Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Η ζωή στην κλειδαρότρυπα




Μετέωρη στο πουθενά ανάμεσα στην κλειδαρότρυπα.
Θαρρώ πως μάλλον δεν θα πάω ούτε από δω, ούτε από κει.
Συνήθισα εδώ μέσα, το έξω να με επιθυμεί και γω να το χλευάζω.
Όποτε τόλμησα να επιλέξω εγώ, εκείνο αποσύρθηκε.
Χώρος ολόκληρος που πήρε ολόκληρο κενό μαζί του.
Αποδημητικές καταστάσεις μπερδεύτηκαν με τον καιρό, πότε να επιστρέψουν;
Σαν κάτι που για πάντα τους περίμενε, το βάπτισαν μια λέξη. Σιγουριά.
Σίγουρη κι εγώ από δω μέσα. Μικρός ωφέλιμος ο χώρος μιας κλειδαρότρυπας.
Κουβάρι μαζεύτηκα για να χωρέσω. Μα καθώς το σώμα μούδιαζε απ’ την ακινησία, άμορφο έγινε, αόρατο. Κι αν έμειναν τα μάτια, κουράστηκαν να φαντάζονται πως δραπετεύουν, μια από δω, μια από κει…κι έτσι τα έστρεψα προς το μέσα μου. Σκοτάδι ήσυχο, ερωτεύεται σιγά σιγά την απάθεια. Έτσι αναρρώνει το πάθος. Έτσι βολεύεται η ελπίδα. Έτσι το μυαλό αναπολεί σιγά σιγά πάλι το σώμα.

Να ξεμουδιάζει. Να πετά χελιδονίσιο.

Να ταξιδεύει στο αγνάντεμα του χωροχρόνου.
Σεβάσμιο ευχαριστώ στις σύνθετες λέξεις.

Που πάντα βρίσκουν μια λύση με δυο όψεις.

Γεννιέται μέσα τους το ακατόρθωτο. Φυτρώνουν καινούρια φτερά. Κλαδιά στο σώμα υψώνονται στους ηλιόλουστους ουρανούς!

Και ο πληθυντικός, πόσο υπερβάλει τόσες φορές να μετατρέψει καλά και σώνει το ένα, σε δύο. Περίσσευμα να το’ χει για να μπορεί έχοντας φτάσει πια ψηλά, να το πετάξει. Μια πτώση ελεύθερη να του χαρίσει. Κι ας νόμιζε αυτό πως υπήρξε κάποτε μισό από κάτι. Ολόκληρο ήταν. Γαντζωμένο, ζευγαρωμένο. Ολόκληρο ήταν από πάντα. Κι ας ήθελε παρέα στους τόσους πληθυντικούς ουρανούς.
Πυρήνας. Ένας. Μοναδικός. Στη ζυγαριά το κέντρο βάρους.

Στην καρδιά το πιο κόκκινο κι απ’ το κόκκινο. Σημείο αναφοράς. Πλανήτης γη. 2009. Αξονικός στοχασμός.

Ιδρώτας. Το σώμα φτύνει τοξίνες.


Και γω που νόμιζα ευθαρσώς πως η ειλικρίνεια , ακριβό προτέρημα είναι, πηγαία ανάγκη του μυαλού να μπορεί να επιβιώνει ακόμα κι όταν όλα τριγύρω έχουν αφανιστεί απ’ το ψέμα, γελάστηκα, με γέλιο τρανταχτό. Πού ζεις; Που κατοικείς; Πού εδρεύεις; Ποιος είσαι; Ποιος απ’ όλους είσαι; Πόσοι πληθυντικοί χωράνε σ’ ένα σώμα. Πόσοι εαυτοί γεννήθηκαν από τον έναν, τον μοναδικό, τον μονάκριβο πυρήνα; Πόσοι;
Δεν μένω πια εδώ. Μοίρασα κάμποσα αντικλείδια για τις πόρτες μου. Πολλές κι αυτές, δεν μου ‘φτανε η μια. Πολλές εμπιστοσύνες! Παιδιά μην συνωστίζεστε! Όλοι θα μπείτε.
Δεν μένω πια εδώ. Μένω εκεί, που κάποιος θα μου χτυπήσει την πόρτα. Και θα του ανοίξω.

Μεγάλη εμπειρία η ζωή στην κλειδαρότρυπα. Ηδονικές βλέψεις για ένα μέλλον που να μπορεί να με χωρέσει.


7 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

μεγάλη εμπειρία η ζωή στην κλειδαρότρυπα. ακόμα μεγαλύτερη η ζωή χωρίς πόρτες. με ανοιχτές τις πόρτες. με την αλήθεια των στιγμών.

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas είπε...

Γενικά η ζωή είναι μεγάλη εμπειρία. Απλά η ζωή στην κλειδαρότρυπα έχει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον. Όσο για την ειλικρίνεια, καλά θα κάνεις να την αποφεύγεις αφού σκοτώνει! Μέρα καλή

Artanis είπε...

"Μεγάλη εμπειρία η ζωή στην κλειδαρότρυπα. Ηδονικές βλέψεις για ένα μέλλον που να μπορεί να με χωρέσει"...
Νομίζω οτι τα λες όλα με αυτεςτις δύο προτασούλες...
Καλημέρα..

Shades είπε...

γράφεις!!!

Κ.Υ.Π. WALKING είπε...

Το βασικό είναι η επιλογή των ανοιχτών ή των εικονικών θυρών να έρχεται χωρίς τη βιασύνη πιεστικών ετεροκαθορισμών,έτσι απλά κι αποφασιστικά έτοιμη για διερευνητικά χτυπήματα που καθορίζονται από την ανταπόκριση της ακοής.
Όταν ο ήχος του χεριού πάνω στο ξύλο αποδειχθεί αδύναμος, υπάρχουν εκείνες οι βαριές ζωγραφισμένες μαρμαρόπετρες, χο χο χο.

exoaptonkyklo είπε...

Χρειαζεται να σχολιαζουμε τετοιες αναρτησεις? Μπα δε νομιζω...
Την καλημερα μου και μια αγκαλια.

patsiouri είπε...

Πήγα να γράψω μια εξυπνάδα αλλά είδα το σχόλιο του Κ.Υ.Π WALKING και τι να πω τώρα..
Καληνύχτα.