Παρασκευή, 30 Μαΐου 2008

ΣΚΡΑΤΣ!!!

------------------------------------------- ------------------------------------------?-------------------?---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------?---------------------------------------------------------------------------------------?------------------------------------------
-Τι έπαθες;
-Για μια στιγμή η μουσική σταμάτησε. Ένας δυνατός θόρυβος. Ένα ΣΚΡΑΤΣ!
Κι ύστερα, ξέχασα πώς να αγαπώ…

Πάει καιρός από τότε αλλά δεν το είχα καταλάβει.
Κάθε φορά που με παρασύρει η μελωδία, όλα τα συναισθήματα της αγάπης και του έρωτα έρχονται και με σκεπάζουν. Άλλοτε μου φέρνουν δάκρυα κι άλλοτε χαμόγελα. Μπαίνω στον ρυθμό, περπατάω με βήματα σίγουρα προς τα κει που με οδηγεί το γνωστό άγνωστο. Εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρη. Μα τα βήματα πάνε και πάνε και προσπερνάνε επιλογές σαν να χαζεύω σε βιτρίνες μέσα από μια πορεία πάνω σε ράγες.
Και κάποτε φτάνω, πλησιάζω τουλάχιστον… Κι εκεί, ένας δυνατός θόρυβος. Ένα ΣΚΡΑΤΣ!
Κι ύστερα, ξεχνάω πως ν’ αγαπώ…


Και πως γίνεται να απαγορεύσω στον εαυτό μου να με ρωτήσει… «γιατί;»
Δεν γίνεται… Με ρωτάει και τότε ψάχνω να βρω μια σωστή απάντηση για να μην τον απογοητεύσω. Με ξέρει τόσο καλά, πώς να τον πλανέψω, πώς να του φορτώσω με άγνοια κάτι τόσο σημαντικό γι’ αυτόν…και για μένα.

Και ψάχνω, και ψάχνω μέσα μου μιαν απάντηση να με καλύψω. Να καλύψω το κενό της σαστισμένης μου αξιοπρέπειας.
Πώς γίνεται να ξεχνάω πώς να αγαπώ; Πως γίνεται να γυρίζω πάντα την πλάτη σε αυτό που ψάχνω για μια ζωή χρόνια τώρα. Να βρω ν’ αγαπώ.

Το κάθε ελάττωμα που θα πρέπει να αγαπήσω γυρνάει και με σκοτώνει. Και όχι εμένα… Το εγώ μου. Πώς να τιθασεύσω αυτό το ανήμερο θεριό, το εγώ;
Και το ίδιο αυτό το εγώ με έμαθε παράλληλα πως αν δεν καταφέρω να αγαπήσω τα ελαττώματα του άλλου, σημαίνει πως δεν αγαπώ αληθινά.
Και κει,
Ακούω το ΣΚΡΑΤΣ!

Και κει, η μουσική σταματά.
Και πρέπει να διαλέξω, αν πρέπει να παλέψω το εγώ και να του αποδείξω πως κάνει λάθος,
μα έτσι, και πάλι, η μουσική δεν ξεκινά.
Και πρέπει να διαλέξω, αν πλάνη είναι όλος ο δρόμος μέχρι εδώ.
Μα πάλι…η μουσική δεν ξεκινά. Πώς να διαλέξω κάτι τέτοιο;

Κι έπειτα, αφήνομαι.
Και η μουσική ξεκινά πάλι και με ταξιδεύει, και παίρνω ένα ρόλο.
Λέω… τώρα.. αγαπώ.

Μα παλεύω κάθε μέρα γι’ αυτό.





Ποιος σου είπε φίλε πως η αγάπη είναι εύκολο πράγμα;
Πως προσθέτεις στη ζωούλα σου έναν άνθρωπο, έτσι, απλά κι ωραία;

Και κει, ξεκινάει η αυτοψυχανάλυση.

Μήπως είναι γιατί ξέρεις να αγαπάς τελικά και δεν θες να προσθέσεις στη ζωή σου ό,τι να’ ναι; μου λέει το εγώ.
Ναι, ωραία, του λέω εγώ. Είναι σαν να μου λες πως ξέρω να αγαπώ αλλά δεν έχει υπάρξει ακόμα ο άνθρωπος, για να μπορέσει να επιβεβαιωθεί αυτό.
Όλοι αυτοί που έφυγαν με έμαθαν καλά να φεύγω. Ξέρω πιο πολύ να φεύγω παρά ν’ αγαπώ.
Είναι πολύ πιο εύκολο. Κι ας μου παίρνει συνήθως δυο τρία χρόνια για να το καταλάβω.

Πάντα έπαιζα με μια ζυγαριά. Δεν ξέρω που βρίσκεται μέσα στο σώμα μου. Αν βρίσκεται, στην καρδιά, στο μυαλό στο συκώτι…
Πάντως κάπου την έχω βάλει εκεί να ζυγιάζει και να ζυγίζει.
Στην αρχή δεν έχει τίποτα από καμία πλευρά.
Κι όσο γνωρίζεις τον άλλον, προστίθενται σιγάά σιγάά.
Λίγα από δω, λίγα από κει…
Κι όσο ο χρόνος προχωράει και δεν φεύγω, είναι γιατί γεμίζω και επιζώ.
Κι όλα πια είναι πάνω στη ζυγαριά. Κάποια σαπίζουν και μοιάζουν πιο βαριά, κάποια σταθερά απολαμβάνουν τη θέση τους, κάποια άλλα εξατμίζονται και ξεφουσκώνουν…

Μα δεν τελειώνει έτσι η ιστορία αν ο άλλος, προσθέτει συνέχεια…

Αλλά αν δεν προσθέτει;
Aν δεν αυτοανακυκλώνεται το παιδί που κρύβεται πιο μέσα. ΑΝ δεν υπάρχει τίποτα πια εκεί πάνω, κι αν ό,τι υπάρχει είναι αυτό που έμαθες με το ζόρι να αγαπάς. Με το ζόρι να ανέχεσαι; Γιατί απλώς μια ωραία μέρα είπες πως.. Βαρέθηκα να φεύγω… Τώρα θ’ αγαπήσω…

Γιατί να ανέχεσαι;


Συναισθήματα, αισθήματα, καλά, κακά, σωστά, λάθη, ομορφιά, ασχήμια…
Πάνω στη ζυγαριά…


Πώς να ισορροπήσω;
Πώς να διώξω το εγώ που με γαργαλάει από μέσα μου για να πέσω.
Πώς να βρω που κρύβεται η ζυγαριά που με κάνει να παλαντζάρω
πάνω στο τεντωμένο σκοινί της ιστορίας μου;


ΣΚΡΑΤΣ!

Κι αν αυτός που αγαπώ έτσι όπως ξέρω, δεν μ’ αγαπά;
Έρχεται το εγώ και μου λέει, «μα όχι… δεν μπορεί να είναι αυτός»
Κι έρχομαι εγώ και του λέω… θα μείνω μόνη.

Η μουσική θα παίζει για μένα και θα προχωρώ πάνω στις ράγες
κοιτάζοντας βιτρίνες…τα υπέροχα πλάσματα που με περιβάλουν.
Κλουβιά με πτώματα παραστρατημένης αγάπης, να βλέπουν τηλεόραση.
Να αιμορραγούν ανία.
Να αγκαλιάζουν πλάι τους μια ιδέα.

Ασφάλεια ζωής μόνο για μένα.
Σήμερα το πρωί με πήρανε τηλέφωνο. Με 20 ευρώ το μήνα,
αν πάθω κάποιο ατύχημα και δεν μπορώ να εργαστώ με αποζημιώνουν
με 150.000 ευρώ. Κι αν λέει σκοτωθώ με το αυτοκίνητο, προσφέρουν στην οικογένειά μου 200.000 ευρώ…
«Σκεφτείτε το και θα σας πάρουμε τη Δευτέρα τηλέφωνο να μας πείτε τι αποφασίσατε…»


ΣΚΡΑΤΣ!!!!


Ζω ακόμα; Αναρωτιέμαι τώρα. Σκοτεινά εδώ μέσα.
Τι μου λέτε;
Ζούμε εμείς κυρία μου!!!
Ποιος θα πεθάνει;
Ποιός θα μου κόψει τα χέρια;

Πιάνω τον πηλό.
Φτιάχνω μια μορφή που ξέρει ν’ αγαπάει.

Παίρνω τη ζυγαριά. Μια πρέζα οξείδιο του μαγγανίου απ’ τη μια και
μια πρέζα σίδηρος κατακόκκινος απ’ την άλλη.
Χαμογελώ…
…Και σκέφτομαι τον άνθρωπό μου.

Περιμένω τηλέφωνο.
Θα συναντηθούμε το βραδάκι…


11 σχόλια:

rip1708 είπε...

τι να πω..εκανες τα συναισθηματα μου λεξεις..ετσι ακριβως ενιωθα και φοβομουν να κοιταξω μεσα μου να δω τι πραγματικα σκεφτομουν..οταν διαβαζεις ομως κατι ειναι πιο ευκολο να το βρεις μεσα σου..σε ευχαριστω που με λυτρωσες με τις λεξεις σου..η συνεχεια ειναι εξισου δυσκολη με την παραδοχη ειναι ομως και αυτη μια αρχη..
καλη σου μερα

marulia είπε...

c'est la vie!
auto shmainei ZOH!!!!

déjate llevar nena!!!

exoaptonkyklo είπε...

Τι τον περασες τον ερωτα, κατι απλο κι ανωδυνο?
Ε λοιπον δεν ειναι.
Η ζωη εχει παντα δυο οψεις. Διαλεγεις και παιρνεις.Ειναι δυσκολη και βαρια λες, οποτε σηκωνεσαι και φευγεις...
Ειναι δυσκολη και βαρια λες, οποτε σηκωνεσαι και παλευεις...
Ε λοιπον οπως βλεπεις σε κοροιδεψα.Δεν εχει δυο οψεις η ζωη.Εσυ τις φτιαχνεις μονο.Εσυ αποφασιζεις πως θα την δεις.Εσυ και πως θα την γευτεις.

Artanis είπε...

Γιατί να στεναχωριέσαι άδικα λοιπόν; Γιατί ν' αναρωτιέσαι για την αγάπη, αφού αγαπάς και σ' αγαπούν;
Στην αγκαλιά σου μέσα μόνο, στην καρδιά σου, στο μυαλό σου, όμως πέρα από τη λογική, πάνω από τη ρουτίνα, στέκεται ο έρωτας...
Αφέσου και απόλαυσε τη στιγμή..., και όλα θα έρθουν, καλή μου...
Φιλιά πολλά...
καλό μήνα...

psykasso είπε...

η υπερανάλυση πάντως ... όχι ότι πιο βοηθητικό ε;

greendim είπε...

Eιλικρινά...
πολύ όμορφο!...

Talisker είπε...

Στα σκρατς ..σκρατσαρω τις μουσικες μου...

μα το κειμενο σου το διαβασα απο νωρις..
μου θυμιζει το smash!

εχεις καρφωσει στο φιλε με δυναμη
κι οσο πας στρεφεσαι μεσα σου βγαζοντας πολλα ..και δυνατα.


ΣΚΡΑΤΣ!

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Είναι τα αδιέξοδα, οι ανασφάλειες και οι αμφιβολιες που όλοι κατά καιρούς εχουμε βιώσει μέχρις ότου κατασσταλάξουν συναισθήματα και καταστάσεις και σταματήσει οριστικά αυτό το ΣΚΡΑΤΣ...

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιες

Side21 είπε...

Το βασικό είναι...
να μάθουμε τον εαυτό μας
να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας
ν' αγαπήσουμε τον εαυτό μας ...
Όλα τ' άλλα έρχονται μόνα τους.
Καλό σου μήνα

karaflokotsifas είπε...

Θα συμφωνήσω κι εγώ...πρώτα
πρέπει να αγαπήσουμε τον εαυτό
μας και μετά μπορούμε να αγαπήσουμε
και τον άλλο.
Ωστόσο έπιασες το κουβάρι και
το ξεμπλεξες μπροστά στα μάτια μας
με τόσο απλότητα και ειλικρίνεια!

Οχι άλλο σκράτς για μας

τσίου και πάλι τσίου

κοτσυφοφιλώ σε

island είπε...

Σκράτς έχει και ο έρωτας;Έχει και η ανασφάλεια;Το ένιωθα αλλά κρυβόμουν.Η συνέχεια θα είναι δύσκολη σίγουρα αλλά κάποια άλλα σκράτς με κρατούν σε εγρήγορση.

Από την παιδική μου εργασία και ηλικία αφιερωμένο:

http://www.youtube.com/watch?v=JoDb_0iQMdQ