Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

Tυχερά Παιχνίδια...


Εαρινή ισημερία και πανσέληνος και παγκόσμια ημέρα ποίησης
Και να, που σήμερα η μέρα ξεκίνησε άνευ ήλιου και αιτίας.

Ξύπνησα απ το όνειρο. Εκείνο που βρισκόμουν στην Ανάφη. Στην παπαδιά του Ρούκουνα η οποία είχε μεταμορφωθεί σε υπερλουξ εστιατόριο με μεγάλους μπουφέδες και παραρτήματα φαγητών γλυκών και φρούτων.
Ο παπάς παρόλα αυτά φώναζε : "Zαμπέέέέτα φτιάξε μου ένα καφέ!"
Έψαχνα απεγνωσμένα να βρω μια καβάτζα κι αντί για δέντρα στην παραλία του Ρούκουνα είχε εγκαταστάσεις υπερσύγχρονων αποδυτηρίων.
Ο βράχος της καλαμιώτισσας στις πλαγιές του είχε μισόχτιστες μεζονέτες και στον αέρα αντί για κουρούνες περνούσαν πύραυλοι.
Επηρεάστηκα στα σίγουρα από χθες που έμαθα πως για πέντε χρόνια το ΝΑΤΟ θα εκμεταλλευτεί την αναφική αγκαλιά για τις δοκιμασίες του. Εξού και το καινούριο λιμάνι…. Α ρε μπούρτζοι!
Εφιάλτης.

Ξύπνησα πιστεύοντας πως καλώς και ξύπνησα.
Κοίταξα απ’ το παράθυρο. Βροχή. Ω γλυκύ μου έαρ…
Μα η βροχή ακουγόταν πολύ κοντά…
Μπήκα στο εργαστήριο. Το ταβάνι έσταζε…πανικό.
Ο "από πάνω" με την ανακαίνιση και τα νέα κουφώματα αλουμινίου...κάτι δεν έκανε καλά.
Κoυβάδες, πετσέτες υγρές πατημασιές από πατουσάκια σκύλου σε όλο το σπίτι.
Μέσα σε 10 λεπτά, η μέρα έμοιαζε εφιαλτική.
Καλημέρα!

Αφού η κατάσταση ήταν υποτίθεται υπό έλεγχο, πήρα το σκύλο και πήγαμε την καθιερωμένη βόλτα στο δάσος. Οι σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό μου είχαν μπερδευτεί με τα δάκρυα.
Κατά τ’ άλλα φορούσα αδιάβροχο. Πήρα και τη φωτογραφική μηχανή μήπως και καταφέρω να ισορροπήσω τα νεύρα μου απαθανατίζοντας στιγμιότυπα ανοιξιάτικων χρωματισμών παρέα με σταγόνες δροσιάς.
Άρχισα να μαζεύω λουλούδια. Ο σκυλούρης έτρεχε κατενθουσιασμένος και κυλιόταν ανάσκελα στο βρεγμένο χορτάρι.
Ήμουν ήδη καλά.
Επέστρεψα σπίτι αποφασισμένη πως επιτέλους θα ξεκινήσω τη δουλειά που είχε ήδη μείνει πίσω. Με τόσες διακοπές ρεύματος αυτές τις μέρες, δεν κατάφερνα να βάλω φούρνους για να ψηθούν τα κεραμικά.

Μπαίνω στο βοηθητικό δωμάτιο και ημιεργαστήριο. Βροχή και εκεί!
Μα καλά…στων κουφωμάτων την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!
Χτυπάω το κουδούνι του από πάνω αλαφιασμένη και η σπιτονοικοκυρά μόλις κατάπινε την μεσημεριανή μπουκιά… λέγοντας μου…α ναι?? Πλημμύρισε και το άλλο δωμάτιο? Και είπα στην καθαρίστρια να προσέξει με τα νερά στις βεράντες!

Εμένα ποια καθαρίστρια θα με βοηθήσει να καθαρίσω τον τοίχο, να σφουγγίσω την ραπτομηχανή, να πλύνω τις πετσέτες, να στεγνώσω τα παιδικά επιτραπέζια παιχνίδια μου, να επισκευάσω το ασύρματο τηλέφωνο που κάνει μπιου μπιου γιατί πνίγηκε?

Και το χειρότερο…?

Πως θα αντικατασταθούν καταγεγραμμένα στιγμιότυπα του παρελθόντος στις βρεγμένες πια κασσέτες από την βιντεοκάμερα με τα ταξίδια του πατέρα που έχει φύγει πια για τα καλά, με τις συναυλίες που κάναμε με τον αδερφό μου στο δωμάτιο όντας παιδιά, με το ταξίδι μου στην Αίγυπτο και το project για την επερχόμενη έκθεση?
Ααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!

Παίρνω μια πετσέτα και την χτυπάω δεκάδες φορές στο τραπέζι. Κοπανάω πόρτες ντουλάπια κλωτσάω ό,τι βρω. Χαίρομαι που αυτή τη φορά κατάφερα να αντισταθώ στο να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο…

Ποιος μαλάκας θα τα φέρει βόλτα όλα αυτά??? Εγω!!!

Τα νερά τρέχουν ανεξέλεγκτα όπως και τα δάκρυα. Νεύρα! Τσαντίλα! Εαρινή παράκρουση μιας Παρασκευής που ό,τι πιάνω γίνεται βροχή!

Παίρνω τη μητέρα μου. Μαθαίνω πως κάποιος υπερβολικά κοντινός μου άνθρωπος έχει έναν μεγαλο-ιό στο συκώτι και είναι απελπισμένη.

Σκατά!
Όλα αυτά διορθώνονται…. Η υγεία όμως???

Θυμώνω ακόμα περισσότερο!!!!

Η μητέρα έρχεται από δω… συναντιόμαστε με τον γείτονα… τι να λέμε τώρα???

Παίρνω απόφαση πως σήμερα η μέρα είναι χαμένη. Δεν θα δουλέψω.
Παίρνω το αυτοκίνητο και πάω στο παιχνιδάδικο.
Αύριο θα παραδώσουμε παιχνίδια, πάνες καλλυντικά και ό,τι άλλο, στην εκστρατεία που οργάνωσε ο αγαπητός panoptis για τα παιδάκια που γεννιούνται στις φυλακές.

Παίρνω καρότσι και σουλατσάρω στους διαδρόμου ενός τεράστιου παιχνιδάδικου.
Μέχρι τώρα, αγόραζα παιχνίδια για την βαφτιστήρα μου…
Τώρα…σωπαίνω καθώς διαλέγω τα παιχνίδια. Σωπαίνουν τα νεύρα και οι τσαντίλες.
Θα παίξουν πίσω από σίδερα αντοχής και ενοχής. Άγνοιας και ερωτηματικών.
Ο δεσμοφύλακας είναι ο μπαμπάς μου?
Μαμά? Γιατί πρέπει να μείνουμε εδώ μέσα? Για πόσο?

Γεμίζω το καρότσι με παιχνίδια για παιδάκια εως 3 ετών. Δεν ξέρω πως είναι. Δεν θα τα δω ποτέ. Μα τα φαντάζομαι να σκάνε ένα χαμόγελο.
Αν ήξεραν πόσο τα έχω ήδη αγαπήσει.
Τι κάνω? Τι θα τους άρεσε? Τι θα μπορούσε να ελευθερώσει την φαντασία τους?
Τι σκατά συμβαίνει σ’ ετούτο τον κόσμο?

Η υπάλληλος στο ταμείο μου χαμογελάει! Όλα μαζί να τα βάλω? Με ρωτάει.
Ναι, της απαντάω.
Τυχερό το παιδάκι σας, μου λέει…

Θα θελα τόσα να της πω…
Μα δεν βγαίνει ίχνος φωνής.
Δεν μπορώ ούτε να ψελλίσω…
Κιχ…
Κιχ δεν μπορώ να βγάλω…

Κι ακόμα, δεν έχω μιλήσει σε άνθρωπο. Μόνο σε αυτό το καταραμένο μηχάνημα γράφω…

Καταραμένο?

Πόσο διφορούμενες έχουν γίνει οι επιλογές μας?
Δίχως αυτό το μαραφέτι… ακόμα, θα τα’ κανα όλα λαμπόγυαλο!


Αν μίλαγαν τα παιχνίδια θα μου’ λεγαν…πως είναι τα πιο τυχερά παιχνίδια του κόσμου. Όχι φρουτάκια και μαλακίες.

Αυτά είναι τα τυχερά παιχνίδια…
Φρούτα που δεν πετάχτηκαν σαπισμένα…
Αλλά εκπλήρωσαν το σκοπό τους και με το παραπάνω.

Πανόπτη… σε ευχαριστώ…

11 σχόλια:

Artanis είπε...

Καλή μου, δε σε πιστεύω οτι πέρασες μέσα σε μια μέρα τέτοιον εφιάλτη! Τουλάχιστον ηρέμησες λιγάκι μετά από τη βόλτα στο παιχνιδάδικο; Σου πέρασε η στεναχώρια; Πολύ θα χαρούν τα μωρά με τα καινούρια παιχνίδια, και οι μανάδες τους θα σε σκέφτονται κάθε φορά που θα παίζουν μαζί τους, προσπαθώντας να γεμίσουν τις άδειες ώρες της φυλακής...

M είπε...

Κάθε φορά που κάτι μου πάει στραβά, μου λες πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται... Εγώ βλέπω πως χρησιμοποιείς την κάθε αναποδιά σου για να εξελίξεις ακόμα περισσότερο τη γραφή σου...

karaflokotsifas είπε...

Εγω σ ευχαριστώ για το υπέροχο
σου κείμενο...
Μου δημιούργησε εικόνες...ένοιωσα την βροχή,μύρισα το βρεγμένο χώμα
Βράχηκα απο το απότομο τίναγμα του σκύλου που έριξε πάνω μας όλα τα
νερά που μάζεψε απο την βόλτα που τον
πήγαμε...
Ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σου στο κάλεσμα του πανόπτη για τα παιδάκια
Και συγνώμη...συγνώμη που δεν κατάφερα να έρθω κι εγώ στο ραντεβού του Σαββάτου!!!


Καλημέρα

Μια φωτεινή μέρα για όλους μας

τσίου!!!

panoptis είπε...

ευχαριστώ :)

Surrealist είπε...

Πολύ καλό το κείμενο, έχει ρελιστικότατες συνδέσεις, εικόνες πολλές, μα και πολύ ζωντανό λόγο.

Πράγματι άξιζε η πρώτη αυτή "εκστρατεία"
πάμε και για πιο πολλές σιγά-σιγά!

Επίσης να πω ότι το κείμενό σου είναι ένα μικρό και σπουδαίο διηγατικό χρονογράφημα!

να είσαι καλά, θα τα λέμε, σ΄ευχαριστώ πολύ...
σ΄έβαλα και link - αλλά αυτό ήταν αυτονόητο :}

exoaptonkyklo είπε...

μεσα απ τις δυσκολιες μεγαλωνουμε, δυναμωνουμε και καμμια φορα μεγαλουργουμε κιολας.Οπως εσυ τωρα.Μ αυτο το καταιγιστικο σου κειμενο.Εριξες μια κλωτσια κι εσπασες την πορτα της ψυχης μας.Μπηκες μεσα κι οταν μ απογνωση αναζητησες κατανοηση, για ευχαριστω μας αφησες ενα φιναλε συγκλονιστικο.Μας εκανες "λαμπογυαλο" μα ετσι... "εκπληρωσες το σκοπο..και με το παραπανω".
Τα σεβη μου.

Aντώνης είπε...

Μα είναι αυτά μπλεξίματα για άνθρωπο της γης και της φωτιάς;;;

Μια σακούλα τουβλάκια lego δε θα τ΄αρνιόμουν...:)

Από Μηχανής Θεός είπε...

Κάθε 21 του αντίστοιχου μήνα Μάρτη, η Περσεφόνη κατάφερνε να δραπετεύσει από το βασίλειο του Άδη. Του σκότους... Έτρεχε να συναντήσει την πολυαγαπημένη της Δήμητρα.. Επανένωση, αναγέννηση.. Δημιουργία! Τραγούδια και χαρές στην πλάση όλη.. Έρχονται τα "ανθεστήρια"..! Ας μπορούσε να ανθίσει και η ψυχή μας... Να φυτρώσει το "κιχ", να ριζώσουν τα παιχνίδια.. Να βλαστήσει η υγεία.. Να δώσει πολίτιμους καρπούς η ζωή μας!

Καλό ξημέρωμα, να' σαι καλά!

desapoin3ison4 είπε...

πολύ ωραίο ceralex

μπράβο
μπράβο σας
και μπράβο μας

που όλοι μαζί κάναμε κάτι τόσο ωραίο...

τα παιγχνίδια απ' ότι έμαθα παραδόθηκαν, και περιμένω να μάθω περισσότερα

καλή σου εβδομάδα :)

ceralex είπε...

Σας ευχαριστώ όλους όσουν επισκεφτήκατε, διαβασατε ή σχολιάσατε αυτό το κείμενο, όλους όσους γνώρισα το Σάββατο, γιατί για μενα ήταν πολύ σημαντικό να δω τα μάτια σας.


artanis
ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου...η στεναχώρια μου πέρασε όταν συνάντησα τους ανθρώπους αυτούς και μίλησα μαζί τους.

m
επιμένω...όλα για κάποιο λόγο γίνονται και όταν εγώ το ξεχνάω εσύ να μου το υπενθυμίζεις...

Κοτσιφάκο μου
Εσύ ήσουν πάνω απ το κεφάλι μου στη βόλτα και μ' έκανες να χαμογελάσω ξανά? Εσύ ήσουν...το ξέρω! Σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Μη ζητάς συγνώμη αφού εκει ήσουν εγώ σε είδα!


Πανόπτη...ξέρεις εσύ...τους εθισμούς μας να τους κάνουμε έργο!


Surrealist
Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και για το σχόλιο από...την σκοπιά σου που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
Το κείμενο βγήκε αέρα προσπαθώντας να ξορκίσει την μέρα!

Εξω απ τον κύκλο
Πραγματικά σ' ευχαριστώ...μόνο που κατανοείς...σ' ευχαριστώ πολύ...


Αντώνη...
δεν ξέρω...μάλλον μαζευτηκε πολύ φωτιά και έπρεπε να σβήσει αλλά όχι από πάνω....δεν μ' επαιρναν να με βουτήξουν στη θάλασσα καλύτερα??
Οσο για τα lego...μήπως θέλεις να συμμετέχεις και συ ;)


Απο μηχανής θεέ! Πάλι ήρθες όταν έπρεπε για να με σώσεις!
Εμ,,,πες το ετσι...τότε όλα εξηγούνται...Και είναι τυχαίο που αγαπημένο τραγούδι απ τα παλιά είναι το...
κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγεις...

να φυτρώσει το κιχ...να ριζώσουν τα παιχνίδια...:) σ' ευχαριστώ


desapoin3ison4
Μπράβο μας καιρό είχα να το πω και να το ακούσω και να το γραψω το μπράβο... Εϊναι ωραίο τελικά...
Περιμένω και γω τα νεα με περιέργεια και αγωνία. Θα τα λέμε :)

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Εξαιρετική η περιγραγή σου, μα πιότερο ΨΥΧΗ ΣΟΥ!!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές