Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

Μια κάποια Απόσταση


Άγνωστη η απόσταση ανάμεσα στο εγώ και το εσύ.
Όχι πολύ…
Κάποια χιλιόμετρα.

Καθώς πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό κάποιας απέραντης θάλασσας.
Καθώς αναρωτιέμαι πού να γυρίζεις.
Καθώς η αναμονή μοιάζει αεικίνητη μέσα στον χρόνο
Zoom out κάνω…

Και πόσο μ’ αρέσει που όσο απομακρύνομαι από το εδώ, το εκεί από ψηλά γνώριμο μου μοιάζει.

Είμαι εγώ, λέω από εδώ.
Είσαι εσύ, λέω από εκεί.

Μια κουκίδα απαράλλακτη στης απόστασης τον χρόνο.
Έτη φωτός αναμονής να σε καταλάβω, να σε μάθω, να σε γνωρίσω
Μέσα σε μια ζωή που δεν φτάνει για να τα κάνω όλα αυτά μαζί.

Μαζί με 2-3 πλυντήρια και μια λεκάνη γεμάτη υποχρεώσεις
Χρεωμένες με πίστωση.

Με δόσεις μόνο ασχολούμαι μαζί σου.
Διαλείμματα παθιασμένης ενασχόλησης μιας ουτοπικής σκέψης
Να τα κατανοήσω όλα.

Από κει πάνω μοιάζουν όλα λίγο πιο εύκολα.
Δεν μπαίνεις καν στον κόπο να κατανοήσεις πολλά πολλά.
Ανάμεσα σε τόσες κουκίδες, πώς ν απαιτήσεις να είσαι εσύ αυτός που…
θα κατανοήσει τα πάντα.

Πώς βλέπουμε εμείς εκεί ψηλά τ’ αστέρια.
Έχουμε μια στοιχειώδη γνώση του τι συμβαίνει..
Μα… πάντα για μας… δεν παύουν να είναι αστέρια.
Που τρεμοσβήνουν, πού και πού πέφτουν… έτη φωτός απόσταση, τα μεγάλα ονομάζονται, τα μικρότερα όχι τόσο γνωστά.
Φτιάχνουν και ομάδες…

Την μεγάλη άρκτο…



Κι αν μας ονομάτιζαν κάποιοι άλλοι από εκεί ψηλά;
Ένα αστέρι ο καθένας μέχρι να σβήσει.

Φωτεινοί… με μια σκιά για παρέα στους ποικίλους φωτισμούς της μέρας
Που ανατέλλει και δύει, κι ο ήλιος δίνει πάσα στο φεγγάρι μην τυχόν και μείνει ο άνθρωπος χωρίς σκιά

Μην τυχόν και σβήσει πριν την ώρα του.


Ζοοm in…

Πάρ’ το αλλιώς λοιπόν…

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008

Μυρωδιές λελουδικών αναμνήσεων...


Γελάς?


Πόσες φορές στ’ αληθινά?

Άκυρη μέρα. Από καναπέ σε καναπέ, με πόνους στην κοιλιά.
Περιοδεύων καύσωνας περνά απ’ τα σωθικά μου.

Μπορώ μόνο να μην κάνω απολύτως τίποτα.

Μόνο να υπάρχω και να βρίσκω τρόπους να περάσει αυτή η μέρα.

Και το μόνο που βρήκα ήταν να κάτσω και να δω 3 ελληνικές ταινίες.
«Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Μια τρελή τρελή οικογένεια», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται».

Και κει που λέω ωραία! Πέρασε η μέρα! Θα κοιμηθώ νωρίς…

Τσουπ! Μετά τις 12 τα μεσάνυχτα ναι! Καινούρια μέρα! Όλα καλά.
Όλα καλύτερα.
Βγήκα στη βεράντα κι έκανα παρέα στα φυτά μου.

Γαρδένια. Την κάθε εισπνοή μες τη ζωή, σαν εισπνοή γαρδένιας μύρισέ τη.

Γιασεμί. Καθησυχαστική η μυρωδιά σου…

Νυχτολούλουδο, πάντα με ταξιδεύεις στο παρελθόν.
Λουλούδι της νύχτας ποτισμένο με αρώματα αργοκίνητης βολταρίας στα στενά.
Σουλατσάροντας αρωματίζει τα βήματα τα ασταθή της μεθυσμένης νύχτας
Κι ακροβατεί σε παιδικές οικογενειακές χαρές.
Και σε νησιά που επισκέφτηκε κάποτε… Τότε.

Με τρόμαζε που τίποτα δεν ήξερα κι ήθελα να μάθω.
Με τρόμαζε που έπρεπε να επιλέξω αν θα μιλώ ή θα σωπαίνω.
Ή αν το γέλιο μου θα ήταν αληθινό ή ψεύτικο.
Αν οι χαρές μου θα αγγίζουν την απόλυτη ικανοποίηση ή αν ψεύτικες
Θα ονομάζονταν χαρές.

Με τρόμαζε που… μπροστά η ζωή μου, και γω να διαλέξω
αν θα την ανακαλύψω στο έπακρον ή αν περαστική θα υπάρξω συνεχίζοντας
να τρομάζω με τα πάντα.


Όσες φορές γέλασα ψεύτικα ένιωθα να γελάω με τον εαυτό μου και μόνο.


Ανακάλυψα κάμποσα κι ίσως ψευτοατρόμητη έγινα.
Επέλεξα το έπακρον ως πιο ενδιαφέρουσα τακτική για τις μη περιοδεύουσες μέρες μου.
Σε μέρες αδράνειας τρομάζω που τόσο άχρηστη υπήρξα για ώρες.

Κάποιοι μ’ έμαθαν να αναζητώ την αλήθεια.

Μα πάντα θυμάμαι, ήθελα να κουρνιάζω ήσυχα σε μια αγκαλιά μετά την ανακάλυψη της κάθε μέρας.

Χα! Θυμήθηκα τώρα… την πρώτη μου βουτιά στη θάλασσα από βράχο χωρίς να κλείνω τη μύτη.
Κι έπειτα… ξανά και ξανά και ξανά…. Ατέλειωτες ώρες χαράς!

Το βράδυ, σε κάποια αγκαλιά κρυμμένη ένιωθα πως είχα πιει όλη τη θάλασσα.

Γελάς?

Να γελάς! Στ’ αληθινά!

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2008

Άγρια Μεσάνυχτα




Άγρια μεσάνυχτα μα πάνε μήνες τώρα, πάνε χρόνια που ξέχασα τα άγρια μεσάνυχτα τι σημαίνουν.
Μέσα στη νύχτα κατοικώ στην αλήθεια
και το πρωί με δανεική ζωή μου μοιάζει.

Διπλή ζωή…

Δουλειά δεν έχεις; Ναι… έχω… όλη μέρα.
Δουλεύω νύχτα στο μυαλό μου την εικόνα και το πρωί την πλάθω.

Κι έτσι φτιάχνεται η μέρα μου.

Γη – νερό - φωτιά – αέρας όλη η ζωή μου.

Μα τώρα ξέρω, πως στα χέρια μου είναι.

Ανοίγω το σακί με τον πηλό.
Λευκό για τις καλές σκέψεις και μαύρο για τις άσχημες.

Τι μου ξεφεύγει μακάρι και να ‘ξερα, στην διαδρομή της εντολής του εγκεφάλου μέχρι τα χέρια.

Μέχρι τα χέρια να ζυμώσουν, να πλάσουν, να υψώσουν τη σκέψη μου. Μέχρι να δω
μπροστά μου την εικόνα που στο μυαλό μέχρι τώρα κατοικούσε.


Και είναι όλα εκεί.
Και είναι όλοι εκεί.

Ζωντανοί και πεθαμένοι μου κάνουν παρέα.
Κι ένας σκύλος στα πόδια μου.
Πώς να τολμήσω να πω το μυστικό μου;
Ποια όρια να βάλω εκθέτοντας τη ζωή μου;
Πώς να τολμήσω να μοιραστώ…

Πως άγρια μεσάνυχτα ήταν τότε. Πάνε χρόνια. Δεκατρία.
Στο ίδιο δωμάτιο που τώρα «εργαστήριο» το ονομάζω.
Μα ήταν η φωλιά αυτών που μ’ έφεραν στη γη.
Εκεί έδωσα το πρώτο φιλί της ζωής. Μα δεν τα κατάφερα.
Η μάνα μου δίπλα έντρομη έβλεπε την αγάπη της να ξεψυχά.
Έτσι, ξαφνικά, άγρια μεσάνυχτα του Σεπτέμβρη.

Δυο πάγκους έχω βάλει τώρα. Παράλληλους και στη μέση εγώ. Μια από δω μια από κει.
Πριν λίγους μήνες, δουλεύοντας εκεί ανάμεσα, οι σκέψεις με οδήγησαν στο παρελθόν. Όπως πάντα αυτό κάνουν…
Και κοκάλωσα… Βουβή για δευτερόλεπτα βρέθηκα αντιμέτωπη με μια πρώτη σκέψη.
Πως λέμε… αυτό δεν το’ χα σκεφτεί ποτέ…!

Εκεί, στο ανάμεσα των πάγκων ήταν η ακριβής θέση που αντίκρισα πρώτη φορά το θάνατο.
Εκεί στο ανάμεσα των πάγκων είναι που 4 χρόνια τώρα, βρίσκομαι τις περισσότερες ώρες της μέρας και πλάθω τα όνειρά μου.
Τα χρωματίζω και χαμογελώ. Και τα μοιράζω έξω στον κόσμο. Σ’ όποιον αρέσουν, να τα στολίσει σε μια μικρή γωνίτσα του σπιτιού του.

Αυτό θέλω και τίποτ’ άλλο.
Να μοιράζω τα όνειρά μου.

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

5 αισθήσεις με πάγο να λιώνει παρακαλώ! Ευχαριστώ!


-------------------------
------------------------
-------------------------
-------------------------
------------------------

-------------------------
-------------------------
------------------------

-------------------------
-------------------------
------------------------

-------------------------
Ακοή:
Ένα γκάζι μηχανής. Απότομο φρένο. STOP!
Βουτιά στα παγάκια. Πολλά παγάκια! Πάρα πολλά παγάκια!
Που αρχίζουν να λιώνουν.
Ποιος είσαι εσύ?
Ποιος είμαι εγώ?
Στην υγειά μας!
Μουσική.
Ρυθμός σε μια καρδιά χορευταρού.
Βαβούρα στην ταράτσα.
Ψίθυροι στις ματιές.
Όραση:
Γελαστά ζευγάρια μάτια.
Ότι χρώμα θες!
Ότι χρώμα σε ζεσταίνει. Ότι χρώμα σε δροσίζει.
Δες! Κοίτα! Εκεί βαθιά στα σωθικά σας συνάντησα κάποιες γνώριμες
λέξεις.
Γεύση:
Ένα γέλιο κομπλέ.
Μια πίστα γύρω γύρω
Αυταπάτες με σαντιγί
Κάθε καρδιάς καρύδια.
Καμελάκια με αλκοόλ.
Όσφρηση:
Μυρίζει καλοκαίρι
Αφή:
Αφήστε με να σας αγκαλιάσω όλους!
Για αρχή μια χειραψία.
Για τέλος… έπιασα την αγάπη.




Μερσί μαέστρο μου μερσί…
Και γαλλικά ευχαριστώ!

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Θωμά, Θα πας στο Party στις 21 Ιουνίου?





-Ποιο party?

-Παίζει ένα party μωρέ το Σάββατο 21 του μήνα. Κάτι bloggers εκεί, είπανε να το oργανώσουνε για κάτι σχετικά με καλό σκοπό και τέτοια…

-Κααλλόόό σκοπό ήήήή…….

-Απ’ ότι ξέρω μαζέψανε κάτι πάνες καλλυντικά παιδικά παιχνίδια κουλουπού για να τα δώσουνε στα παιδάκια που μένουν στις φυλακές μαζί με τις μανάδες τους.
Πλάκα πλάκα μπήκα και διάβασα το άρθρο. Mου έμεινε αυτό που λέει πως αυτή τη στιγμή ζουν ανά ένα κελί επτά τετραγωνικών δύο μητέρες με τα μωρά τους και πως τα παιδάκια φωνάζουν τους δεσμοφύλακες «μπαμπά».Το φαντάζεσαι??

-Πω ..πω...

-Ναι ρε... άστα να πάνε.. 26 παιδάκια ως τώρα. Και τις μετέφεραν στη Θήβα πρίν λίγες μέρες.
Αυτοί την πρώτη φορά τα παρέδωσαν στον Κορυδαλλό και την δεύτερη στη Θήβα.

-Kαι είναι σίγουρο αυτό ήήή....

-Κοίτα, απ ό,τι είδα υπήρχαν αρκετοί που συμμετείχαν. Αν ρίξεις μια ματιά εδώ θα καταλάβεις...
Άσε που τους έστειλαν κι ευχαριστήριο από τις φυλακές.



-Και το party... πού κολλάει ακριβώς?

-To party γίνεται με σκοπό να μαζευτούνε κι άλλα πράγματα ε, και... party είναι.. φαντάζομαι πλάκα θα χει να μαζευτούμε να δούμε και κάνα μάτι πέραν της οθόνης... Τι λές εσύ?

Πάμε??

-Πάμε...α! Θα στείλω και κάνα mail μήπως έρθει και η δική μας παρέα.
Λες να βάλω και κάνα banner στο blog?

-Χαχα!! Άπιστε Θωμά! Ξεblogαρίστηκες τελικά ε?

-Μ' έπεισες!
Ε!!! Αφού είναι για καλό σκοπό!!! Και στην τελική αν δεν δούμε από κοντά, έτσι θα κρίνουμε?


-Σωστόός...

-Ωραία!
-Ωραία!

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Νεκρική εγκεφαλικότητα






















Πάνω σε μια αιώρα κάπου στην Αττική… Βραδάκι…

Αναμένοντας τους γρύλλους και τα τζιτζίκια που σε βάζουν σε ρυθμό θες δε θες,
Προς το παρόν, προς το ωραίο παρόν…
…αφήνομαι στο λίκνισμά της.

Κενό.
Πόσο το κενό συμβαδίζει με το χάος
Και πόσο ο εγκέφαλος με κλεισμένο διακόπτη συναντά
…το τίποτα.

Η μουσική παίζει
Και το μυαλό αδύναμο να ακολουθήσει τις σκέψεις που προκαλούν οι στίχοι
Αφήνεται στο απόλυτο παρόν βυθισμένο στη σιωπή.

Το βάρος του σώματος
Σακί ιπτάμενο δεμένο με σκοινιά

Ξέρω τουλάχιστον πως δε θα πέσω απόψε.

Γεροί κόμποι με διαβεβαιώνουν και με καθησυχάζουν.

Πόσο ξεκούραστο το τίποτα με αγκαλιάζει…;

Σπάνιο δώρο η μη σκέψη.
Το ωραιότερο για έναν κουρασμένο εγκέφαλο.

Νεκρική εγκεφαλικότητα.
Συνώνυμο της ταβανοθεραπείας δίχως ταβάνι.

Όταν το τίποτα γίνεται λευκός καμβάς
Δίχως πρόσθεση.

Όταν το μηδέν παίρνει υπόσταση
Και αναγνωρίζεται ως ξεκάθαρος ποσοτικός αριθμός
μια κατάστασης.

Μόνο σώμα.
Το ένα πόδι στην ευθεία.
Το άλλο λυγισμένο κρέμεται βαρύ έξω απ’ το πανί.
Το κεφάλι βυθισμένο στο πιο αέρινο μαξιλάρι.
Και τα χέρια ανέμελα πάνω απ’ το κεφάλι.
Χαμόγελο.

Βλέμμα καρφωμένο στον καμβά.

Το μόνο που ξέρω είναι πως υπάρχω εδώ.
Μόνο για μένα.

Που και που γεμίζω τον καμβά για να σκεφτώ πως…
Αυτό θα πει ζωή.
Κι έπειτα ν’ αναρωτηθώ…

Αναγνωρίζεις τη ζωή στο απόλυτο τίποτα;

Ναι! Απαντώ με μια έντονη πινελιά.

Η ικανότητα του να υπάρχω χαμογελαστή τσουβαλιασμένη κοιτώντας το κενό
μου χαρίζει την πιο ξένοιαστη προοπτική
Του να θεωρήσω πως…

…στον κόσμο μου…


….όλα πηγαίνουν καλά…