Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2008

Άγρια Μεσάνυχτα




Άγρια μεσάνυχτα μα πάνε μήνες τώρα, πάνε χρόνια που ξέχασα τα άγρια μεσάνυχτα τι σημαίνουν.
Μέσα στη νύχτα κατοικώ στην αλήθεια
και το πρωί με δανεική ζωή μου μοιάζει.

Διπλή ζωή…

Δουλειά δεν έχεις; Ναι… έχω… όλη μέρα.
Δουλεύω νύχτα στο μυαλό μου την εικόνα και το πρωί την πλάθω.

Κι έτσι φτιάχνεται η μέρα μου.

Γη – νερό - φωτιά – αέρας όλη η ζωή μου.

Μα τώρα ξέρω, πως στα χέρια μου είναι.

Ανοίγω το σακί με τον πηλό.
Λευκό για τις καλές σκέψεις και μαύρο για τις άσχημες.

Τι μου ξεφεύγει μακάρι και να ‘ξερα, στην διαδρομή της εντολής του εγκεφάλου μέχρι τα χέρια.

Μέχρι τα χέρια να ζυμώσουν, να πλάσουν, να υψώσουν τη σκέψη μου. Μέχρι να δω
μπροστά μου την εικόνα που στο μυαλό μέχρι τώρα κατοικούσε.


Και είναι όλα εκεί.
Και είναι όλοι εκεί.

Ζωντανοί και πεθαμένοι μου κάνουν παρέα.
Κι ένας σκύλος στα πόδια μου.
Πώς να τολμήσω να πω το μυστικό μου;
Ποια όρια να βάλω εκθέτοντας τη ζωή μου;
Πώς να τολμήσω να μοιραστώ…

Πως άγρια μεσάνυχτα ήταν τότε. Πάνε χρόνια. Δεκατρία.
Στο ίδιο δωμάτιο που τώρα «εργαστήριο» το ονομάζω.
Μα ήταν η φωλιά αυτών που μ’ έφεραν στη γη.
Εκεί έδωσα το πρώτο φιλί της ζωής. Μα δεν τα κατάφερα.
Η μάνα μου δίπλα έντρομη έβλεπε την αγάπη της να ξεψυχά.
Έτσι, ξαφνικά, άγρια μεσάνυχτα του Σεπτέμβρη.

Δυο πάγκους έχω βάλει τώρα. Παράλληλους και στη μέση εγώ. Μια από δω μια από κει.
Πριν λίγους μήνες, δουλεύοντας εκεί ανάμεσα, οι σκέψεις με οδήγησαν στο παρελθόν. Όπως πάντα αυτό κάνουν…
Και κοκάλωσα… Βουβή για δευτερόλεπτα βρέθηκα αντιμέτωπη με μια πρώτη σκέψη.
Πως λέμε… αυτό δεν το’ χα σκεφτεί ποτέ…!

Εκεί, στο ανάμεσα των πάγκων ήταν η ακριβής θέση που αντίκρισα πρώτη φορά το θάνατο.
Εκεί στο ανάμεσα των πάγκων είναι που 4 χρόνια τώρα, βρίσκομαι τις περισσότερες ώρες της μέρας και πλάθω τα όνειρά μου.
Τα χρωματίζω και χαμογελώ. Και τα μοιράζω έξω στον κόσμο. Σ’ όποιον αρέσουν, να τα στολίσει σε μια μικρή γωνίτσα του σπιτιού του.

Αυτό θέλω και τίποτ’ άλλο.
Να μοιράζω τα όνειρά μου.

12 σχόλια:

skoinovatis είπε...

Συνέχισε να πλάθεις και να μοιράζεις τα όνειρα σου!
Να τα χρωματίζεις και να χαμογελάς...
πάντα να χαμογελάς!
Την καλημέρα μου κι ένα χαμόγελο!

Σπίθας είπε...

cera-lex......Ή λέξη, αυτή, σημαίνει.
Στη σειρά-λέξεις..και συναισθήματα.
Μαγικά εσύ πλάθεις..
ότι και να διαλέξεις.
-)

desapoin3ison4 είπε...

λευκό και μαύρο... ποια η απόστασή τους, αλλά και ποια είναι η σύνδεσή τους ;
καλές και άσχημες σκέψεις...
ζωή και θάνατος...
η εντολή του εγκεφάλου και τα χέρια...
ποια η απόσταση, ποια η σύνδεση, και τι κυλά ανάμεσά τους
ποιον χώρο οριοθετούν;

καλημέρα ...

Ανώνυμος είπε...

....τωρα ξερεις οτι μπορεις να εισαι εσυ αυτη που θέλουν να μοιράζεις....
whatever, whenever made by dreams, are u dreaming.
kalimera sunshine....-stel-

Spyros_VJ είπε...

Ax, alexandrou! Ax!

opws leei ki o spi8as, exeis tis lexeis mesa sto onoma sou! Moirasou!

EggGod είπε...

Από θάνατο ζωή.
Εγώ, σε ένα αντίστοιχο δωμάτιο κοιμάμαι. Και ονειρεύομαι.
Από θάνατο ζωή.

Να 'σαι καλά.

Artanis είπε...

Και ΄γω το ίδιο ήθελα καλή μου, αλλά το κλείνω το εργαστήριο...
Τί να κάνουμε, μια πόρτα κλείνει εδώ, μια άλλη ανοίγει κάπου αλλού...
Έχεις και πρόσκληση για παιχνίδι...

island είπε...

Έμεινα άφωνος.Ότι και να πω είναι λίγο.Μόνο το συνέχισε να πλάθεις θα κρατήσω και θα στο γυρίσω πίσω.

Φιλί

Σπίθας είπε...

Αφωνος μένω και γώ ..!
Θυμάμαι, όταν την πρωτογνώρισα..
στρίγγλιζε ένα βράδυ...και το μόνο που έλεγε ήταν
Ααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!

τί έχεις παιδί μου, βραδυάτικα και τσιρίζεις , τι ρώτησα...
Ααααααααααααααααααααααααααααααααααα...!

Αλήθεια λέω...μόνο αυτό ήξερε, να πεί-)))

Τώρα δεν πιάνεται..!!!

Τάχε μέσα της..?
Ξαφνικά και.. έτυχε..?
Κρυφό ταλέντο..??

Τι να πείς, μ'αυτό το παιδί..
Από το να τσιρίζει πάντως,
καλύτερα αυτά που γράφει τώρα.!!

panoptis είπε...

ένα από τα όνειρα που θα μοιράσεις, στείλε το κατά εδώ.
χαμένο, δεν θα πάει.

Daria Pavlovna είπε...

Alex, μπορώ να έχω κι εγώ κάποια στιγμή ένα μικρό ονειράκι;

Θράσος είπε...

Ceralex, Έσύ μοιράζεις όνειρα και εγώ είμαι ένας από αυτούς που τα αποδέχεται με μεγάλη ευγνωμοσύνη
Καλώς σε βρήκα