Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Η φαντασία στην εξουσία


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φαντάζομαι…
Να γινόντουσαν όλοι μια φωνή.
Τόσα και τόσα αριστερά κινήματα να έβαζαν στην άκρη τις ανούσιες διαφορές τους και να έβγαζαν τις παρωπίδες για μια φορά! Για αυτή τη φορά!
Φαντάζομαι τους φιλάθλους που πωρώνονται για τις ομάδες.
Τόσος λαός…πράσινοι και κόκκινοι και κίτρινοι να κατέβαιναν όλοι στους δρόμους! Μαζί! Ένα χρώμα!
Τόόόσος λαός….
Φαντάζομαι το θάνατο του φόβου που κλείνει στα σπίτια τους πολλούς από μας.
Φόβος για τα δακρυγόνα. Φόβος για τις «εξοστρακισμένες» σφαίρες. Φόβος για το τουλούμιασμα. Φόβος…να μην ταράξουμε την θαλπωρή των Χριστουγέννων.
Κομμένα έλατα πάλι στη σειρά περιμένουν να στολιστούν με τύψεις. (;)
Λαμπιόνια φωτίζουν τη βολεμένη ζωή αυτών που ακόμα κι αν συμφωνούνε και κρυφογουστάρουν όλο αυτό που γίνεται, παρακολουθούν από την τηλεόραση τα γεγονότα. Ποια γεγονότα;;;
Όταν σήμερα πολλοί τραγουδούσαν στα προπύλαια με μια φωνή, τα κανάλια μίλαγαν πάλι για φασαρίες στο κέντρο της Αθήνας κι έδειχναν προχθεσινά πλάνα από τους…κουκουλοφόρους που «πάλι» τα σπάγανε…
Η αλήθεια βρίσκεται στο δρόμο και ο δρόμος δεν πρέπει να είναι για τους πιο τολμηρούς. Ο δρόμος πρέπει να είναι για όλους όσους έχουν δυσαρεστηθεί έστω για ΕΝΑ απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν.
«Τα έκανα στα νιάτα μου» , ίσως να λένε κάποιοι. Και ναι…πόσο μάλλον η γενιά του πολυτεχνείου που ήξερε τον «εχθρό». Τώρα λένε...δεν υπάρχει εχθρός…Δεν υπάρχει ιδεολογία…
Ναι…ίσως να πρέπει να πιάσουμε πάτο για να ακούσουμε το ξυπνητήρι. Το’ χουμε κρύψει καλά κάτω απ’ το «οικολογικό» στρώμα που το πληρώνουμε ακόμα με δόσεις. Ναι… το ψυγείο μου είναι γεμάτο τι με νοιάζει για του γείτονα. Ναι, έχω ακόμα τη δουλεία μου τι με νοιάζει αν απέλυσαν τον κολλητό μου. Ναι, έχω κλείσει τριήμερο για σκι εντάξει μωρέ, μάλλον θα ξεφουσκώσει όλος ο σαματάς. Εδώ τόσα χρόνια δεν άλλαξε κάτι τώρα θα αλλάξει;
Άνθρωπέ μου; Θέλεις ν’ αλλάξει; Θέλεις;;;; Αν θέλεις…ΜΠΟΡΕΙΣ!

Φαντάζομαι το «εγώ» να γίνει «εμείς».
Ο άνθρωπος, νοήμων ον ν’ αποκτήσει την υπόσταση που του αρμόζει.
Να διεκδικήσει κι όχι να εκδικηθεί.
Να πιστέψει και όχι να ελπίζει.
Να κάνει αυτοκριτική και όχι κριτική.
Ναι. Τότε ίσως να αλλάζαμε τον κόσμο.
Ναι. Τότε ίσως να γραφότανε στην ιστορία της ανθρωπότητας η ανθρωπιά.
Ναι. Τότε ίσως να κοιμόμασταν τα βράδια πιο ήσυχοι.
Ίσως, να κατανοούσαμε περισσότερο τη λέξη «ζωή».
Η ζωή είναι ωραία.
Δεν μπορεί κανείς να πει πως η ζωή είναι άσχημη.
Μα η φαντασία δεν είναι κομμάτι της.
Είναι το πέπλο της.
Σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και το βλέπουμε από πάνω μας.
Αλλά μήπως θα έπρεπε να το αφήσουμε να μας σκεπάσει;
Όλοι στην αγκαλιά του πέπλου της φαντασίας θα ποθούσαμε ΜΙΑ πραγματικότητα.
Την αληθινή…
Βάλε την φαντασία στην εξουσία να δεις για πότε αλλάζουν όλα.
Θέλεις;;;;; Θέλεις;;;;;
Αν πραγματικά θέλεις ΜΠΟΡΕΙΣ!!!!

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Ρητορικό νεροπίστολο




------------------------------------------

------------------------------------------

------------------------------------------

------------------------------------------

------------------------------------------

Την σκανδάλη πάτησε κι όλα τα μέχρι τώρα σκάνδαλα πνιγήκανε.
Και μια σταγόνα στο κέντρο της καρδιάς ξεχείλισε το ποτήρι.
Το αίμα όμως νερό δε γίνεται.
Και το χαμόγελο δεν γυρίζει πίσω.
Και άμα ραγίσει το γυαλί λαμπόγυαλο γίνονται όλα.
Κι «ένας» που άνθρωπος ονομάζεται έκλεψε κάτι όνειρα.
Και ήταν μεγάλη είδηση πως καμία συνείδηση δεν έλαβε χώρα σε αυτή τη χώρα.
Πώς στην οργή να βάλεις τέλος;
Και πώς στο τέλος θα ξεφυτρώσει μια αρχή;

Τα όρια σαν πέρασμα κλωστής μεσ’ τη βελόνα.
Ατρόμητοι φαίνονται όλοι οι τρομαγμένοι.
Φόβος.
Φόβος.
Φόβος.
Ή μήπως όχι;
Στο σαματά και στους ανθρώπους, μια κραυγή πιο σιωπηλή κι από θάνατο γίνεται πέτρα.

Η πιο άψυχη πέτρα γέννησε κάποτε την δημοκρατία.
Κάθε πέτρα και ψήφος.
Λευκή το ΝΑΙ
Μαύρη το ΟΧΙ.

Και ναι…καλώς ή κακώς κάπου πρέπει να «ρίψουν» τις ψήφους.
Για τις κάλπικες υποσχέσεις.
Για τα ορθάνοιχτα μάτια που τρέχουν χημικά.
Για κάτι όνειρα που βγήκαν στους δρόμους.
Τους δρόμους της Αθήνας.
Αυτούς που κάποτε ρητόρευσαν οι πιο σοφοί κι απ’ τους σοφούς.

Τι λες εσύ Σωκράτη?

Λέω πως η τέχνη της πολιτικής σερβίρεται με vodka μολότοφ.
Το κώνειο είναι ξεπερασμένο.
Βάλτε μου μια.
Θα την πιω…
Στην μνήμη του Αλέξανδρου…

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

making off
























Making off

Όλα είναι εκεί.
Εκτός από σένα.
Εσύ είσαι πίσω απ’ όλα αυτά.
Ίσως και μέσα σ’ αυτά.
Αόρατος αποθανατίζεις το καλοστημένο σκηνικό.
Αυτό που εγκρίνεται. Αυτό που έχει αρχή, μέση και τέλος.
Αυτό που παίζει ένα ρόλο και ξέρει τι ρόλο παίζει.
Εσύ δεν ξέρεις τι ρόλο παίζεις. Δεν παίζεις κανένα ρόλο.
Και μάλλον δεν είχες ποτέ ούτε αρχή, ούτε μέση ούτε τέλος.
Είσαι ο εαυτός σου πιθανότατα. Ένα κουσούρι που θα το σέρνεις δια βίου.
Παρατηρητής.
Όπου γουστάρεις πατάς rec κι όπου γουστάρεις stop.
Δεν σου ζήτησε κανείς να το κάνεις. Το κάνεις γιατί έτσι τη βρίσκεις βρε αδερφέ.
Κάποιες φορές ίσως και να φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν.
Ντε και καλά να επιμένεις να ξεπετάξεις μέσα από το χώμα έναν μικρό βλαστό σου.
Κάτι να γίνει. Κάτι να ανθίσει.
Σε μια γωνιά του σκηνικού. Όχι, κανένας δεν σε πάτησε καταλάθος με το παπούτσι του.
Υπάρχουν και τα τυχερά…
Κι αυτά είναι μόνο για σένα.

Ο πρωταγωνιστής

Ο ρόλος είναι ρόλος. Λόγια που πρέπει να ειπωθούν.
Όταν ο «ένας» γίνεται «άλλος».
Κι έτσι κυλάει σαν γλυκιά μελωδία μια ζωή δανεική.
Σε πόσα cut σου τσακίζουν τον έναν και τον άλλον;
Κι όταν πια τελειώσει η μελωδία… Ποιος είσαι;
Ε;;;
Ποιος προτιμάς να είσαι εντέλει;

O μελισσοκόμος

Μεράκι το λένε. Μερακλίδικη δουλεία. Μασκαράς ενός πάθους.
Προστατεύεσαι για να μπορείς να ερωτοτροπείς ελεύθερα με το ζουζούνισμα.
Γλυκιά μελωμένη ιστορία.
Εξαρτημένος από τη βασίλισσά σου.
Μήπως αυτή άλλωστε δεν κινεί το νήμα της ζωής;

Κακός ηθοποιός

Δεν με πείθεις. Δεν σε πιστεύω. Δεν θέλω πια να σε ακούω. Δεν θέλω να σε βλέπω.
Μου προκαλείς ανία. Προβλέψιμα κακές οι ατάκες σου.
Πες μου τι αγάπησες πιο πολύ;
Το πείσμα ή την άγνοια; Τον φόβο σου ή τον εαυτό σου;

Κομπάρσος

Όλοι μας κάνουμε ένα πέρασμα από τα σημαντικά των άλλων.
Έτσι…
Περαστικοί βρεθήκαμε βρε αδερφέ από τις στιγμές τους.
Κι αγαπήσαμε τις στιγμούλες μας.
Πίσω από όλα τα καλοστημένα σκηνικά.
Ίσως και μέσα σε όλα.
Σε μια γωνιά του σκηνικού. Μας ξενύχιασε πατώντας μας καταλάθος ο πρωταγωνιστής.
Μα δεν πειράζει.
Τυχερά είναι αυτά.
Κι αυτά, είναι μόνο για μας.