Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

Μαργαρίτες του Σεπτέμβρη

Δεν βρίσκω λόγια μα δε με νοιάζει.
Παρέα με τον Ξυλούρη και τον Καζαντζάκη, με χάρτινα καμίνια και RAKU σε ροκανίδια.
Και τσαμπιά σταφύλια και κατσικάκι και ρακή

και πινέλα και χρώματα και αισθήματα που σου θυμίζουν
πως μπορεί φορές φορές να ερμηνευτεί τόσο εύκολα η λέξη ευτυχία.

Ναι, το ξεστομίζω!
Ευτυχία!

Ευτυχία που δεν έχει να κάνει με άνθρωπο αλλά με ανθρώπους.

«Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περσσότερα»

«Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί»

Ναι. Θα γίνουμε πιο απλοί επιτέλους.
Και ναι! «Αύριο θα λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη»

Έτσι θα λέμε πια.
Ναι!
«Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο»

«-Τι έπαθε το δάχτυλό σου Ζορμπά; φώναξα.
-Τίποτα! αποκρίθηκε, πειραγμένος που δεν χάρηκα όσο έπρεπε τα δελφίνια.
-Σου το πήρε καμιά μηχανή; επέμεινα.
-Τι μηχανή κάθεσαι και λες; To’ κοψα μονάχος μου!
-Μονάχος σου; Γιατί;
-Πού να καταλάβεις ελόγου σου, αφεντικό! είπε σηκώνοντας τους ώμους.
Σου είπα πως όλες τις τέχνες τις πέρασα. Μια φορά το λοιπόν έκανα και τον κανατά.
Την αγαπούσα την τέχνη αυτή σαν παλαβός.
Ξέρεις τι θα πει να πιάνεις ένα σβώλο λάσπη και να κάνεις ό,τι θες; Φρρρ! ο τροχός, κι η λάσπη στρουφογυρίζει σα δαιμονισμένη και συ από πάνω της και λες: θα κάμω κανάτι, θα κάμω πιάτο, θα κάμω λυχνάρι, θα κάμω διάολο!
Αυτό θα πει να’ σαι άνθρωπος σου λέω: ελευτερία!

Είχε ξεχάσει τη θάλασσα, δε δάγκανε πια το λεμόνι, το μάτι του ξεθόλωσε.

-Λοιπόν; ρώτησα. Και το δάχτυλο;
-Να, μ’ εμπόδιζε στον τροχό. Έμπαινε στη μέση και μου χαλούσε τα σχέδια.
Άρπαξα λοιπόν και γω μια μέρα το σκεπάρνι…»


(Νίκος Καζαντζάκης – Ζορμπάς σ.29)



«Κι ο πατέρας μου στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά»

Ναι! Είναι γιατί με νιώθει από κει. Την ψυχή μου να ξεβράζει ευτυχία!

Καΐκι είναι. Ικάριο και Καρπάθιο ρεύμα! Αλλάζει ο καιρός και λες: ωχ γαμώτο μου αλλάζει ο καιρός; Όχι! Είσαι εκεί και τον συμμερίζεσαι. Τον κάνεις φίλο σου τον καιρό!
Δεν κάθεσαι. Σηκώνεσαι απάνω!
Ξαγρυπνάς γλιτώνοντάς σε!
Κι έτσι… υψώνεται το πυθάρι.

Δύναμη θέλει! Στα χέρια και στην ψυχή!
Στην ψυχή και στα χέρια!

Φτιάξτε γύρω μου ένα καμίνι να καώ, ν’ αναστηθώ!
Σε μια μαντινάδα να γίνω στίχος.
Ν’ αρπάξει τα’ ανάθεμα!

Κρήτη-Κύπρος-Γαλλία-Μάλτα-Βέλγιο…

«Κείνες τις ώρες σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου, γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα, το τσιγάρο κομμένο στη μέση γυρίζει από στόμα σε στόμα…»

«Χαμογελάμε»!

«Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να’ ναι κι από αίμα»

«Αυτόν τον κόσμο τον καλό, άλλοι τον καρτεράνε… Σκέψου φίλε μου, την ώρα που θα φεύγεις…»


Όταν έχεις ένα κομμάτι πηλό στα χέρια σου, ποτέ δεν νιώθεις μόνος…

«Πιάνω χώμα πιο χοντρό, που φτιάνουν τα σταμνιά και τα κανάτια και πλάθω χωριάτες και χωριάτισσες, δούλους και δούλες, κι ευτύς οι ξαδιάντροποι κουνούν τα χέρια τους, τα πόδια τους, τα νεφρά τους και θεν να ζευγαρώσουν.
Ας ζευγαρώσουν, χώμα έχουμε, νερό έχουμε, ας ζυμώσουμε και καλεσμένους, ας ξεσπάσει απόψε, για να περάσει η ώρα.

Μεγάλο πανηγύρι στην ερημιά!»

(Νίκος Καζαντζάκης - Τραγωδίες, Βούδας σ. 447)




Μεγάάάλο πανηγύρι, σου λέω!!!


































































































16 σχόλια:

Eric Draven είπε...

Κορυφαίο κείμενο και ακόμα πιο κορυφαίες οι φωτογραφίες που το συνοδεύουν. Με ταξίδεψες με αυτές τις εικόνες πρωί πρωί και είναι όμορφα τέτοια ταξίδια....

Να είσαι καλά.
Καλή σου μέρα.

Artanis είπε...

Έτσι πρέπει να τα έφτιαχναν στην αρχαιότητα τα κεραμικά...Υπέροχες οι φωτό, πανέμορφα τα πρόσωπα...
Σε φιλώ...

Κυριάκος Σάμιος είπε...

....υγροί κόκκοι άμμου γλυστρούν αργά-αργά με νωχελικές κινήσεις στην ραχοκοκαλιά της χειρο-ποίητης δια-δρομής λόγου και εικόνας..ημιθανείς υγροί κόκκοι άμμου στην άκρη του καλοκαιριού......
...φιλιά...

Roadartist είπε...

Πολύ όμορφη ανάρτηση, οι φωτο οντως κορυφαιες, συμφωνω με τον draven.
Καλως ορισες ξανα ceralex, η αδυναμια που εχω στον καζαντζακη ειναι μεγαλη..πολυ ομορφα οσα μοιραστηκες μαζι μας..
Καλησπερα!!

karaflokotsifas είπε...

Μου έλειψαν οι αναρτήσεις σου...η ζωντανή γραφή σου.
Με το νου μου ταξιδεύω στη έκθεση...ανάμεσα σε ανθρώπους που πλάθουν τον πηλό...κοντά σε σένα και στα έργα σου
Κρίμα που δεν μπόρεσα να έρθω κι εγώ
Ελπιζω να δω κάποια στιγμη τα έργα σου
Μέχρι τότε θα εχω την χαρά να σε
διαβάζω

καλή βδομαδα....

κοτσυφοφιλώ σε

τσίου και πάλι τσίου!!!!

rip1708 είπε...

τι ομορφο..ποτε δεν το ειχα σκεφτει ετσι..ξερεις αμα το σκεφτεις ακομα καλυτερα και εμεις ενας σβωλος λασπη ειμαστε..οπως πλαθεις την λασπη μπορεις να πλασεις και εναν ανθρωπο..να τον στολισεις οπως θελεις..τον καζαντζακη τον αγαπαω χαιρομαι που τον θυμηθηκες..

Talisker είπε...

Μας αφησες ενα υπεροχο κειμενο για συντροφια κι εριξες μαυρη πετρα
Τωρα γυρισες και μας γεμισες εικονες
...και μου λειψες ceralex

Side21 είπε...

Ακόμα κι ο Θεός ...
Άν ποτέ υπήρξε !!!
Έπιασε πηλό στα χέρια του
και δημιούργησε το σύμπαν ...
"Μ' όλες του τις αδυναμίες" !!!
Καταλαβαινόμαστε τώρα ...
Δεν χρειάζονται περ'σότερα !!!
Well come back ...

μικρός πρίγκηπας είπε...

Τα posts σου είναι πολύ ενδιαφέροντα.
Την ιστορία σου με τους ληστές ακόμη να τη διαβάσω!
Ξέχασα επίσης να σου πω καλό καλοκαίρι...

patsiouri είπε...

Απίστευτες....
Τολμώ να πω ότι ζηλεύω...

Aντώνης είπε...

Με το στίχο "πιές τ αθάνατο νερό να νικήσεις το θεριό" εγώ δεν τα πολυκαταφέρνω...

Surrealist είπε...

Υπέροχο ποστ, πάντα τα κέιμενά σου ζηλευτά και αξιόλογα όλο ευχαισθησία με όποιο θέμα και αν καταγίνεσαι

παρακαλώ μα τι όμορφες οι φωτογραφίες επίσης ζηλευτές

την καλημέρα μου!!!!!

Daria Pavlovna είπε...

Καλησπέρα Alex. Τι ωραίο κείμενο! Χαίρομαι που μιλάει για ευτυχισμένες στιγμές με μουσική υπόκρουση τραγούδια του Ξυλούρη.

αφηγήτρια είπε...

ωχού ψυχή μου... υπέροχες εικόνες κι υπέροχες στιγμές... κι εγώ παίζω με την κεραμική, τελικά μόνο ερασιτεχνικά, κι έχω καιρό να κάνω τροχό και τον πεθύμησα απόψε ... είναι ένας φίλος τώρα στην Κρήτη, Θραψανό νομίζω...
...δεν ήξερα ότι έχει γράψει τόσα για τον πηλό ο Καζαντζάκης, νά'σαι καλά...

Σου έχω αφιερωμένη μια ανάρτηση στο μπλοg μου, θα σ'αρέσει νομίζω : )

Roadartist είπε...

Αν θες παίζεις.. εχεις προσκληση, καλη εβδομάδα ;)

Φαιδρα Φις είπε...

και το κείμενο και οι φωτογραφίες με άγγιξαν βαθιά

καλημέρα
σε φιλώ