Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Θα είσαι εκεί;


Aνάσταση στην καρδιά του ήλιου του ηλιάτορα!
Θάλασσα παντού!
Χρυσόσκονη η σκέψη μου.

Σε ποια πλακόστρωτα γυρνάς μεθυσμένος;
Που πας;

Ένα φεγγάρι ξεστράτισε απ' τη νύχτα
και να το πάνω απ' το κεφάλι μου!
Ρουφάει τον ήλιο.

Η άνοιξη τρέχει.
Τρέχω και γω.

Θα φτάσω πρώτη το καλοκαίρι!
Θα είσαι εκεί;

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

O Kόμπος και ΤΟ Ψαλίδι


Δύο παράλληλοι χρόνοι, στον ίδιο μέσα.
Κι οι δυό δικοί μας.

Σου κλέβω δευτερόλεπτα για να μετρήσω τις κρυμμένες σου σκέψεις.
Μου κλέβεις λέξεις για να μεταφράσεις τη σιωπή μου στα κενά τους.

Όλα μας παράτησαν…
Κι είμαστε τώρα οι δυό μονάχα
να πλέκουμε το εσύ και το εγώ
να γίνει ένα.

Δυό χρώματα σε σταυροβελονιά,
να πολεμούν τη στραβοτιμονιά να επαναφέρουν,
στο δρόμο που διαλέξανε να κάνουνε περίπατο απόψε.

Παρατημένο πλεκτό
στον χρόνο που κλωθογυρίζει
και το πιάνει να το συνεχίσει
όταν εκείνο το άγνωστο Χ επιθυμεί.

Το συνεχίζει από κει που το σταμάτησε.
Κι ας πέρασαν μέρες…
Κι ας πέρασαν μήνες…
Κι ας πέρασαν τόσο και τόσα από δίπλα του.

Δυό νήματα στην μια άκρη τους δεμένα, κόμπο.
Σφιχτό.
Δεν λύνεται με τίποτα.

Μόνο αν το άγνωστο Χ μεταμορφωθεί σε ψαλίδι,
και μ’ ένα ΧΡΑΠ μας εξοντώσει!

Μα γιατί να το κάνει;
Αρέσκεται η ζωή να περιπλέκει τα πράγματα.

Ακόμα κι αν ξηλώσει ό,τι ο χρόνος έπ(έ)λεξε…
Ο κόμπος θα’ ναι πάντα εκεί.
Να φλερτάρει με το Χ που δεν τολμάει
να ψαλιδίσει έτσι δειλά την αλήθεια.

Αρέσει στον χρόνο η αλήθεια.

Της χαρίζεται κι άλλο.
Πάλι ελπίζοντας , πως άλλος ένας κόμπος…
Σφιχτός
θα δεθεί στο τέλος
Και μέσα εκεί, από τις δυο άκρες
έως τις άλλες δύο άκρες,
θα έχει φτιάξει τη δική μας ιστορία.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

"Γυμνή από αγάπη"



Kάτω απ΄το φως του διαλυμένου φεγγαριού
στις παρυφές της νύχτας γυμνή από αγάπη
μ' ελπίδα λούζομαι και ντύνομαι γυναίκα.


Δεν απορώ, ούτε καταλαβαίνω πως συνεχίζω να υπάρχω μ' όλα αυτά
Τα όρια της μοναξιάς, αδιαπέραστες αχτίνες στην ψυχή
Τα όρια της τρέλας, σαν πέρασμα κλωστής μεσ' τη βελόνα.

Παίρνω τους δρόμους να έρθω σε σένα
Δεν ξέρω αν κρύβεται στα νύχια σου ο θεός

όμως στα μάτια, στις λέξεις και στο αίμα
βράζει έν' αστέρι που ποθεί να γίνει φως.


Δεν ξέρω πως συμβαίνει
μια σπίθα τόση δα να με ζεσταίνει.
Δεν ξέρω πως συμβαίνει να νιώθω τόση απλοχωριά σε μια αγκαλιά.

Μάλλον γλυκά μ' εξαπατάς μα δε με νοιάζει...
Δώσ' μου λίγη ακόμα αγάπη.
Αγάπη δανεική
Απόθεμα της κουρασμένης σου καρδιάς
στα λάθη και στα πάθη.

Άδειαζε ο ουρανός σου, όλο το φως επάνω μου
κι έπεφταν στο κεφάλι μου τ' αστέρια ένα ένα
μα δεν πρόλαβα να κάνω ευχή
ανέγγιχτη έμεινα σαν να μην πίστευα πως θα' ρθεις
σπίθες ηδονικές βγάζουν μάτια σου
Κι ας μη γνώρισες την ηδονή
σαν πυρωμένο σίδερο στα σπλάχνα σου.

Η αγάπη ορμάει μπροστά
χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά
και μου λέει, έλα δοκίμασε άλλη μια.

Κι ακόμα μια φορά πως θα τη φτάσω ελπίζω.
Ακλόνητη ελπίζω, ακόμη κι αν οι έρωτες με λήστευαν.
Πόσες φορές δεν λύγισα τα γόνατα,
σωρός από θρύψαλα παραστρατημένης αγάπης πεταμένα στη γη
και γω από πάνω τους να με γεμίζουνε πληγές...

Με μεθάς, με γελάς, με χαϊδεύες, με πονάς
στην ανύπαρκτη πατρίδα των ονείρων μ' οδηγάς
Μακάρι να ξεφεύγαμε παρέα από την αυτοκρατορία των συναισθηματικά ανάπηρων...

Μα πες μου...πες μου...

Κάποτε εγώ και συ θα βγούμε-δεν μπορεί- κάτω στη θάλασσα;
Θα διαλυθούμε μαζί όπως ορμάει η βροχή μέσα στη θάλασσα;
Δεν θα' μαι εγώ η πληγή, δεν θα' σαι εσύ το σφυρί, θα' μαστε η θάλασσα;

Ναι! Ναι! μου λες...

Και γω... καθώς αγγίζω το πιο όμορφο ψέμα τελειώνω...




Στίχοι δανεικοί από τον Γιάννη Αγγελάκα
6η αυγούστου
γυμνή από αγάπη
αμνησία
Αιρετικό
Δεν ξέρω πως συμβαίνει
Δωσ' μου λίγη ακόμα αγάπη
Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
Η αγάπη ορμάει μπροστά
Άγρια των άστρων μουσική
Μέσα στη θάλασσα
Βραδυνή πλάνη


Ευχαριστώ τον απο μηχανής θεό που μου έδωσε τη δυνατότητα να συνεχίσω το παιχνίδι...

και όποιον άλλον θέλει!!
Οι κανόνες είναι απλοί:
1. Διαλέγεις όσα τραγούδια θέλεις από έναν καλλιτέχνη, άντρα ή γυναίκα, έλληνα ή ξένο, οποιουδήποτε ρεπερτορίου.
2. Σκέφτεσαι μια μικρή ιστορία. 10-20 γραμμές είναι αρκετές, αλλά μέχρι όσο θες.
3. Εντάσσεις μες στην ιστορία σου στίχους από αυτά τα τραγούδια και τους επισημαίνεις ώστε να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι.
4. Αν μπορείς συνοδεύεις την ανάρτησή σου με τους ανάλογους ήχους.
5. Καλείς κι άλλους να σου πουν τη δικιά τους Μουσική Ιστοριούλα.




Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Βουτώντας βασανάκια στο νερό


----------------------------------------------
----------------------------------------------
----------------------------------------------
----------------------------------------------
----------------------------------------------
----------------------------------------------

----------------------------------------------

Πέρασαν, περνάνε, θα περνούν…
Μικροί προσκυνητές, αθώοι κατηγορούμενοι
Με τον σεβντά τους στον ώμο.

Στην πηγή σταματούν όχι από δίψα μόνο.
Ακούγοντας τα λόγια του νερού
Που βγαίνει από το πέτρινο γλυπτό με τα’ ανοιγμένο στόμα
Ξεπλένουνε τους δρόμους του εγκεφάλου
Που επιμένουνε να παίρνουν το βήτα και δυο άλφα
Το σίγμα και το νι και έναν κύκλο, και να φλερτάρουνε τη λέξη
Βάσανο.

Και γω και συ κι άλλοι πολλοί πολλά από δαύτα
Στον ώμο κουβαλάμε.

Μα αν τα ρωτήσετε θέλουν να ξαποστάσουν
Θέλουν ν’ αναποδογυρίσετε το σακί με τους σεβντάδες
Βουτώντας βασανάκια στο νερό.

Αθώοι προσκυνητές «για πού το βάλατε;» ρωτάτε.
Τώρα που εγώ συνήθισα το βάρος σας
Δεύτερο σώμα μου στον ώμο κουβαλώ.

Και σας φωνάζουν καθώς απομακρύνονται
Πριν το μεγάλο μακροβούτι
«Δεν πνίγονται τα βάσανα και μη ρωτάτε σαστισμένοι!
Στην ουρά η χαρά περιμένει…»

Μα η χαρά είναι πιο βαριά όταν σου κάθεται στο σβέρκο.
Πιο άπιστη απ’ τα βάσανα
Σε κάθε στραβοπάτημα θαρρείς πως θα σου φύγει.

Βάσανα, φέρτε βάσανα
Να μπορώ να χτίσω τα φτερά μου
Για να φτάσω τη χαρά μου πιο εύκολα
όταν πετάξει.

Βάσανα, φέρτε βάσανα
Να γουστάρω
Να λέω το αχ
Να με λυπούνται οι χαρές για να ξανάρθουν.

Βαθιά νυχτωμένοι αθώοι κατηγορούμενοι
Η πηγή περιμένει.
Ξεκουβαλήστε!
Ό,τι έχετε και δεν έχετε.
Και σαν ενός λεπτού σιγή
Μια εισπνοή μια εκπνοή
Ανάλαφροι αναμείνετε για ό,τι έρχεται.

Βάσανα ή χαρές, αθώοι προσκυνητές,
Σ’ αυτό το υπέροχο λεπτό
Τα μάτια κλείστε, τα μάτια ανοίξτε
Και πάμε πάλι από την αρχή…

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Όταν ο δρόμος δεν διακρίνεται...

φωτογραφία Μανώλης Τσάφος



Εγώ στα μάτια σου είδα πως ψάχνεις ένα λόγο να σε κρατήσει στο παιχνίδι.
Ωραίο παιχνίδι, μα δύσκολο.
Όταν ο δρόμος δεν διακρίνεται…
Όταν μόνο με τις αισθήσεις σου δοκιμάζεις να βρεις αυτό που στην ουσία ίσως και δεν ξέρεις πιο είναι…
Όταν απλά αποφασίζεις να παίξεις γιατί έτσι γουστάρεις βρε αδερφέ!
Έτσι…γουστάρεις…


Αυτό το κόκκινο χρώμα, κλεφτές ματιές του ρίχνεις, γέρνοντας το κεφάλι λοξά προς τα κάτω και λίγο αριστερά, αριστερά στο στήθος, ρυθμό σου δίνει, απλώνεται παντού στο σώμα, σε κάθε κύτταρο, σε κάθε φλέβα. Δρομάκια σε λαβύρινθο απλωμένα.
Βρίσκουνε πάντα μιαν άκρη γιατί λίγο κι αν σταματήσουν να ρέουν , η ζωή σε χαιρετά!


Αυτή η ένταση όταν το βλέμμα αλλάζει σπασμωδικά και αποσπάται ταξιδεύοντας ανάμεσα σε εικόνες της σκέψης και εικόνες της στιγμής.
Πώς γίνεται να βλέπω στο βλέμμα σου εικόνες της σκέψης σου;
Πώς γίνεται… ;

Όταν πίσω από ένα δεμένο μαντήλι στα μάτια, μπορείς να διακρίνεις το παιδί.
Σαν την ασπρόμαυρη φωτογραφία που κοιτώ και ξανακοιτώ, και βλέπω πάντα το κόκκινο.


Ευχαρίστηση προσφέρεις στους συμπαίχτες σου, όσο σε νιώθουν τόσο περισσότερο δεν σε αφήνουν να νικήσεις, για να σε προκαλέσουν κι άλλο, για να σου ξυπνήσουν και άλλες αισθήσεις, στα άδυτα κρυμμένες, να ξεράσουν κι αυτές, λάβα στις φλέβες.


Αγρίμι. Εμπιστοσύνη στα ζωώδη ένστικτα.
Είπαμε να ψάχνεις κάτι εξίσου ζωντανό χωρίς να κουτουλήσεις στους τοίχους, χωρίς να σκοντάψεις στα αντικείμενα που εσύ επέλεξες για να σου διευκολύνουν τη ζωή.


Σου κλείνουν τα μάτια κι απλώνεις τα χέρια ή σε τυλίγουν φοβισμένα κομμένα φτερά;
Το αίμα βαλτώνει σε κουλουριασμένα σώματα.

Τεντώσου! Όπως λέει κι φίλος μου ο Φώτης.





Τεντώσου, προχώρα, κι ακόμα τίποτα δεν είδες!

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

Θα συνεχίσω.

Έχω καταστρώσει ένα σχέδιο.

Στης κάθε μέρας τη βαβούρα
μια τεμπέλα που ονειρεύεται μια βουτιά στη θάλασσα
πλανεύει το πλάνο μου.

Την κάνω πέρα
αφήνοντας μια πόρτα ανοιχτή
για να με παρατηρεί σκοτώνοντας τη βαρεμάρα της,
κι αρχίζω να τρέχω...

Έι! Πού πας πάλι μωρέ? μου φωνάζει...

Δεν ξέρω! Άσε με! Περίμενε!

Στην πραγματικότητα ξέρω που πάω.
Μα για να φτάσω εκεί
πρέπει να διανύσω πολλές κάθε μέρες.

Μακάρι και να' ξερα η κάθε μέρα ως πού θα φτάσει.
Πόσο θα προχωρήσω.
Πού θα τελειώσει το σήμερα. Τι θα με καθυστερήσει, τι
θα με σπρώξει, τι θα με εμπνεύσει τι
θα με ηρεμήσει, τι
θα μ΄εμποδίσει, τι θα μου φτιάξει το κέφι, τι
θα μου το χαλάσει...

Μακάρι και να' ξερα...

Κυνηγάω ένα θέλω που θέλει,όταν
τελειώνει η μέρα να νιώθω
ότι προχώρησα κι άλλο το σχέδιό μου.

Θα συνεχίσω.


Για να χαρίσω στην τεμπέλα τη βουτιά μέσα στη θάλασσα.


Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Με καλεί ο... που τον κάλεσε ο...που τον κάλεσε η.... που την κάλεσαν... στην Φαντασία της Πραγματικότητας

Μετά από πρόσκληση της dariapavlovna Απαντώ και γω στο ερωτηματολόγιο της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας , (μοιρασμένο, πριν 2 χρόνια στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας").


-Γιατί κλαις;
Για να ξεσπάσω
- Γιατί δεν κλαις;
Αυτή τη δουλειά θα κάνουμε τώρα?
- Πού είναι ο βάλτος;
Πήγε να επισκεφτεί τον χρόνο που δεν κυλάει.
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Είναι αυτός που κρατάει τα κλειδιά των δωματίων του μυαλού μου και αυτή τη στιγμή απουσιάζει... Νομίζω πήγε Χαβάη.
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Όταν βρίσκομαι μέσα στη θάλασσα και κάνω μακροβούτι. Τότε νομίζω πως είναι εντελώς δική μου, πειράζει?
- Περιφρονείς κάτι;
Τους δειλούς.
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Ναι! Μάλλον έτσι εξηγείται οτι είμαι πάλι μόνη...
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Γιατί περνιούνται για "έργα τέχνης".
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Ναι, αλλά έτσι ποτέ δεν θα πουλιόντουσαν.
- Do you remember revolution?
Si! Si! Viva la revoluciόn!
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Το πιθανότερο είναι να το κατέβαινα...
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
Όχι, γιατί αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα' ταν πατίνι.
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Όχι, δεν θα' θελα να το χάσω με τίποτα!
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;
Αν δεν κινδύνευα να τιμωρηθώ από το νόμο, θα κυλούσε και το πρωί και το μεσημέρι και τ απόγευμα και το βράδυ και το ξημέρωμα.
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Θα το εξέταζα...αλλά, πιθανότατα κάτι καλό θα συνέβαινε στη διαδρομή και θα άλλαζαν τα σχέδια μου. Πολύς νόμος και τάξη σε αυτό το ερωτηματολόγιο. Ντε και καλά να μας πάνε μέσα! Ωχού!
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
Να' τα πάλι. Φιρί φιρί για της φυλακής τα σίδερα! ΝΑΙ!!!!!Με μεγάλη μου ευχαρίστηση!!! Και δεν μιλάμε για ένα μπαμ και κάτω... σιγάααα σιγάααααα (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά το' χω σκεφτεί πολλές φορές με τι τρόπο) κι όσο για το γλυκάκι, προτιμώ τα βραχάκια...
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;
Ναι γιατί δυστυχώς όταν βλέπω εγώ κάτι πάντα νομίζω οτι το βλέπουν κι οι άλλοι...
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Η θλίψη με συντηρεί, την θεωρώ τίμια φίλη και αν ήταν να πέσω στο πηγάδι θα έπεφτα αν εξαφανιζόταν από δίπλα μου για πάντα.



Το μπαλάκι το ρίχνω στους:
αποψη
artanis
konstantinos