου δίνεις ραντεβού κάθε βραδάκι στο μπαλκόνι.
Το μόνο που θέλω…είδες…το μόνο που θέλω…δεν είναι μόνο ένα…
Είναι δυο τρία πραγματάκια που θέλω να κάνεις για μένα.
Έτσι…για να μην πάψω να σ’ αγαπώ.

Πόσες φορές σε λάτρεψα.
Πόσες φορές σε αναζήτησα στις ξαστεριές.
Πόσες φορές σεληνιάστηκα και σε συγχώρεσα για την επιρροή του υγρού στοιχείου μέσα στα σωθικά μου που το’ φερες πάνω κάτω.
Πόσες φορές…

Φώτισέ με κι απόψε να κοιμηθώ ύπνο γλυκό.
Χάρισέ μου λίγο απ’ το ανεπαίσθητο φως σου.

Αν δεν υπήρχες… πόσο άδειες θα’ ταν οι νύχτες μου.
Αν δεν υπήρχες πόσα ποιήματα δεν θα’ χαν καν γεννηθεί.
Αν δεν υπήρχες…

Μα υπάρχεις.
Υπάρχεις φεγγαράκι μου λαμπρό.
Από τότε που δεν ήξερα ούτε καν πρόσθεση.
Υπήρχες. Στα παραμύθια που μου διάβαζαν το βράδυ για να κοιμηθώ.
Υπήρχες…

Κλείνω τα μάτια και η αχνοφεγγιά σου εξακολουθεί να με φωτίζει εκεί ανάμεσα απ’ τα δυο μου βλέφαρα.
Τ’ ανοιγοκλείνω νωχελικά. Σαν τις γάτες λίγο πριν βυθιστούν στον ψεύτικο ύπνο τους.
«Να με πάρεις μακριά. Να με πας σε άλλα μέρη».

Εκεί που ο νυχτερινός ορίζοντας είναι μόνο για λίγους. Για εκλεκτούς.
Εκεί που χαρίζεις λίγα περισσότερα από τα μυστικά σου.
Εκεί που δύεις μέσα στη θάλασσα κι όχι πίσω απ’ τις πολυκατοικίες.
Εκεί που αναδύεσαι μέσα από τη θάλασσα κι όχι πάνω από κεραίες τηλεόρασης.
Εκεί που φέγγεις λόφους και πλαγιές, πέτρες και βράχους κι όχι μονοπάτια χιλιοπερπατημένα.
Εκεί θέλω να με πας απόψε στα όνειρά μου.
Κι αν μου κάνεις αυτή τη χάρη, σου υπόσχομαι πως σε λίγες μέρες θα’ ρθω να σε βρω, εκεί…που απόψε θα με πας.

Καληνύχτα

7 σχόλια:

Aντώνης είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Aντώνης είπε...

Ξεκίνα, μη φοβάσαι, αφού σου φέγγει και περπατάς -συ είπας- θα βρεις και το αληθινό τοπίο για να το συναντήσεις. Ξεκίνα από την πόλη και θα φτάσεις και στην εξοχή. Στο τέλος θα διαγράφει μια κορυφογραμμή και ολοένα περισσότερα αστέρια. Ξεκίνα, καληνύχτα :)

b|a|s|n\i/a είπε...

εκεί που τελειώνει η θάλασσα και αρχίζει ο ουρανός. με φως. τι άλλο πιο μαγευτικό;

Artanis είπε...

Και καμιά φορά, ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί, κι είναι ακόμα εκεί...

non είπε...

Λοιπον, αυτό είναι το ταξίδι? Ήδη ταξιδευεις, ταξιδευετε κι ακόμα δεν έχετε σαλπάρει...

Κ.Υ.Π. WALKING είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=dHYDFClkqHw

exoaptonkyklo είπε...

Aπλωσε του το χερι σου.Αγγιξε το.Το φτανεις..Ειμαι σιγουρος. Ολες οι ζεστες καρδιες το φτανουν..
Καλο σουθ βραδυ και ... καλο ξημερωμα.