Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

30 φύγε κι 1 έλα.


φωτογραφία: Μανώλης Τσάφος



Φύγε!
Απ’ το παντού μου φύγε!!!
Από το μυαλό, την καρδιά την κατακόκκινη φύγε!!!
Από τις λέξεις μου φύγε!!!

Παραλήρημα ολάκερο το πακετάκι.
Το άνοιξα πριν καιρό και είδα μέσα του.
Είδα πως πουθενά δεν βγάζει.
Ένα πακέτο τσιγάρα μόνο αφημένο πάνω στο τραπέζι να μου θυμίζει ότι ήσουν κάποτε εδώ.
Φύγε!!!
Ψευδαίσθηση ο έρωτας ο ακατονόμαστος με τις χίλιες λακούβες γεμάτες με αλκοόλ.

Έλα ξεμέθυστος να μου τα πεις.
Αλλιώς...φύγε!!!

Δεν ελέγχεται. Δεν ορίζεται. Δεν μπαίνει σε λόγια. Δεν ονομάζεται.
ΔΕΝ…

Φύγε!!!

Χθες ήταν αλλιώς…
Σήμερα είναι αλλιώς..
Αύριο θα είναι αλλιώς…

Μια λακκούβα σ’ ένα ποτήρι.
Ένα ψεύτικο σύννεφο πυρκαγιάς.
Ψυχαναγκαστική προσγείωση στην απουσία.
Τα φτερά μου μπήκανε στο πλύσιμο.
Και ένα αεράκι να μου θυμίζει πως κάπου κοντά βρίσκεσαι.

Σε μυρίζω.
Σε πίνω.
Σε μισώ.
Σ’ αγαπώ.


Δεν φεύγεις με τίποτα.
Φεύγω εγώ…
Στο τίποτα…


Στο πάντα.

Πόσο τίποτα φαντάζει το πάντα χωρίς εσένα στη σκέψη μου.

Κενό.
Αναγκαστική αρχή μιας συνέχειας που την φοβάμαι.
Μα το εγώ μου δεν με αφήνει να σε πάρω στα σοβαρά.

Πάλι μαλακία έκανες, μου λέει.
Για να δικαιολογηθεί.
Για να ξενερώσει.
Για να συνεχίσει.

Ίσως, σε μια άλλη ζωή. Όλα να ήταν αλλιώτικα.
Το αλλιώτικο μακριά σου δεν συμπεριλαμβάνει την αλήθεια.
Μα η αλήθεια μου δίπλα σου ανοίγει τα φτερά.
Μόνο δίπλα σου.

Και συ…
Ακόμα ψάχνεις κάπου να πιστέψεις.

Είμαι λιώμα, το παραδέχομαι.
Μα… και ξενέρωτη σ’ αγαπώ ακόμα περισσότερο από τώρα.
Τώρα σε μισώ.
Τώρα σε πίνω.
Τώρα…τώρα κατάφερες να μου αποσπάσεις ένα δάκρυ που μέρες βασανίζει τα τσίνορα.

Φύγε!!!
Πέσε κάτω παλιοδάκρυ!

Κι όταν θα φτάσεις στο μάγουλο, κι ύστερα πλάι στο στόμα, μια χαψιά θα σε κάνω, θα ξέρω πως ίδιο κι απαράλλακτο με τη γεύση της θάλασσας θα’ σαι.

Με πνίγεις.
Με πνίγεις.
Με πνίγεις.


Η αγαπημένη Κική λέει… "Και είσαι ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί στο πάνω πάνω ράφι που δεν φτάνω… "

Το έφτασα. Με κόπο. Το γεύτηκα. Μέθυσα. Εύκολα. Ο φελλός, ακόμα εδώ. Κι οι εικόνες στον πάτο.
Το έφτασα μια μέρα που η ομορφιά γιόρταζε και φόραγε τα καλά της.

Επιπλέω… Σώνομαι. Σημαδούρα η πίστη πως… δεν μπορεί… κάπου, κάπως, κάποτε,
μέσα σ’ ένα όνειρο θα σε αγγίξω. Θα σε φιλήσω. Θα σε κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου. Κα θα είσαι εκεί. Μόνον εκεί.
Θα είσαι εδώ. Δίπλα μου, μέσα μου, παντού μου.

Πρέπει να σ’ εμπιστεύονται αυτοί που εξαπατάς.
Να εθίζονται μαζί σου.
Για να μπορείς ακόμα και αν φεύγεις μακριά τους, να ξυπνάς και να κοιμάσαι με τη βεβαιότητα ότι μες την καρδιά τους και το μυαλό τους, σου παρέχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, για να μπορείς να επιστρέφεις.

Κι αντί για νοίκι, τους πληρώνεις με χρόνο.

Μέσα στην καρδιά μου έχω ένα δωμάτιο για σένα.
Είναι το μόνο που απέμεινε.
Τη βρίσκω να μ’ εξαπατάς, να με κατοικείς.
Τη βρίσκω να επιστρέφεις…

Φύγε!!!
Όχι!!!
Φύγε!!!
Όχι, μη φεύγεις!!!!


Θα φύγω εγώ…
Για λίγο…


Αντέχω να σε αντέχω.

Έτσι όπως είσαι. Έτσι σ’ αγαπώ. Έτσι σε μισώ. Έτσι…

24 σχόλια:

ceralex είπε...

ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ

Δεν μπορεί, μέσα στο γύρο τον ατέλειωτο

του δούναι και μολών λαβέ

θα μου ‘χεις πάρει δανεικά κάποια αισθήματα.

Δεν μπορεί, μέσα στα τόσα χρόνια των καπνών

κάποια φορά θα ξέμεινες κι εσύ από τσιγάρα.

Να μου δάνειζες τώρα μιαν ανταπόδοση

για δυο - τρεις μέρες μιαν αγάπη.

Είμαι καλεσμένη σε κωμωδία κυκλική

και στην πρόσκληση τονίζεται

το ένδυμα να είναι αδιαφανές

δεν πρέπει να φεγγίζει το ανυπόφορο.

Θα σ’ την επιστρέψω άθικτη.

Και να μεθύσω και να χυθώ απάνω της,

μη φοβάσαι, λεκέδες δεν αφήνει

ποτέ το αιώνιο στην αγάπη.

Για μια - δυο μέρες έστω.

Να πάω καλοντυμένα δανεική

φανταχτερά θρυπτή κιμωλία

κρεμασμένη ματαιόδοξα

στο μπράτσο συνοδού μου σπόγγου.

Έστω και για μια μέρα.

Όχι αυτήν δεν θέλω αυτήν, όχι

την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει

η παλάμη σου αμέσως μόλις πέσει στη δική μου.

Την άλλη θέλω, εκείνην την άλλην την άλλη

την παράφορη που τρέφεις για κάποιον άλλον

πάλι εσύ και ικετεύεις

να σου δανείσει την αγάπη του

για μια - δυο μέρες έστω όχι εκείνην,

όχι την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει

η παλάμη του αμέσως μόλις πέσει στη δική σου,

την άλλην που ζητάς την άλλη

εκείνη την παράφορη που τρέφει,

για κάποιον άλλον πάλι αυτός

και αλυσιδωτά τον ικετεύει

να του δανείσει μιαν αγάπη

για μια μέρα έστω, όχι την ελεήμονα

και πάει λέγοντας της θηριωδίας μας το άδοξον.

Μας εξυψώνει δανειστές

αυτό το ίδιο που μας σκύβει επαίτες του.

Πάντα το ασύμπτωτο ερωτευμένο μ’ ένα άλλο

πάντα εμείς μ’ αυτό ερωτευμένοι.

Και πεθαίνουν ανέραστες οι συγκυρίες.

Κική Δημουλά, 1988, εκδ. Στιγμή

Αρχισυντάκτης είπε...

καλό καλοκαίρι.

ραντεβού το σεπτέμβρη.

ATHENA είπε...

ΠΟΣΟ ΟΙΚΕΙΟ, ΠΟΣΟ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ, ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΠ ΤΗΝ ΑΝΑΠΟΔΗ ΒΕΒΑΙΑ... ΤΕΤΟΙΑ ΕΒΛΕΠΑ, ΑΚΟΥΓΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥ ΟΙΚΕΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΕΙΠΑ "ΕΓΩ ΟΧΙ", ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΘΕΛΩ, ΚΙ ΕΓΙΝΑ ΑΛΛΙΩΣ, ΥΠΟΦΕΡΩ ΑΛΛΙΩΣ ΕΓΩ.

ΣΕ ΦΙΛΩ

rip1708 είπε...

χρονοι αδιεξοδοι προστακτικες ντυμενοι..
-φυγε!
και σκεφτεσαι μην φευγεις σε αγαπαω ακομα!
-φευγω! και νιωθεις τον κομπο στην καρδια..
ισως να ηταν ολα πιο ευκολα αν επιλεγαμε να πουμε αυτο που αληθεια σκεφτομαστε..
-μεινε!δεν αντεχω μακρια σου!

Talisker είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Talisker είπε...

Λοιπον τελικα

το να φυγει ειναι μια καλη λυση..
Ακου με που σου λεω και φυσα πιο εκει τον καπνο με πνιγει κι ο δικος μου κι ειναι βαρια τα τσιγαρα μου...

ρε συ!
ας φυγει ..
θα χει μια ζωη να αναρρωτιεται
πως εφυγε και τι εχασε ...

δεν ξερω ..

τελικα καλυτερα να φευγει
παρα να μενει ..

μιζερο και καχεκτικο

οχι αυτος /η...

..αλλα...
αυτο που γεννιεται
και πεθαινει ...


αδοξα !!

-κι ολα εκει δεν καταληγουν...?


-και σου χω πει ?
αυτο το κοκκινο κρασι..

καθε φορα που το κερνας με χτυπαει στο κεφαλι!

sakatzo είπε...

πόσο ανατριχιαστικά όμορφο είναι να δίνεις στην απουσία υπόσταση και να μιλάς μαζί της...

Δημουλική αντίληψη των πραγμάτων, όπου δε χωρούν εύκολες απαντήσεις.

όμως απ' αυτήν εγώ προτιμώ μια άλλη, πιο αλήτικη, πιο μεθυσμένη που και συ την ξέρεις και πρώτη εσύ την έγραψες.

Κάποτε εγώ και συ θα βγούμε-δεν μπορεί- κάτω στη θάλασσα
Θα διαλυθούμε μαζί όπως ορμάει η βροχή μέσα στη θάλασσα
Δεν θα' μαι εγώ η πληγή, δεν θα' σαι εσύ το σφυρί, θα' μαστε η θάλασσα

Κάποτε...κατά πάσα πιθανότητα ποτέ. Αλλά γι' αυτό το κάποτε ζούμε (ζω).

Side21 είπε...

Καμμια φορά η απουσία
είναι τόσο κοντά μας ...
Κι η παρουσία
τόσο απόμακρη ...
Μερικές φορές καλύτερα
να τα βρίσκουμε με τον εαυτό μας
κι ύστερα με τους άλλους ...
Καλό σου Αύγουστο ...

karaflokotsifas είπε...

Δεν μπορώ να σχολιάσω ενα τέτοιο
θέμα..έστω και αν αυτό ειναι μια
ποιητική κραυγή.
Όχι εγώ...που σίγουρα θα έφευγα καποτε
Οχι εγώ που σήμερα δεν μπορώ να
φύγω...Εγώ μόνο σε...διάβασα, άλλα
αυτή την φορά δεν το απόλαυσα,
όχι γιατί δεν μου άρεσε η γραφή σου αυτή...το αντίθετο
Γιατί δεν ειμαι κοντά σου να σου
ανάψω το τσιγάρο....

Πολλα φιλιά

και καλό μήνα

μικρός πρίγκηπας είπε...

Καλησπέρα.

Εγώ προσωπικά το μόνο που επιθυμώ πλέον από τον τελευταίο καλοκαιρινό μήνα αυτού του καλοκαιριού είναι να απλωθώ πάνω σ' ένα βράχο κοντά στη θάλασσα και να γίνω ένα με τους αχινούς και τους αστερίες!

Καλόν Αύγουστο Ceralex.

BOSKO είπε...

Αν σου πω ότι το post αυτό φέρνει κάτι από sex & drugs (στο πιο λάιτ βέβαια) & rock'n'roll, θα συμφωνήσεις;

Aντώνης είπε...

Εσωτερικός μονόλογος, ε; Τα σα εκ των σων...

Artanis είπε...

καλημέρα καλή μου...Πώς τα περνάς;

nonia είπε...

Τι καλά, που τα δυο πρώτα δαχτυλάκια της δεξιάς σου πατουσίτσας θα πάνε να δροσιστούν και τι καλά που ο αύγουστος αυτός θα τους δώσει νέα τροφή για εσωτερικές διεργασίες.... καλό καλοκαίρι!!!!

Don Psychote- Δ. "Ψ" είπε...

φευγάτος;... ναι! ..αλλά ένα κύμα κρασί με ξεβγάζει στην πόρτα σου...

Roadartist είπε...

Kαλησπέρα..
Είχες γενέθλια?.. Εφυγε το 30 και μπήκε το +1.. και εσύ το καλείς κοντά σου το 1.. Θες να φυγει το περασμενο..και ποθείς το νεο.. Αισιόδοξο το βρίσκω.. Ελπίζω να μη καταλαβα βεβαια λαθος γιατι γενικά καπως περιεργα τα εκλαμβανω ολα.. Αν οντως ηταν ετσι, χρονια πολλα μικρη ceralex.. είναι όμορφο να θες να μεγαλώνεις.. Φιλιά!

Sigmataf είπε...

Κι αντί για νοίκι, τους πληρώνεις με χρόνο.

Meγάλη ατάκα.

Τ Ε Ρ Α Σ Τ Ι Α ! ! !

patsiouri είπε...

Καληνύχτα μαλάκα...
Καλημέρα ζωή....
(άσχετο????)

island είπε...

Διάβασα το κείμενό σου και μπούκωσα. Μόλις διάβασα και την πρόταση της Δημουλά έπεσα στα κλάματα. Έτσι είναι το γαμημένο το φύγε. Δεν φεύγει εύκολα....

exoaptonkyklo είπε...

Τα πελαγη εχουν και φουρτουνες.Κι οταν βρεθει στη μεση τους δεν εχει διεξοδο.Θα μεινεις και θα παλεψεις.Οσοι κι αν μεινουνε στο τελος, ο αγωνας θα χει δοθει.

karaflokotsifas είπε...

και παλι εδω
καλό φθινόπωρο καλη μου

τσίου και πάλι τσίου!!!

Daria Pavlovna είπε...

"...Πρέπει να σ’ εμπιστεύονται αυτοί που εξαπατάς.
Να εθίζονται μαζί σου.
Για να μπορείς ακόμα και αν φεύγεις μακριά τους, να ξυπνάς και να κοιμάσαι με τη βεβαιότητα ότι μες την καρδιά τους και το μυαλό τους, σου παρέχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, για να μπορείς να επιστρέφεις..."

AX!! Μόνο αχ.
Γειά Alex...

Surrealist είπε...

Καλό φθινόπωρο φίλη όλα να είναι καλά!!!!

ceralex είπε...

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι! Ήταν ωραίο αλλά και επικίνδυνο...

Καλώς σας βρήκα όλους εσάς εδώ μέσα κι εκεί έξω.

Μοιάζει τελικά σαν να ήπιαμε όλοι απ το κρασί.

Υγειαίνουμε!
Σε κάθε χικ κι ένα παράθυρο.

Καλό φθινόπωρο σε όλους... εγώ λέω να ξαναφύγω για λίγο...