Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Όταν ο δρόμος δεν διακρίνεται...

φωτογραφία Μανώλης Τσάφος



Εγώ στα μάτια σου είδα πως ψάχνεις ένα λόγο να σε κρατήσει στο παιχνίδι.
Ωραίο παιχνίδι, μα δύσκολο.
Όταν ο δρόμος δεν διακρίνεται…
Όταν μόνο με τις αισθήσεις σου δοκιμάζεις να βρεις αυτό που στην ουσία ίσως και δεν ξέρεις πιο είναι…
Όταν απλά αποφασίζεις να παίξεις γιατί έτσι γουστάρεις βρε αδερφέ!
Έτσι…γουστάρεις…


Αυτό το κόκκινο χρώμα, κλεφτές ματιές του ρίχνεις, γέρνοντας το κεφάλι λοξά προς τα κάτω και λίγο αριστερά, αριστερά στο στήθος, ρυθμό σου δίνει, απλώνεται παντού στο σώμα, σε κάθε κύτταρο, σε κάθε φλέβα. Δρομάκια σε λαβύρινθο απλωμένα.
Βρίσκουνε πάντα μιαν άκρη γιατί λίγο κι αν σταματήσουν να ρέουν , η ζωή σε χαιρετά!


Αυτή η ένταση όταν το βλέμμα αλλάζει σπασμωδικά και αποσπάται ταξιδεύοντας ανάμεσα σε εικόνες της σκέψης και εικόνες της στιγμής.
Πώς γίνεται να βλέπω στο βλέμμα σου εικόνες της σκέψης σου;
Πώς γίνεται… ;

Όταν πίσω από ένα δεμένο μαντήλι στα μάτια, μπορείς να διακρίνεις το παιδί.
Σαν την ασπρόμαυρη φωτογραφία που κοιτώ και ξανακοιτώ, και βλέπω πάντα το κόκκινο.


Ευχαρίστηση προσφέρεις στους συμπαίχτες σου, όσο σε νιώθουν τόσο περισσότερο δεν σε αφήνουν να νικήσεις, για να σε προκαλέσουν κι άλλο, για να σου ξυπνήσουν και άλλες αισθήσεις, στα άδυτα κρυμμένες, να ξεράσουν κι αυτές, λάβα στις φλέβες.


Αγρίμι. Εμπιστοσύνη στα ζωώδη ένστικτα.
Είπαμε να ψάχνεις κάτι εξίσου ζωντανό χωρίς να κουτουλήσεις στους τοίχους, χωρίς να σκοντάψεις στα αντικείμενα που εσύ επέλεξες για να σου διευκολύνουν τη ζωή.


Σου κλείνουν τα μάτια κι απλώνεις τα χέρια ή σε τυλίγουν φοβισμένα κομμένα φτερά;
Το αίμα βαλτώνει σε κουλουριασμένα σώματα.

Τεντώσου! Όπως λέει κι φίλος μου ο Φώτης.





Τεντώσου, προχώρα, κι ακόμα τίποτα δεν είδες!

17 σχόλια:

ceralex είπε...

Ευχαριστώ τον pro.. ξέρει αυτός...

Καλημέρα!

Artanis είπε...

Kαλημέρα καλή μου...Η φωτό είναι πολύ ωραία, μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ζωγραφιά στον τοίχο...Και μου άρεσε ιδιαίτερα το δεύτερο πρόσωπο που χρησιμοποίησες στο ποίημα, το χρησιμοποιώ κιεγώ συχνά...Αλλά είναι πολύ ωραίο και ταυτόχρονα ιδιαίτερο να απευθύνεσαι σε κάποιον τρίτο, ή στον εαυτό σου τον ίδιο...
Μπράβο...

Artanis είπε...

Καλησπερούδια...Έχεις πρόσκληση για παιχνίδι...

Aντώνης είπε...

Το κόκκινο που είδα μόνο φοβάμαι ώρες ώρες κι άλλες λέω αν δεν το έβλεπα δε θα μπορούσα αλλιώς να το πιστέψω, να με πιστέψω.

ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ είπε...

Αυτός που μπορεί πίσω από το άσπρο και μαύρο το χρώμα να δει, σφυγμό να ακούσει, αυτός ναι, ξέρει να ζει! :)) Δεν τον φοβάμαι...
Καλημέρα! :))

antigonos είπε...

Άντε, να τεντωθούμε μήπως κάτι αλλάξει...

BOSKO είπε...

υπέροχο, πραγματικά!

panoptis είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
panoptis είπε...

εμπιστοσύνη....
η απόλυτη πίστη για την ειλικρίνεια τών λόγων, τών τρόπων....

karaflokotsifas είπε...

Πολύ ωραίο καλή μου
Κι εγω μαζί σου...παι-ζώ!!!

κοτσυφοφιλιά

τσίου!!!

Surrealist είπε...

Λόγω μικρής κούρασης δεν μπορώ να σχολιάσω πολλά για το κείμενο, αλλά να πώ ότι η αίσθηση που αφήνει είναι σίγουρα της ιδιαίτερης αριστοτεχνικής σου γραφής.

Τα λέμε!! Σ΄ευχαριστώ καλή συνέχεια!

exoaptonkyklo είπε...

Κι ενω διαβαζα το ...¨κοκκινο" πονημα σου το βλεμμα μου απορροφηθηκε στην... βροχουπολη διπλα.
Αυτη η μουνταδα μοιαζει με την σημερινη σκεφτομαι.Ο ουρανος, σαν να χει ντερτια.Tι να τον απασχολει αραγε? Εβρεξε πριν ή ετοιμαζεται να βρεξει? Κι αυτο το δεντρο τι ψιθυριζει? Δεν φυσσα, μα δεν ακουω... Με τα κλαδια του
- φοβισμενα κομμενα φτερα- τι να θελει να τυλιξει? Εμενα που διαβαζω τα "κοκκινα" λογια σου ή μηπως εσενα που τα γεννησες?

exoaptonkyklo είπε...

Μετα απο ενος λεπτου αποσταση...τεντωθηκα λιγο και συνεχιζω πιο κατω...

Σπίθας είπε...

Πολύ καλό.
Τεντώθηκα...αλλά δεν προχωρώ παρακάτω, φτάνει. Ξεκούραση τώρα.
Καλή σου μέρα.
:)

patsiouri είπε...

Κι εμεις ευχαριτούμε τον pro...ξέρει αυτός!!

karaflokotsifas είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
karaflokotsifas είπε...

Kαλό σου βράδυ και
σ ευχαριστώ πολύ...


τσίου και πάλι τσίου!!!