Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Ανάκριση

Και ρωτάει η αλήθεια…
-Ήσουν εσύ που έπαιζες μαζί μου;
Μου άλλαζες ρούχα, μου ανοιγόκλεινες τα χέρια;

Μου φόραγες ψηλά τακούνια;
Μου χτένιζες τα μαλλιά;
Πού και πού μ’ εριχνες στο κρεβάτι με τον John-John. Τον έβαζες από πάνω μου γιατί έτσι είχες δει στην τηλεόραση πως κάνουν αυτοί που στο τέλος μένουν μαζί για πάντα. Ένα φιλί και… the end… the happy end…Κι ύστερα μ’ έβαζες στο καλάθι με τα παιχνίδια...
























Και ρωτάει η αλήθεια…
-Ήσουν εσύ που μόνο με αγκάλιαζες και χαμογελούσες;

Με είχες για μωρό σου; Έλιωνες ασπιρίνες κι έκανες πως με ταΐζεις;
Σήκωνες το φουστάνι μου κι έβλεπες το βρακί μου και χασκογελούσες;
…Κι ύστερα σου κρατούσα συντροφιά το βράδυ πλάι στο κομοδίνο...



Και ρωτάει η αλήθεια…
-Ήσουν εσύ που όταν μ’ έβλεπες το μυαλουδάκι σου ταξίδευε;
Έμπαινες σ’ ένα αυτοκίνητο, άνοιγες το παράθυρο κι έβγαζες το κεφάλι απ’ έξω.
Ο αέρας σε φύσαγε και έπαιρνε τα μαλλιά σου. Και μύριζες τις μυρωδιές του κόσμου. Δεν σκέφτηκες ποτέ αν θα φτάσεις κάπου… Μόνο ταξίδευες…




Και ρωτάει η αλήθεια…
Ταυτίστηκες ποτέ με αυτό το προσωπάκι;
Και σκέφτεσαι το παγωτό που σου’ πεσε απ’ τα χέρια. Τον εμετό που έκανες μες τ’ αυτοκίνητο γιατί πιο πριν είχες φάει 20 βατόμουρα. Ή… τότε που σε μάλωσε για πρώτη φορά η μαμά σου και ήθελες τόσα να της πεις μα δεν μίλαγες ακόμα.









Και ρωτάει η αλήθεια... Είσαι εσύ;


9 σχόλια:

Aντώνης είπε...

Αυτές οι αλήθειες είναι τόσο σπάνιες που μαρτυρούν κιόλας τον ιδιοκτήτη τους! Νομίζω, ναι, είσαι εσύ..., αλήθεια...

sakatzo είπε...

Θρασύ ακατανόητο και άσχετο στην ομορφιά των λέξεών σου. Τη δικιά μου ψεύτικη αλήθεια την πακετάρω σε μορφή ρεύματος 0 1 και σου τη στέλνω σαν κυκλαδίτικο αεράκι που τόσο μου έχει λείψει

Artanis είπε...

Φυσικά είσαι εσύ, όλα αυτά...Και δεν έλειψες ούτε μια μέρα...Κιας σου καταλογίζουν ό,τι θέλουν τα παλιά παιχνίδια σου...Δεν φταις εσύ που...μεγάλωσες...
Σε φιλώ, καλή Κυριακή...

ATHENA είπε...

ΕΣΑΕΙ ΕΣΥ

Daria Pavlovna είπε...

...Και να που η ζωή
τώρα κυλάει πιο γρήγορα
Και να που τα παιδιά
και τα παιχνίδια χάθηκαν

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω
Χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος
Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω
Φταίει η ζωή που είναι μικρή...

Καιρό είχα να σε δω... Ευελπιστώ και σε μια εκ του σύνεγγυς επαφή.
Φιλιά

Eric Draven είπε...

Υπάρχει άραγε πιο δύσκολο παιχνίδι από αυτό με τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις....?


(Μην απαντήσεις, ρητορική είναι η ερώτηση...)

;)

Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα.

Talisker είπε...

Aς ρωτησουμε κι εμεις την αληθεια...

ειναι η ιδια παντα ?
Η καθε φορα ντυνεται αλλα πανωφορια..?


τοτε θα μας μπερδεψει


.η αληθεια με τα χιλια προσωπα..

antinetrino είπε...

Τελικά ποιός είναι ρε παιδιά? Εγώ δεν κατάλαβα!Ας απαντήσει επιτέλους η αλήθεια....έστω και με ένα ψέμα.

karaflokotsifas είπε...

Εσυ είσαι σίγουρα...
Ναι εσυ είσαι...δεν μετράει
τόσο η ποσότητα...άλλα η ποιότητα

κοτσυφοφιλώ σε

τσίου!!!!