Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

κάποτε





















…[«κάποτε θα μεγαλώσω»…
…«κάποτε ήμουν και γω μικρός»]…



Τι κοιτάς με αυτό το βλέμμα το ερωτηματικό;
Λιγοστεύοντας τα λόγια…
Και πάλι κάτι θα’ χεις να πεις.
Πως σε κάθε γουλιά καταπίνεις λίγο απ’ το ανάθεμα.
Πως σε κάθε ρουφηξιά πίνεις λίγο απ’ τη σιωπή.
Πως σε κάθε βήμα αφήνεις πίσω σου λίγο απ’ το χθες.

Μήπως βρήκες το κλειδί για ν’ ανοίξεις;
Το δοκίμασες να δεις αν είναι αυτό τελικά;
Η φοβάσαι πάλι;
Δεν βαρέθηκες να φοβάσαι;
Δεν βαρέθηκες ν’ αφήνεις πίσω σου λίγο απ’ το χθες, να πίνεις λίγο απ’ τη σιωπή, να καταπίνεις λίγο απ’ το ανάθεμα;

Πάλι αυτή η μελωδία η χιλιοακουσμένη χαλιναγωγεί το κάλπασμα της φαντασίας.
Πάλι αυτό το συναίσθημα το τόσο γνώριμο.
Μουσική που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ, πόσο ακόμα την αγαπάμε το ίδιο;
Ανθρώπους που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ, πόσο ακόμα τους αγαπάμε το ίδιο;
Μυρωδιές που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ, πόσο… »» »» »»»» »»» ;
Τόπους που αγαπήσαμε κάποτε τόσο πολύ…»» »» »»»» »»». »»» ;
Ποιήματα που αγαπήσαμε κάποτε… »» »» »»»» »»» »» »» »»»» ;
Βιβλία που αγαπήσαμε…»» »» »»»» »»» »» »» »»»» »»» »» ;

Ερωτεύτηκε κανείς βαθιά, εγκάρδια, την αλλαγή;
Ποιός είδε τα περισσότερα;
Ο ίδιος;
Ο άλλος;
Και οι δύο;

Κι αυτό το «κάποτε»…

Το «κάποτε» ταξιδεύει στον χρόνο.
Πότε συνομιλεί με το «πριν» κι άλλοτε με το «μετά».
Απλώνουμε τα χέρια να το αρπάξουμε.

Αυτό το κάποτε που όταν ήμασταν παιδιά θέλαμε να το φτάσουμε και να το γνωρίσουμε.
Παιδική ορμή μιας παρορμητικής ψευδαίσθησης πως δεν ξέραμε τίποτα ακόμα.

Και καταλάβαμε ποτέ τελικά πως… κάποτε ξέραμε πολλά περισσότερα, μα τότε δεν το γνωρίζαμε;

Κι από πάνω τους πέρασε ο χρόνος, άφησε πολλές πατημασιές και βρώμισε αυτό που ξέραμε. Το τόσο αγνό. Το τόσο ειλικρινές. Το τόσο…φυσικό…

Υποψιάζομαι πως αν είχε επιβιώσει ξεκάθαρη η πρώτη γνώση θα μας έλεγε χαμογελώντας να δώσουμε σημασία στο ΤΩΡΑ.
Πράγματι ίσως ένας απ’ τους εαυτούς μας να προσπαθεί να μας πείσει να κοιτάξουμε μόνο το ΤΩΡΑ. Σημάδι πως, κάποια απ την αλήθεια μας να ξέφυγε μιας πατημασιάς.
Να γλίτωσε προς το παρόν, για να γλιτώσει το παρόν.


Και πόσες πατημασιές ακόμα θα περάσουν από πάνω μας.

Η αφαίρεση, ωραιότερη της πρόσθεσης.
Με σκληρή βούρτσα ίσως φύγουν, βρήκαν δουλειά οι ψυχολόγοι.
Με σκούπα και σφουγγάρισμα, έβγαλες μόνο την σκόνη και άθελά σου τις έκανες πιο εμφανείς κι ευπαρουσίαστες,
Με άφθονο νερό, ίσως και να φτάσεις σε κάθαρση μέχρι να λιώσεις.

Υπάρχει και το πανί της τυφλόμυγας.
Μπορείς να το φορέσεις.
Και να συνεχίσεις αφήνοντας και συ τις δικές σου πατημασιές πάνω σε κάποιο μικρό παιδί που κάποτε ήθελε να μεγαλώσει και τώρα θέλει να ξαναγίνει παιδί.


Κι έχεις ακόμα, αυτό το ερωτηματικό στο βλέμμα…



...

6 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

κάποτε ανυπομονούσαμε για το μετά προσπερνώντας το πριν.
κάποτε ήρθε το μετά στο τώρα του πριν.
κάποτε θα ανυπομονούμε για το πριν του μετά στο τώρα.
και τώρα μοιάζει κάποτε.

Aντώνης είπε...

Άπαξ γενόμενο το κάποτε είναι για πάντα :)Το κάποτε λοιπόν μη φοβάσαι, τη λύπη του ή τη χαρά του να χεις να θυμάσαι

Artanis είπε...

Και μετά μάλλον θα παριστάνεις πώς ζεις, ενώ στην πραγματικότητα απλώς θα προσποιήσαι πώς είσαι κάποια άλλη...
Καλημέρα απο ΝΖ...

island είπε...

Και γιατί να αφήνεις πίσω λίγο λιγο από το χθες και να μην το αφήσεις όλο; Πιο ανάλαφρη δεν θα είσαι μετά;

Καλημέρα

Sidepap21 είπε...

Μακάρι ...
Το ΧΤΕΣ και το ΑΥΡΙΟ
να μας άφηναν ήσυχους
να ζήσουμε το ΤΩΡΑ !!!

disa είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.