Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Πατόκορφη πτώση


Ανάδυση στον πάτο…
Μιας από καιρού πορευόμενης πτώσης που έψαχνε τον πιο πάτο κι απ’ το κάτω και το πιο κάτω κι απ’ τον πάτο.
Στο ενδιάμεσο πάτωμα συναντούσε εμένα, εσένα, τον πάτο του άλλου και πάει λέγοντας…

Ο πάτος, κάποτε του είχαν πει, πως με ελατήριο μοιάζει. Κι αυτό το πήρε για παιχνίδι…
Όπως επίσης, του είχαν πει πως… «όταν δεν έχεις τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να χάσεις» και πίστεψε πως δεν είχε τίποτα μωρέ…
…Όπως επίσης και πως… «ο χαμένος τα παίρνει όλα».

Από καιρό χαμένος σε μια ζωή γεμάτη, είχε ξεχάσει το άδειο τι σημαίνει κι αποφάσισε να φύγει.
Του άρεσε ν αδειάζει.
Γενικώς… να αδειάζει… Να αδειάζει τον άλλον από συναισθήματα, από υπομονή, από κατανόηση… Να αδειάζει τον ίδιο του τον εαυτό από σκέψεις, από εικόνες, από ομορφιές κι ασχήμιες.
Ήθελε να είναι κενός. Δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί με τίποτα στο τίποτα.

Φεύγοντας, το μόνο που νόμιζε πως πήρε μαζί του ήταν μια βαλίτσα.
Έβαλε μέσα δεκάδες ΔΕΝ ΘΕΛΩ και βούτηξε σ’ ένα ποτήρι για να ταξιδέψει αδειάζοντάς το κι αυτό ψάχνοντας τον πάτο, να τον εκσφενδονίσει ψηλά και να ξανακάνει βουτιά μέσα και ξανά μανά φτου κι απ’ την αρχή.

Πολλά τα πάνω κάτω και τα μπες βγες, μούσκεμα η ψυχή.
Το κινητό χτυπούσε στην τσέπη μα εκείνος άκουγε μόνο μπουρμπουλήθρες.

Ξαπλωμένος τέζα σε ένα πεζούλι νόμιζε πως κοίταζε τα αστεράκια κι είχε μπερδέψει τον πάτο του ποτηριού με τον πάτο του παπουτσιού, τον πάτο της θάλασσας με το ξεπάτωμα της κούρασης, όπως επίσης και την Πούλια με τον Αυγερινό.

Τίποτα δεν έλαμπε τόσο πολύ εκείνη τη νύχτα όσο το ολοστρόγγυλο φεγγάρι, μα εκείνος επέμενε πως έβλεπε τον Αυγερινό που «την είχε κάνει» απ΄ την αυγή και απομακρυνόταν για τον γαλαξία που είχε συναντήσει στο προηγούμενο ταξίδι του με ωτοστόπ ψάχνοντας την Πούλια.

Ναι… είχε χάσει το δρόμο του, του είπε ένας περαστικός που του θύμιζε τον Wall-E.
Νόμιζε μάλιστα πως του πήρε και τη βαλίτσα, αποσυμπίεσε τον αέρα απ’ όλα τα ΔΕΝ ΘΕΛΩ του, τα κράτησε, κι ύστερα του την πέταξε στο κεφάλι.

Βαρύ κεφάλι, μα σκληρό σαν καρύδι. Κι είχε μπερδέψει την καρδιά με την καρυδιά και το προσόν με το ποσόν.

Ήταν βλέπεις πιο εύκολο να κατανοήσει την ατέλεια από μια τελεία και παύλα που θα ‘πρεπε να ‘χε βάλει καιρό τώρα.

Τώρα γυμνός νομίζει πως είναι 2008 λεύγες κάτω από τη θάλασσα του παραλόγου. Κοντεύει να πνιγεί.
Δεν του ‘μεινε ανάσα…
Το κινητό του στην τσέπη, βγάζει ακόμα μπουρμπουλήθρες. Μια ηχώ φτάνει στ’ αφτιά του.
Είναι η σειρήνα. Όχι αυτή που απαρνήθηκε την ουρά της για τον έρωτα…
Αυτή που αναβοσβήνει και φωνάζει: ΘΕΛΩ-ΔΕΝ ΘΕΛΩ-ΘΕΛΩ-ΔΕΝ ΘΕΛΩ -ΘΕΛΩ-ΔΕΝ ΘΕΛΩ… να σωθείς…
ΘΕΛΩ να θέλεις σωθείς


Θέλεις;
-ΔΕΝ ΘΕΛΩ-θέλω-ΔΕΝ ΘΕΛΩ -θέλω-ΔΕΝ ΘΕΛΩ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!!!!!

-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ δεν μπορώ…. Της μόδας τόσο πολύ η έκφραση «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ» Δεν υπάρχει αυτό… και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ εκείνο και το άλλο και τα παράλο…που ΟΛΑ υπάρχουν μόνο το ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ… Δεν υπάρχει αυτή η λέξη!


Θέλεις;

/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\MW/\M..........._-----_____-----_____------______--------






Δεκατέσσερις δεκάτου του δύο χιλιάδες οχτώ.

Σήμερα ξέρω πως τίποτα δεν θα είναι όπως χθες.
Σήμερα ξέρω πως τίποτα δεν θα είναι όπως αύριο.



«Καλό ταξίδι στα χρυσά σου παραμύθια…»

12 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

αν δεν πέσεις δεν θα σηκωθείς πιο δυνατός. κάποτε θα το θελήσεις. το θέμα είναι αυτό το "καλό ταξίδι". μοιάζει ταξίδι χωρίς επιστροφή...

μικρός πρίγκηπας είπε...

Καλησπέρα.
Κάποιος (δε θυμάμαι όνομα) είπε πως το τίποτε δεν είναι τίποτε. Καλό;

patsiouri είπε...

Όλα καλά εσύ όμως?

ceralex είπε...

η αλληγορία αγγίζει την υπερβολή.
όλα καλά λέω εγω... έτσι λέω, έτσι θέλω...

Shades είπε...

Όλα καλά... λέω κι εγώ!!
"Τίποτα δεν είναι τυχαίο" το διαβάζω καιρό σε τοίχους και το έμαθα απ' έξω.
Την καλημέερα μου.

Eric Draven είπε...

Πόσο πολύ σε καταλαβαίνω...

Πόσο πολύ όμως...

ΠΡΟΒΑΤΟ, ΟΧΙ ΑΡΝΙ είπε...

Κι όμως υπάρχει.. Υπάρχει και πάντα πονάει..

karaflokotsifas είπε...

Δεν υπάρχει δεν μπορώ...ναι ειμαι
βέβαιος.
Αλλα γεννιέται ενα, κάθε φορά που
λες...δεν μπορώ.
Δεν ειναι αληθινό...άλλα ειναι
πραγματικό γι αυτόν που το προφέρει,
ή έστω το σκεφτεί.

κοτσυφοφιλώ σε

τσίου!!!!

sakatzo είπε...

πατόκορφη πτώση...
εκ βαράθρων εκτίναξη...
ανία στη μέση της διαδρομής και μετά πάλι βουτιά με χίλια προς τα κάτω...

έχω μάθει να ζω εν κενώ, να τροφοδοτούμαι από το τίποτα (τι λέξη κι αυτή)και να πανικοβάλλομαι σε οποιαδήποτε πλήρωσή του...

εγώ και το τίποτα χέρι χέρι παρέα μέχρι το τέλος...

φιλιά αγαπημένη μου

Artanis είπε...

Πανέμορφο καλή μου...Πανέμορφο, και τρυφερό, κι αληθινό...
Καλημέρα, σε φιλώ...

Daria Pavlovna είπε...

Αχ βρε Άλεξ... Ποτέ δεν ξέρω τι να πω...

Σπίθας είπε...

Δεν θέλω ν' έχω τίποτα
στιγμές να νιώθω μόνο.
Τότε είμαι ελεύθερος
κι' ίσως να τάχω όλα.

Ίδια συναισθήματα
ποτέ δεν θα υπάρξουν,
διαλέγουν οι καρδιές
τι τάχα θα χαράξουν.