Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Αν δεν το βρίσκεις, φτιάξτο.

Γέννα...
Ένα κρασάρισμα όρισε την απουσία από την παρουσία.

Όταν εδώ μέσα τίποτα δεν συνέβη, εκεί έξω τα πολλά και τα διάφορα
μεταμορφώθηκαν σε δώρα που σαν μικρό παιδί τα άνοιγα ένα ένα
και κοιμόμουν χαμογελαστή κάθε ξημέρωμα.

Και ξύπναγα χαμογελαστή κάθε μεσημέρι.
Δεκάδες εικόνες, η μια πio εύμορφη απ' την άλλη.
Να προλάβει να αγγίξει την χόρταση.

Σαν τα κουτάβια που αγωνιούν για μια θηλή.
Είναι αυτό που θα τους χαρίσει την επιβίωση.
Πώς ονομάζεται άραγε το κλάμα των φρεσκογεννημένων κουταβιών;
Κραυγή δεν είναι. Κλάμα δεν είναι.
Μέσα στη μήτρα πώς ορίζεται ο ήχος;
Και ο πόνος άραγε έχει τον δικό του ήχο;

Ήχος απόγνωσης. Καμία γνώση του τί κάνουν. Μόνο να ζήσουν θέλουν.
Εν αρχή ην το κλάμα. Κι έπειτα η γαλουχία.
Κι ύστερα το χάδι, η στοργή της σκύλας, η ευχαρίστηση μιας πείνας που χορταίνει, ο ύπνος...
Γέννα...
Έχω έναν σκύλο στα πόδια μου.
Έναν πατέρα
Μπορεί και να μην ξέρει τίποτα.
Μπορεί και να ξέρει τα πάντα...
Εγώ ποτέ δεν θα το μάθω.
Μυρίζει ασταμάτητα τα ρούχα μου κουνώντας την ουρά του.
Τεράστιος αναζητά καθώς τρίβεται στα πόδια μου την αγάπη.
Κι εγώ τον βλέπω μια σταλιά, όσο η μουσούδα του, να βυζαίνει.
Ανίδεος τρομαγμένος να θέλει μόνο να ζήσει.
Και τώρα, να θέλει μόνο να ζήσει μαζί μου.
Σκυλούρη πουτσουκάνθρωπέ μου, έγινες μπαμπάς!

Η σκύλα, ένα τετράγωνο μακριά σε μια κουζίνα πλάι στο ψυγείο, γέννησε τα κουτάβια τους.
Τα δυο τυλιγμένα με την μεμβράνη ένα μέτρο μακριά της, σώπασαν...
Δεν τους έλαχε η ζωή.

Κι αυτή, με τα υπόλοιπα οχτώ, μαντεύει τι να κάνει.
Πρώτη της γέννα...ένα ξέρει καλά, πως ακόμα κι αν αβέβαιη είναι για το σωστό και το λάθος, στριφογυρνάει και παίρνει θέση για να βυζάξει τα νεογέννητα.
Πράσινο υγρό μαζί με αίμα. Φασαρία ζωής. Εξαντλημένη ευτυχία.
Ένας πόνος ξεγέννησε το θαύμα.

Γέννα...
Απρόσκλητη χαρά.
Απρόσμενη πληρότητα.
Ζωή. Ζωή προσωποποιημένη.

Την είδα τη ζωή κι είχα καιρό.
Μου' ρθε τόσες φορές να βάλω τα κλάματα
μα τα δάκρυα δεν χωράνε σε υπέρμετρες συγκινήσεις.

Γέννα...
Πόσοι και πόσοι δεν ψάξαμε για κάτι...
Πριν λίγο γύρισα στο σπίτι.
Με περίμενε ο πατέρας σκύλος.
Τον είδα πάλι σαν μιας σπιθαμής κουτάβι.

Έναν φίλο είχα συναντήσει νωρίτερα.
Έναν απ' αυτούς τους αγαπημένους μου "καθένες" μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Και τον είδα κι αυτόν μικρό παιδάκι με πληγωμένα τα γόνατα να μου φωνάζει.
"Αν δεν μπορείς να το βρεις, φτιάξτο"!
Και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν...

"Δεν μπορώ μόνη μου να το φτιάξω! Η πληρότητα δεν είναι γένος... ενικού!"




9 σχόλια:

M είπε...

Να σας ζήσουν!

Side21 είπε...

Άν υπάρχουν θαύματα
το πιο μεγάλο απ' όλα
είναι το ΘΑΥΜΑ της ΖΩΗΣ ...
Τελικά τίποτε δε γίνεται μόνο του.
Κάθε προϊόν δημιουργικής φαντασίας ...
Ακόμα κι αν νομίζουμε εγωϊστικά πως
το φτιάξαμε μόνοι μας, έχει ερέθισμα
κρύβει έστω κι έμμεσα τη βοήθεια,
την έμνευση, τη συμπαράσταση άλλων !!!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ...

Φαιδρα Φις είπε...

καλή χρονιά
να κάτι χαρούμενο...

καλή τύχη και ζωή

Κ.Υ.Π WALKING είπε...

Πάαααρα πολύ όμορφα, να ζήσουν ευτυχισμένα.

island είπε...

Καλή χρονιά και καλό βύζαιμα!!!

Φιλάκια

Don Psychote- Δ. "Ψ" είπε...

ένας ήλιος πίσω από της λέξεις σου..χάραξε μέσα μου...ψυχοτσεπώνω μια καλημέρα κι ονειροχάνομαι ,..

Aντώνης είπε...

Απόψε είχα πάει στη γιαγιά. Καθόμασταν τριγύρω της. Δυό γενιές παιδιά δικά της. Και πώς το φερε η κουβέντα η ξαδέλφη θυμήθηκε πώς ξεγέννησε κάποτε μια σκύλα στην αυλή τους δέκα μικρά κουτάβια. Γύρισε ένα βράδυ και την είδε. Είχε γεννήσει. Της είπε: "Πού είν' η κοιλίτσα σου;" κι εκείνη την πήγε στα παιδιά της

roadartist είπε...

Τι φωτό!!!
Θέλω ένα!! :)
ΑΛήθεια θέλω.., κάποια στιγμή θα πάρω σίγουρα ;) Φιλάκια,
καλή χρονιά αγαπητή!!

TRIP είπε...

Μακάρι όλη η χρονιά νά΄ναι γεμάτη "γεννήσεις", πληρότητα και ζωή.
Και να σου φέρει πολλές χαρές Ceralex!
Φιλιά!
χχχχχχχχχχχχχχ