Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

Κλαδεύοντας το μέγα έλαιός μας



Καλοκαιράκι. Ζέστη και σκάει ο Τζίτζικας!
Κάτι ξεχασμένα τριζόνια ακούγονται όταν η κίνηση στο δρόμο σταματά.

Γιορτάσαμε απόψε τον καλό καιρό που θυμίζει το πέρσι ένα χρόνο μετά.
Η ίδια παρέα. Στην ίδια βεράντα.
Πέρσι βλέπαμε την κορυφογραμμή της Πάρνηθας να φλέγεται. Φλεγόμασταν και μεις. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Τα πάθη καταλαγιάσανε και φούντωσαν καινούρια, παρέα με μια επίγνωση μαύρου τοπίου και μέσα μας.
Είναι εκεί το καραφλό βουνό. Μέσα σε μιαν άκρη του μυαλού σαν κάποιο πόνο που’ χαμε, και ο χρόνος τον έφερε στα ίσια του.
Φύτρωσαν στιγμές και καινούρια πάθη.
Και κάποια άλλα, που δεν έφυγαν ποτέ. Λίγο κλάδεμα θέλουν για να βλαστήσει και πάλι η ματιά.

Σήμερα κλάδεψες την ελιά μου που ζητούσε βοήθεια!
Σ’ ευχαριστώ.
Κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο κοντά μου, ακόμα κι αν δεν είναι στην κάθε μέρα μου παρόντες. Ακόμα κι αν περνάει ο καιρός... πολύς καιρός...

Καμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως είναι η ιδέα μου.
Μέρος της αθεράπευτα μοναδικής μανίας μου να βλέπω τα πράγματα
ρομαντικά στην ουσία τους.
Άνθρωποι.
Άνθρωποι με ανθρώπους και κουβέντες για εξωγήινους που δεν φοβόμαστε με τη μια να αρνηθούμε την ύπαρξη τους.
Άνθρωποι με ανθρώπους που όσο κι αν εγκλωβιζόμαστε στη μοναδικότητά μας μοιράζουμε στιγμιότυπα και γεγονότα που μας λυτρώνουν από την παράνοια της μοναξιάς μας.

Και…

δεν το ‘χω πάθει μόνο εγώ αυτό. Δεν το’ χω αισθανθεί μόνον εγώ. Δεν είναι μόνο στον δικό μου εγκέφαλο χαραγμένο σαν περιστατικό που μου άλλαξε όλη μου τη ζωή.

Συζητήσεις καραγκιόζηδων που ενσωματώνουν στην μεταμεσονύκτια παράσταση την επικαιρότητα μιας φευγαλέας σκέψης που έγινε κουβέντα κι ύστερα ανέκδοτο.

Συζητήσεις περί ματιάσματος …

Πενταψήφιος αριθμός τηλεφώνου. Στην αναμονή για ξεμάτιασμα.
Αν σαν μάτιασε γαλανομάτης πατήστε ένα.
Αν σας μάτιασε πρασινομάτης πατήστε δύο.
Και πάει λέγοντας…

Εγώ πιστεύω, εγώ δεν πιστεύω εγώ πιστεύω, εγώ δεν πιστεύω

Στο μάτι
Στους εξωγήινους
Στον θεό
Στο δωδεκάθεο
Στην αρχαία Ελλάδα
Στις κατακόμβες
Στις εκκλησίες που κτίστηκαν πάνω από αρχαίους ναούς…

Πίσω από την Πάρνηθα σκάνε τα ούφο.
Γείτονα! Ήρθανε!
Κόσμος τρέχει. Κι όπου βρίσκει τρύπα χώνεται μέσα. Υπόνομοι ανοιχτοί.

Σκατά!

Εσύ ακόμα κλαδεύεις.
Γυρνάς και μου λες πως έχεις ακούσει πως η ελιά πρέπει να κλαδεύεται τόσο, έτσι ώστε ανάμεσα απ΄ τα κλαδιά της να μπορεί να πετάξει ένα πουλί.

Και εσύ, άλλο «εσύ», μου λες πως έχεις αρχίσει να ανησυχείς που ποτέ δεν πίστευες πουθενά.

Και συ, τρίτο «εσύ», μου λες πως ο πατέρας σου είναι παπάς και πως έχεις μεγαλώσει με κάποια δεδομένα που άλλοι έπρεπε να ψάξουν για να τα ενστερνιστούν ενώ σε σένα αφομοιώθηκαν, και πως ύστερα το έριξες στη μαύρη μαγεία με αποτέλεσμα να σιχαθείς τον εαυτό σου και να τα παρατήσεις όλα τελικά παραμένοντας απλή χριστιανή γιατί…
Γιατί έτσι…

Κι εσύ, τέταρτο «εσύ», μου λες πως το αφεντικό σου πουλάει μούρη στους πελάτες του, πως φτιάχνει ιστοσελίδες στέλνοντάς τις σε κορυφαίους web designers στο εξωτερικό, ενώ κάθεσαι και τα κάνεις όλα μόνος σου δουλεύοντας απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ.

Τις προάλλες τον άκουγες που μίλαγε στο τηλέφωνο…
Ναι θα το στείλω σε έναν κινέζο σχεδιαστή!!

Ε, όχι και Κινέζο… τσίνησες και σκάσαμε στα γέλια…

Τέσσερα διαφορετικά ΕΣΥ είχα απέναντί μου και άλλο ένα… εγώ…

Πήραμε τις σκέψεις και τις κουβέντες μαζί μας και τραβάμε προς το σπίτι.

Η ελιά μου ανάσανε απόψε.
Ο σκύλος ξεπάστρεψε τα πεσμένα κλαδιά.
Το πιο αγαπημένο μου «εσύ», κοιτούσε τα φώτα της πόλης απέναντι και πίσω τους την Πάρνηθα, προσπαθώντας να πιστέψει κάπου.

Τα ούφο είχαν σβήσει τα φώτα.

Μια γαρδένια απέμεινε στη γλάστρα και ένα περγαμόντο πιο δίπλα. Κουμκουατιά τη λέω εγώ.

Και ερωτώ… που είσαστε τώρα; Πού είμαστε;
Ένα χρόνο μετά. Καλοκαιράκι.

Φέρτε μου ένα μαγικό χαλί να βολτάρω στα μυαλά σας.
Κι άλλο.
Κι άλλο…


Κι άλλο…..

Διαχωρίζοντας υπέροχα πλάσματα στα ζόρια της κάθε μέρας είμαι πάντα ανοιχτή και ακούω.

Πως βλέπουμε τον κόσμο ο καθένας;
Πόσα ξέρουμε;
Πόσα θέλουμε να μάθουμε;
Πόσο εύκολα πάμε κόντρα στο δεδομένο και πόσο το δεδομένο μας κάνει να
τραβήξουμε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο αντί απλούστατα να βγάλουμε μια μεγάλη κραυγή κι ύστερα να σωπάσουμε κοιτάζοντας τ’ αστέρια.

Περιμένοντας ίσως ένα ούφο να έρθει να μας σώσει ή απλώς…

…να μας κρεμάσει κουδούνια και να αρχίσει να γελάει με γέλια τρανταχτά!

Άλλη μια μέρα ξημερώνει.

14 σχόλια:

Σπίθας είπε...

Τέμπο, σταθερό και,
πολύ-πολύ, καλό!
Λυρισμός, χιούμορ, σαρκασμός, δύναμη και ..ευαισθησίες.

Καλημέρα ceralex.

stel είπε...

οπως ειπε και ο jimakos ....
i need a brand new friend who doesn need me...and i say it again i need a brand new friend...the end.
i cant seem to find the right lie.
i will not go.
(μου αρεσει οπως ταξιδευεις ελαφρα...)

Θράσος είπε...

και είναι πίσω από το κείμενο μια μελωδία...μια καλοκαιρινή πικρή και τόσο όμορφη μελωδία που δεν μπορείς να αντιληφθείς ποιά είναι...κάποιο ιταλικό του 60, ο μεσιέ Μάνος ή μήπως ο Legrand...
Ναι τα γραπτά σου έχουν μελωδικότητα, και δεν ξέρω τι να γράψω...
ελπίζω το κλάδεμα να βοηθήσει την ανάπτυξη , να πιάσουν γερά οι ρίζες...γερά και βαθιά
(Μήπως να βγάλεις τη λεκτική επαλήθευση...΄Τώρα μόλις αναγκάστηκα να γράψω ytmmnm...Σπαζοκεφαλιά)

karaflokotsifas είπε...

Ξέρω πολλούς που γράφουν για να μαγέψουν τους άλλους και κοπιάζουν πολύ γι αυτό
Κάποιες φορές γράφουν κάτι που ειναι καλό και καποιες όχι

Ξέρω πολλούς που γράφουν γιατί θέλουν να γίνουν δημοφιλείς και καποιοι τα καταφέρνουν καλα καποιοι οχι

Δεν γνωρίζω κανένα άλλο που να γράφει
σαν εσένα ... να μην τον νοιάζει τιποτα από όλα αυτά...παρα μόνο η αλήθεια γυμνή,μόνο η έκφραση της ψυχής...μόνο η φωνή...
Κυρία μου...ειμαι μαγεμένος...ετσι απλά

κοτσυφοφιλώ σε

τσίου!!!

marulia είπε...

σε ξέρω χρόνια, ίσως τα καλύτερα, έχουμε περάσει από μπόρες και ουράνια τόξα, όμως ακόμη με μαγεύεις με τα λόγια και τις σκέψεις σου!

είσαι τοσο αληθινή!!!!!

ας έρθει να μας σώσει λοιπόν...

Καλησπέρα!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ είπε...

συγκυρία απροσχεδίαστη και ανέλπιστη με τόξευσε στα κείμενά σου για να θαυμάσω το λυρικά ειρωνικό λόγο σου, τη μελωδία και την αμεσότητά του.

Σ' ευχαριστώ

Eric Draven είπε...

πολύ πολύ όμορφο κείμενο

και κυρίως με μια μοναδική αίσθηση αλήθειας ποτισμένης επάνω του...

Καλή σου μέρα.

karaflokotsifas είπε...

Απο χτες...χίλιες φορές
μαγεμένος

ΤΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΣΙΟΥ!!!

ATHENA είπε...

ΜΕ ΚΑΛΥΨΕ Ο ΚΟΤΣΥΦΑΣ, ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΤΑΝΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΡΥΘΜΟΣ, Η ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΡΟΗ!

ΦΙΛΙΑ

Aντώνης είπε...

Κι εγώ, σου λέω κι εγώ πως μέσα από την κλαδεμένη ελιά ένα περιστέρι λευκό θέλει να πετάξει

exoaptonkyklo είπε...

Kαλη παρεα τα γραφτα σου.Πινω καφεδακι και σε διαβαζω.Και το τσιγαρακι μου, παιρνει μια αλλη γλυκα.Λες και δε μου κανει πια κακο...Καλημερα.

Artanis είπε...

Χα,χα,χα,χα,χα, εγώ πάντως γέλασα με την πρότελευταία σου φράση...
Όσο για τα υπόλοιπα, ανακάλυψα μια ρομαντική ψυχή (όχι πως δεν το ήξερα, απλά εξεπλάγην λίγο)
Μου αρέσει που στέκεσαι στα μικρά πράγματα, και πάιζεις παιχνίδια με τις λέψεις, τις εκφράσεις τα πρόσωπα...Κι όλα αυτά φαίνονται τόσο απλά γραμμένα, κι όμως είναι όλα μα όλα επιλεγμένα τόσο προσεχτικά, σαν τις κινήσεις καρδιοχειρουργού...
Νά 'σαι καλά...

karaflokotsifas είπε...

Που είσαι καλή μου?
Θα μπορουσα να πω ...
πήρες το καπελάκι σου και έφυγες,
άλλα το καπελάκι ειναι εδω χωρίς εσένα
χαχαχαχα

τσίου!!!!!

BOSKO είπε...

κείμενο εξαιρετικής λυρικής διάθεσης & δύναμης! Πάντως αν σου πω ό,τι δε γέλασα με το...τηλεξεμάτιασμα θα ήμουν ψεύτης. Να είσαι καλά, ceralex!