Πέμπτη, 8 Μαΐου 2008

O ληστής Μπαμπέσης και οι σαμοντίβες μέρος 4ο


Ξημέρωσε…

Ο ληστής Μπαμπέσης άνοιξε τα μάτια.
Δεν ήταν ο ήλιος που τον έκανε να ξυπνήσει, μα τα γέλια του! Ένα όνειρο που δεν θυμόταν πια, μα το μόνο που αισθανόταν ήταν μια ευφορία, μια όρεξη, μια απερίγραπτη ανάγκη να αγκαλιάσει, να αγαπήσει, να ερωτευτεί, να πει σ’ αγαπώ, να πει… σε θέλω, σε χρειάζομαι, σε νιώθω!
Ένα ασυγκράτητο πάθος τον έκανε να σηκωθεί απότομα ξεχνώντας πως στο μέρος της καρδιάς είχε ακουμπήσει «το ρόδο των νυμφών».

Ήταν η πρώτη φορά μέχρι τώρα που του φανερώθηκαν τ’ αγκάθια του μίσχου.
Το ρόδο, είχε γαντζωθεί πάνω του για τα καλά, σαν ν’ αναζητούσε περισσότερο αυτό παρά εκείνος, μιαν αγκαλιά, λίγο κόκκινο απ’ το πάθος του, μια συντροφιά, λίγο απ’ τ’ όνειρό του να το ποτίσει.

Ο ληστής Μπαμπέσης δεν τρόμαξε καθόλου. Ούτε πόνεσε καθώς το τράβηξε για να φορέσει τα ρούχα του. Μόνο που...μόνο που μια σκέψη του καρφώθηκε στο μυαλό…
Το μπλε ροδοπέταλο, ήταν το τελευταίο… Τι θα ‘κανε χωρίς αυτό;

Τι θα του ξημέρωνε;
Ποιοι ψίθυροι θα του έδειχναν το δρόμο;

To απόψε, δεν ήταν μακριά…

Το κοίταξε τρυφερά, το μύρισε βαθιά ως σωθικά του και συνέχισε το δρόμο του πλάι στο ποτάμι.

Την ίδια στιγμή, μια μέρα πιο μακριά, οι σαμοντίβες, ξυπνάνε, φοράνε τις σκιές τους και ξεκινάνε να πλέκουνε στεφάνι αλεξανδρινό!
Πράσινη η βάση από λογιών λογιών βλαστάρια, κίτρινο από αζοεριά, πρίμουλα και μαργαρίτες, κόκκινο από παπαρούνες μαζί κι αγριοφράουλες.

Πλέκουν μαζί λέξεις και τραγουδούν…
Μον' είναι βάτος μ' αγκαθιές κι αλίμονό σου αν μπλέξεις
Μάτια με μάτια βλέπονται κι αχείλι δε φιλιέται
Κορμί δεν αγκαλιάζεται, αγάπη δε λογιέται
Ο έρωτας ανυφαντής με πανουργιά εγίνη
Αράχνη έστησε ψηλά και πιάστηκα σ' εκείνη
Και για να φύγω δεν μπορώ, με τα φτερά με σώνει
Αυτός ζυγώνει από κοντά κι από μακριά σκοτώνει
Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει
Ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει
Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει
Που στέκεις πάντα δροσερό κι ανθείς και λουλουδίζεις;
Όποιος φιλάει την αυγή την αγαπητική του
Παίρνει του Μάη τη δροσιά, τη ρίχνει στο κορμί του
Σου στέλνω χαιρετίσματα, με μήλο δαγκωμένο
Κι ανάμεσα στη δαγκασιά, σου ‘χω φιλί βαλμένο
Κόκκιν' αχείλι φίλησα κι έβαψε το δικό μου
Και στο μαντήλι το ‘συρα κι έβαψε το μαντήλι
Και στο ποτάμι το ‘πλυνα κι έβαψε το ποτάμι
Κι έβαψ' η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου
Κατέβη ο αϊτός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του
Κι έβαψ' ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο»
Έπλεκαν, έπλεκαν το στεφάνι και τραγουδούσαν...
Ώσπου στεφάνι ερωτιάρικο έπλεξε κι αυτό τις ώρες με αγάπη κι έφτασε το σούρουπο.


Ο ληστής μπαμπέσης είχε πια κουραστεί.
Η σκέψη που του είχε καρφωθεί στο μυαλό και του’ χε αφήσει σημάδι στην καρδιά του ήταν ακόμα εκεί.

Πλησίασε το ποτάμι και άρπαξε δυο φούχτες νερό να τις πετάξει στο πρόσωπο.

Τότε με μιας! Σαν ανυπόμονος ο ψίθυρος περισσότερο από κείνον, πλησίασε στ’ αφτιά του.
«Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν»«πλένε την ψυχή όχι μόνο το πρόσωπο..»

Κι ένας αϊτός στεκότανε στην άκρη του νερού.

«Αν θες να κοιμηθείς γλυκά κι απόψε, δίχως κακά όνειρα, κι αν θες ακόμα να χαρίσεις στο νερό την ομορφιά σου, να σε γεμίσει με αλήθεια και σοφία, το παρελθόν σου να το κάνει δροσιά και να ντυθείς με ουράνια φλόγα, τη μοναξιά σου ν’ αγαπήσεις πρώτα, κι ύστερα ν’ αγαπηθείς, τότε ρίξε στο ποτάμι το μπλε ροδοπέταλο. Τίποτα πια δεν έχεις να φοβάσαι. Το μόνο που έχεις, είναι να θυμάσαι, τι σου χαρίστηκε στον δρόμο και να μην ξεχνάς, να μην ξεχάσεις ποτέ πως ο άνθρωπος φτιάχτηκε για ν’ αγαπά. Μόνο ένα πράγμα πρόσεξε. Μην πετάξεις το μίσχο με τ’ αγκάθια. Θα σου χρειαστεί! Καλό ταξίδι!»

Ο ληστής Μπαμπέσης, πιο ευτυχισμένος παρά ποτέ, γεμάτος συναισθήματα αγάπης, απόκοψε τρυφερά το μπλε ροδοπέταλο από τον αγκαθωτό μίσχο, το πέταξε στο ποτάμι χαζεύοντάς το μέχρι να απομακρυνθεί στη ροή και ξάπλωσε κάτω απ’ το δέντρο για να κοιμηθεί.


συνεχίζεται…

8 σχόλια:

Σπίθας είπε...

Άνετα, βγαίνει..-)

ceralex..!
"Κι ένας αϊτός στεκότανε στην άκρη του νερού."...
...........
Τον ουρανό του, θα τον δείξει..ο αετός-)
Ακόμη δεν έχει αρχίσει να...πετάει!
Καλημέρα.
:)

ELENA είπε...

poly omorfa ta logia soy alex moy...den iksera oti grafeis.

perimenw tin sunexeia....

filakia polla
kalimeroudia :-)

Artanis είπε...

Καλή μου, εσύ γράφεις...Εμείς διαβάζουμε και θαυμάζουμε...Είναι τέλειο, μόνο αυτό έχω να σου πω...Καταπληκτικό...
Καλό απόγευμα...

Σπίθας είπε...

"Η αγάπη βράχους κατελεί και τα θεριά μερώνει
Κι εγώ την έχω στην καρδιά, γι αυτό με θανατώνει"

patsiouri είπε...

Με κάλυψε μόλις ο σύντροφος Σπίθας!

Σπίθας είπε...

Πότε θα ξυπνήσει ..ο τεμπελχανάς-)
Όλο κοιμάται...!!
Τουλάχιστον η τύχη του δουλεύει ή θα πάει για το.... Μέξικο -)

Σπίθας είπε...

Χτύπα τον...!
Με τα... ροδοπέταλα -)
Να ξυπνήσει και να συνεχίσει...
Ληστής είναι.. αυτός ;;
!!!
Καλημέρες...-)

karaflokotsifas είπε...

Τι έγινε φιλενάδα?
Τι αστεράκια έβλεπες?
Ελπίζω να ειναι όλα ενταξει
σαν τις μέρες και νύχτες του
Μπαμπέση ... πάω πάνω να διαβάσω την συνέχεια ...
Εχει και τα καλά του όταν απουσιάζεις λόγο τρεξίματος για λίγες μέρες
Ετσι θα πάρω διπλή δόση σήμερα χαχαχα

κοτσυφοφιλιά

τσίου!!!