Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

making off
























Making off

Όλα είναι εκεί.
Εκτός από σένα.
Εσύ είσαι πίσω απ’ όλα αυτά.
Ίσως και μέσα σ’ αυτά.
Αόρατος αποθανατίζεις το καλοστημένο σκηνικό.
Αυτό που εγκρίνεται. Αυτό που έχει αρχή, μέση και τέλος.
Αυτό που παίζει ένα ρόλο και ξέρει τι ρόλο παίζει.
Εσύ δεν ξέρεις τι ρόλο παίζεις. Δεν παίζεις κανένα ρόλο.
Και μάλλον δεν είχες ποτέ ούτε αρχή, ούτε μέση ούτε τέλος.
Είσαι ο εαυτός σου πιθανότατα. Ένα κουσούρι που θα το σέρνεις δια βίου.
Παρατηρητής.
Όπου γουστάρεις πατάς rec κι όπου γουστάρεις stop.
Δεν σου ζήτησε κανείς να το κάνεις. Το κάνεις γιατί έτσι τη βρίσκεις βρε αδερφέ.
Κάποιες φορές ίσως και να φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν.
Ντε και καλά να επιμένεις να ξεπετάξεις μέσα από το χώμα έναν μικρό βλαστό σου.
Κάτι να γίνει. Κάτι να ανθίσει.
Σε μια γωνιά του σκηνικού. Όχι, κανένας δεν σε πάτησε καταλάθος με το παπούτσι του.
Υπάρχουν και τα τυχερά…
Κι αυτά είναι μόνο για σένα.

Ο πρωταγωνιστής

Ο ρόλος είναι ρόλος. Λόγια που πρέπει να ειπωθούν.
Όταν ο «ένας» γίνεται «άλλος».
Κι έτσι κυλάει σαν γλυκιά μελωδία μια ζωή δανεική.
Σε πόσα cut σου τσακίζουν τον έναν και τον άλλον;
Κι όταν πια τελειώσει η μελωδία… Ποιος είσαι;
Ε;;;
Ποιος προτιμάς να είσαι εντέλει;

O μελισσοκόμος

Μεράκι το λένε. Μερακλίδικη δουλεία. Μασκαράς ενός πάθους.
Προστατεύεσαι για να μπορείς να ερωτοτροπείς ελεύθερα με το ζουζούνισμα.
Γλυκιά μελωμένη ιστορία.
Εξαρτημένος από τη βασίλισσά σου.
Μήπως αυτή άλλωστε δεν κινεί το νήμα της ζωής;

Κακός ηθοποιός

Δεν με πείθεις. Δεν σε πιστεύω. Δεν θέλω πια να σε ακούω. Δεν θέλω να σε βλέπω.
Μου προκαλείς ανία. Προβλέψιμα κακές οι ατάκες σου.
Πες μου τι αγάπησες πιο πολύ;
Το πείσμα ή την άγνοια; Τον φόβο σου ή τον εαυτό σου;

Κομπάρσος

Όλοι μας κάνουμε ένα πέρασμα από τα σημαντικά των άλλων.
Έτσι…
Περαστικοί βρεθήκαμε βρε αδερφέ από τις στιγμές τους.
Κι αγαπήσαμε τις στιγμούλες μας.
Πίσω από όλα τα καλοστημένα σκηνικά.
Ίσως και μέσα σε όλα.
Σε μια γωνιά του σκηνικού. Μας ξενύχιασε πατώντας μας καταλάθος ο πρωταγωνιστής.
Μα δεν πειράζει.
Τυχερά είναι αυτά.
Κι αυτά, είναι μόνο για μας.





10 σχόλια:

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Όλοι κομπάρσοι είμαστε. Κι αν τύχει καμιά φορά και γίνουμε πρωταγωνιστές δεν ξέρουμε στ' αλήθεια τι να κάνουμε. Μέρα καλή

faraona είπε...

Ουτως η αλλως σκηνικο ειναι ολα.
Τουλαχιστον ας φροντίζουμε ναχει το μελι του μελισσοκόμου και την καλη ποιοτητα των ηθοποιων.

καλημερα!

deadend mind είπε...

εγώ ήμουν περαστική, στάθηκα να δω τι γίνεται, διάβασα το ποστ, χάζεψα λιγάκι και συνεχίζω. για κομπάρσος μια χαρά είμαι νομίζω :))

Artanis είπε...

Θα ήθελα να είμαι πρωταγωνίστρια, αλλά τελικά αναγνωρίζω πως κάνω για καρατερίστα...καλύτερα έτσι...Απλώνεις έναν ρόλο, γνωρίζοντάς τον καλύτερα...Και κανείς δεν θα σε πει κακό ηθοποιό...Ούτε κομπάρσο...
Ρόλος μελισσοκόμου υπάρχει; Ή τον ανάλωσε ο Αγγελόπουλος;

exoaptonkyklo είπε...

Ξερεις πως καποιοι καρατεριστες μενουν αξεχαστοι, ετσι?
Γι αυτο λοιπον keep going!

patsiouri είπε...

Εγώ πιο πολύ συμπαθούσα πάντα τους κομπάρσους...

sakatzo είπε...

είναι περίεργο που οι περισσότεροι βλέπουν τον εαυτό τους κομπάρσο
Εμένα με κόβω μάλλον κακό ηθοποιό.

ceralex γλυκιά μου ελπίζω να είσαι καλά.
Σε φιλώ

xeimwniatikhliakada είπε...

Kακια η8οποιος, αληθινη Λιακαδα. μου τη σπάει ο ρολος κομπαρσου..
Η ζωη μας πολλές φορές ενα σκηνικό .. δυστυχώς..
Επιμενω ομως να ψαχνω τις αληθειες μου .Kαλη σου νύχτα ceralex !
Υπομονή ! τα 40 πρωτα χρονια είναι τα δυσκολα! :-)

EggGod είπε...

Υπάρχει κ ο ρόλος του σκηνοθέτη...

Κυριάκος Σάμιος είπε...

Αχ αυτοί οι κοινωνικοί ρόλοι!!!
Χαραγμένοι μέσα μας! Επιστροφή στον χαμένο παράδεισο την παιδική μας αφέλεια..αθοώτητα..ειλικρείνια..!!!Ολοι επί..σκηνής συμβάλλουν στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της...παράστασης !!! Θέατρο κατ εξοχήν συλλογική απελευθερωτική πράξη!!! ..