Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2008

Κάτι κινείται πίσω από κείνη τη σιωπή



Νιώθει σαν το μικρό παιδάκι που έχει πιεί το αμίλητο νερό.
Με τα χέρια στις τσέπες και το ένα φρύδι σηκωμένο.
Τα χείλη σφιγμένα και λίγο σουφρωμένα.

Αέρας από κει μέσα θέλει να βγει σε λέξεις.
Μα ψάχνει να τις βρει.

Ανάμεσα σ’ ένα μακροβούτι χωμένος μέσα στον ορίζοντα της θάλασσας

και σ’ ένα κατακόκκινο ηλιοβασίλεμα μπέρδεψε την αλήθεια με την πραγματικότητα.




Η αλήθεια είναι ότι είναι καλά, μα στην πραγματικότητα δεν αισθάνεται καλά.

Πραγματικά ήταν πολύ χαρούμενος αυτό το καλοκαίρι.

Μα αλήθεια, πόσο πιο χαρούμενος θα μπορούσε να είναι στην πραγματικότητα…





Η αλήθεια μπορεί να κρύβεται.
Αλλά δεν χάνεται.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι κατοικεί μέσα του.


Η πραγματικότητα συμβαίνει.
Συμβαδίζει με τα γεγονότα έτσι όπως τα φέρνει ο χρόνος και η στιγμή.



Στην πραγματικότητα παίρνει θέση μέσα σε μια ασπρόμαυρη σκακιέρα.
Μα η αλήθεια του, είναι τα χρώματα που βλέπει ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο.

Εκεί του αρέσει να είναι.






Έχει μια πληγή. Κατακόκκινη.
Δεν λέει να κλείσει μα τη φροντίζει κάθε μέρα.

Έχει και πλαστικά χρώματα.
Τα βασικά. Έχει και νερό έχει και πινέλα.
Έχει και οντουλέ χαρτί σε ρολό.
Κόβει όσο θέλει, όποτε θέλει.

Ζωγράφισε αρκετές φορές αυτό το καλοκαίρι.

Έφτιαξε χρώματα.

























Έχει και μια εργαλειοθήκη.
Πριόνισε και λίγο, κάρφωσε, βίδωσε.



Είναι αλήθεια ότι επισκέφτηκε για πρώτη φορά ένα δενδρόσπιτο.
Ακουμπισμένο πάνω σε μια βελανιδιά 350 ετών.

Είναι αλήθεια ότι θα ήθελε πολύ να μείνει λίγες μέρες εκεί.
Στην πραγματικότητα κάθισε εκεί απ΄το μεσημέρι μέχρι το σούρουπο.



Δυο τετράχρονες φίλες έπαιζαν τους καπετάνιους κι αυτός ήταν ο ταξιδιώτης.


Στην πραγματικότητα θα ήθελε να σαλπάρουν για το νησί που βρισκόταν η αγάπη του.


Μα στ' αλήθεια είναι χαρούμενος που κάθεται σε μια αιώρα στο κατάστρωμα του δενδρόσπιτου και οι καπετάνισσες του ετοιμάζουν ένα αόρατο γεύμα.






Αποβιβάστηκε σ’ ένα μεγάλο κτήμα.

Μίλησε με την γαλοπούλα και θαύμασε τις φραγκόκοτες.
Ήταν αλήθεια ότι χάρηκε που μάζεψε σύκα απ’ τη συκιά και αχλάδια από την αχλαδιά και σταφύλια από τ’ αμπέλι κι έτρωγε μέχρι να σκάσει.



Περιδρόμιαζε ώσπου να φτάσει στην χόρταση.
Το αόρατο γεύμα είχε χορτάσει μόνο μια ιδέα.
...Πως μπορούσε να παίξει ακόμα με τα τετράχρονα κορίτσια.
Όρμησε σε μια φέτα καρπούζι κι έφτυνε τα κουκούτσια στο χώμα.
Και τα κορίτσια χασκογελούσαν και του ζητούσαν να το ξανακάνει.




Κι εκείνος το ξανάκανε…
Και το ξανάκανε… Και το ξανάκανε…


Μα στην πραγματικότητα…δεν ήταν εκεί.


Σ’ ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο του μυαλού έχει μπει.






Έχει επιστρέψει στην αλήθεια του.



Νιώθει σαν το μικρό παιδάκι που έχει πιεί το αμίλητο νερό.
Με τα χέρια στις τσέπες και το ένα φρύδι σηκωμένο.
Τα χείλη σφιγμένα και λίγο σουφρωμένα.

Αέρας από κει μέσα θέλει να βγει σε λέξεις.


Μα ψάχνει να τις βρει.




Ακόμα…





Κάτι κινείται πίσω από κείνη τη σιωπή. Κάτι που ετοιμάζεται να κάνει Φτού Ξελευθερία!





12 σχόλια:

Eric Draven είπε...

Τον ζήλεψα τον πιτσιρικά....

Ίσς γιατί θα ήθελα κι εγώ αυτή τη στιγμή να κάνω όσα έχει κάνει εκείνος.

Να φάω αχόρταγα φρούτα, να φτύσω κουκούτσια από καρπούζι....

Όμορφο ποστ, καλως όρισες πίσω.

Καλή σου μέρα.

Από Μηχανής Θεός είπε...

Μετά από κανα μήνα απουσίας, περίμενα ότι θα επέστρεφες με κάτι δυνατό, μα εσύ το παράκανες...
Μου άρεσαν αρκετα τα όσα διάβασα. Ίσως και να με προβλημάτισαν λίγο.

Και φυσικά θα συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα. Γουστάρω το στυλάκι αυτού του πιτσιρικά!

Χαιρετώ, να'σαι καλά!

Artanis είπε...

Καταπληκτική ιστορία, και οι φωτό ήταν υπέροχες...Ζήλεψα...Και το δεντρόσπιτο, και τα αυγά-γατακι, και όλα...
Πολύ μου άρεσεεεεεεεεε!!!!!
Φιλιά πολλά καλή μου...

αρετή είπε...

χορός, μυρωδιές, γεύσεις και χρώματα οι λέξεις σου...Ρούφα! Ρούφα! γλυκιά

desapoin3ison4 είπε...

τα ταξίδια μας πηγαίνουν μερικές φορές βαθυά πίσω στον χρόνο... σε αυτό το κομμάτι που κάποτε ήταν ελεύθερο... και τώρα του βγαίνουν οι ντροπές :)

πολύ ωραίο το κείμενο και η ησυχία των φωτό.

(πρακτικό: δες τα μειλ σου ή μπες στις συζητήσεις του ξεμπλογκαρίσματος)

φιλιά για το καλώς όρισες

sakatzo είπε...

Μια φορά κι ένα καιρό, η μαγεία μπορεί να γίνει αφήγηση, η αφήγηση ποίηση και τότε όλα μπορούν να συμβούν...

Μια φορά κι ένα καιρό μια ψυχή αθώα, απόκοσμη μπήκε στο σώμα ενός καλλιτέχνη.
Αφού λοιπόν φόρεσε το σώμα του καλλιτέχνη βάλθηκε να μας μιλήσει για τα ταξίδια της. Τις περισσότερες φορές ασφυκτιούσε με τις λέξεις και δεν είχε άδικο...ήταν φτωχές τόσο άνυδρες, αδυνατούσαν να εκφράσουν το ταξίδι του μυαλού.
Εμείς πάλι, μαγεμένα παιδιά, παίρνουμε βαθιά ανάσα και βουτάμε στο παραμύθι, κάνουμε μακροβούτι στο μαγεμένο ωκεανό της...
Κάποιοι τυχεροί, τον καλλιτέχνη τον έχουν δει από κοντά, τον ζούνε κάθε μέρα.
Κάποιοι άλλοι, σαν και μένα, λιγότερο τυχεροί τα ταξίδια αυτά μπορούν μόνο να τα διαβάσουν, περιμένοντας υπομονετικά τον καλλιτέχνη να φανεί και με το μαγικό ραβδάκι του να αγγίξει τις λεξούλες.

Μια φορά κι ένα καιρό...

Φιλιά

Aντώνης είπε...

Και σιγά σιγά θα γίνει ιδιόκτητο το σπίτι προς την ελευθερία :)

Little_Pat είπε...

κινούνται οι σκέψεις,
πίσω από τη σιωπή;

patsiouri είπε...

Γεια σου κορίτσι...
Δυστυχώς είμαι με νετ κάρτα και δεν ανοίγει τ'ίποτα, από φωτογραφίες εννοώ...
Όμορφο κείμενο, ανέμελο...

exoaptonkyklo είπε...

Καποιον αναστεναγμο μου φανηκε να ακουσα μεσα απο κεινα τα χειλη, λες?

ATHENA είπε...

ΣΥΜΠΚΥΚΝΩΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟ ΠΟΣΤ...


ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ

ΦΙΛΙΑ

Κυριάκος Σάμιος είπε...

...και η σιωπή εσιώπησε...
απόλυτη σιγή..!!! Το σκοτάδι απο-τεφρωμένο παραδίδεται στις διαθέσεις του αέρα... ψίγματα της στάχτης στροβιλίζονται και παραβγαίνουν στις σκέψεις...διαλαλούν τα απομεινάρια της νυχτωσιάς..!!!
Να..!! δες !! κάτι κινείται...
...φιλιά.....