Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Φαντάζομαι πως...




Αυτό που φοβάμαι περισσότερο, νομίζω, είναι ο θάνατος της φαντασίας.


Η ίδια αυτή ταΐζει τους φόβους μου.
Η ίδια τους ξορκίζει.


Είχα μια ζωή κάποτε θυμάμαι.
Και νόμιζα πως ήταν η ζωή μου.


Κι αν πήγαινα μπροστά, ποτέ δεν αρνήθηκα
να κοιτάζω το πίσω να μένει πίσω.



Κάθομαι πάντα στο βαγόνι του τρένου κοιτάζοντας την αφετηρία
να απομακρύνεται
Γυρνώντας την πλάτη στον προορισμό.

Έτσι κι αλλιώς...εκεί θα φτάσω...

Οι εικόνες ξεμακραίνουν
και γω αναπαυτικά κάθομαι
ρεμβάζοντας ό,τι αφήνω.

Τα μάτια ακολουθώντας τις εικόνες που εναλλάσσονται
σπασμωδικά ξεσκονίζουν τη θλίψη τους.


Σαν ένα ερωτευμένο ζευγάρι που καθώς αποχωρίζονται ο ένας τον άλλον,
κάνουν δυό τρία βήματα με την όπισθεν για να χορτάσουν άλλο λίγο
αυτό που θα χαθεί απ' την όραση.
Κι έπειτα γυρίζουν την πλάτη
και συνεχίζουν να βλέπουν την εικόνα του άλλου,
αποτυπωμένη στο μυαλό...να μια μικρή φαντασία...


Αυτό που φοβάμαι περισσότερο, νομίζω, είναι ο θάνατος της φαντασίας.

Οι ιστορίες που φτιάχνω βλέποντας ένα μικρό παραθυράκι με φως
και μια σκοτεινή φιγούρα
Τα πρόσωπα των συνεπιβατών της διαδρομής μου
ή αυτά στους σταθμούς που περιμένουν.


Και κείνη την κυρία στο παγκάκι με μια βαλίτσα πλάι στα πόδια της.
Τι έχει μέσα? Πού πηγαίνει?


Δεν φταίω εγώ...
Εκείνη φταίει.


Το βλέμα της μου πρόδωσε πως ανυπομονεί να επιστρέψει στο χωριό.
Η βαβούρα του κόσμου την αναστατώνει.

Εκεί θα την περιμένουν
η γη της, τα ζώα της... η εποχή της...
και ο παππούς...

Ήρθε να δει τα εγγόνια της.
Βλέπω και τις τσάντες που κουβαλούσε ερχόμενη, γεμάτες με ελιές
γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες.

Τις άφησε...
Και εισέπραξε σβουριχτά φιλιά και χάχανα!

Ο παππούς δεν μπορούσε να έρθει.
Έπρεπε να φροντίσει τις δουλείες.


Μα, να!
Έφτασε κι όλας στο χωριό και μπαίνει στο σπίτι.

Ο παππούς την περιμένει στην κουζίνα.
Τα μάτια του λαμπυρίζουν.

Με μια φωνή την ρωτά... "Τα έφερες τα χάχανα"?
Ναι! απαντά κι ανοίγει τη βαλίτσα.


Γέλια παιδιών στην κουζίνα κάνουν μια βόλτα γύρω απ' τον παππού, ψάχνουν
να βρουν το παράθυρο και φεύγουν έξω.
Τα σκυλιά γαβγίζουν, περνάνε απ' το κοτέτσι
κι οι κότες κακαρίζουν!

Και χάνονται στους αγρούς
Την ίδια ώρα που τα εγγόνια τους
κάθονται σ' ένα θρανίο και χαζεύουν έξω απ' το παράθυρο.
Φαντάζονται σε λίγους μήνες που θα' ρθει το καλοκαίρι
και θα πάνε στο χωριό!

Να δουν και τον παππού, που τους έλειψε τόσο!


Και το ζευγάρι απέναντι μου που δεν αντάλλαξε κουβέντα...
Όχι, όχι... όχι... επιλέγω να μην φανταστώ τίποτα γι' αυτό.



Και...και...και...


Από πού άρχισα και πού έφτασα?
Τι με νοιάζει?
Αφού έφτασα στον προορισμό μου απόψε.
Το μολύβι έγινε τρένο και οι γραμμές του τετραδίου
ράγες να καλύψουν τη διαδρομή της φαντασίας.


Είχα μια ζωή κάποτε θυμάμαι...
Και νόμιζα πως αυτή ήταν η ζωή μου.


Μα, φαντάζομαι, πως έκανα λάθος...


16 σχόλια:

Don Psychote- Δ. "Ψ" είπε...

η φαντασία και η θλίψη κάνουν καλή παρέα στο ταξίδι, μην ξεχάσεις το μολύβι και το τετράδιο σου, αυτό να φοβάσαι:) την καλημέρα μου!

Surrealist είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Surrealist είπε...

Μαγικό το κείμενό σου!

Κρατάω

"Αυτό που φοβάμαι περισσότερο, νομίζω, είναι ο θάνατος της φαντασίας."

Την καλησπέρα μου, γράφεις πολύ καλά!!

Υ.Σ. και μην ανησυχείς που νόμιζες πως ήταν η ζωή σου... αυτά μας ωριμάζουν και μας δίνουν την διαφορά στον τρόπο σκέψης και γραφής.

Σ΄ευχαριστώ, όλα καλά!

desapoin3ison4 είπε...

τρέχω να σε προσθέσω στα αγαπημένα

Artanis είπε...

Ωραίο παιχνίδι, να φτιάχνεις θεωρίες/σενάρια με τις υποτιθέμενες ζωές των άλλων, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στη μορφή τους, στις αποσκευές τους...Καλησπέρα Ceralex...

karaflokotsifas είπε...

Έζησα και γω μια ζωή κάποτε που νόμιζα οτι ήταν η δική μου
Δεν το εχω ξανακούσει αυτό απο κανένα άλλο

Μετά προχώρησα αφήνοντας πίσω τα ίχνη μου άλλα πήρα μαζί μου τα λάφυρα απο την περιπέτειά μου

Δεν ειναι αστειο ???

Κάποτε νόμιζα πως είμαι ο ίδιος άνθρωπος που γνώριζαν όλοι
Δεν ειναι αστείο που έκανα τα πάντα για να μην τους διαψεύσω και έχανα λίγο λίγο τον άνθρωπο που θα μπορούσα να γίνω

Δεν ειναι αστείο???

Κάποτε ζούσα μια ζωή που νόμιζα πως ειναι δική μου


τσίου!!!

Talisker είπε...

Mικρη αποκάλυψη είσαι ceralexm..

Τις ζωες που έχουμε να θυμόμαστε τις απιθώνουμε σε συρτάρια
αλλα ερμητικά κλειστά ..
κι άλλα με μπιζουτέ βιτρίνα...

να θυμάσαι όμως πως οι άνθρωποι είμαστε εφτάψυχοι!


στην ψυχη..

-αυτη που χάνουμε και ξαναβρίσκουμε..

-ζώντας!

Side21 είπε...

Είσαι τυχερή !!!
πού 'χεις το χάρισμα
τ' αβύθιστο σκαρί να πιλοτάρεις
της φαντασίας ...
Έχει αυτό το πλεονέκτημα
να κοροϊδεύει το χρόνο ,
το χώρο, την απόσταση ...
να χοροπηδά στο παρελθόν και το μέλλον
με την ίδια πάντα ευκολία ...
να βλέπει μέσα και πίσω απ' τα πράγματα ...
να αναλύει και να συνθέττει
κατά πως η στιγμή τα φέρνει κι η διάθεση.
Χάρηκα για τη γνωριμία
... και μη φοβάσαι ...
η Φαντασία είναι Αθάνατη
ίσως γιατί δεν εξαρτιέται
σε καμμιά απ' τις αισθήσεις μας.

patsiouri είπε...

Η γιαγιά είναι η πιο ισορροπημένη απ'όλουςμου φαίνεται...

patsiouri είπε...

Στο παιχνίδι τί να κάνω??? Να γράψω για απιστία???

Daria Pavlovna είπε...

Σου εύχομαι να την έχεις για πάντα. Μόνο να προσέχεις να μη χαθείς μέσα της.

Σαν μαμά μιλάω... πω πω...
Καλημέρα

Αποψη είπε...

Πόσο όμορφο. Ζωντανό. Το έζησα. Μπράβο σου!

panoptis είπε...

φαντάζομαι πως δεν έκανες λάθος.
ή πως έκανες λάθος και με όλες τις αισθήσεις σου, το αναγνωρίζεις.

μυρίζω το βαγόνι που σε πάει και θυμάμαι.
αγγίζω τις θέσεις, και νιώθω το αποτύπωμά σου.
γεύομαι το πακκεταρισμένο φαγητό στο μπαρ, και τον καπνό μετά στον πνεύμονα, και σε γεύομαι.
μυρίζω τους σταθμούς, και χαμογελάω στους κόσμους σου.
σε βλέπω.

ceralex είπε...

φαντάζομαι πως...


σας ευχαριστώ...
εκ βαθέων...

Ανώνυμος είπε...

....καλή σου μέρα! Οταν ταξιδεύεις με το καράβι << όνειρο >> η μολυβένια διαδρομή χαράσει την τρικυμιώδη υγρή ρότα!Ωστόσο το πλατσούρισμα της σκέψης μαςαναμειγνύεται με το βουητό των κυμάτων.....
το θέμα ειναι τι γίνεται στο τέλος του...ονείρου;;;;;;
...

ceralex είπε...

...ξυπνάς! Κι αναπολείς τ όνειρο αφήνοντας μια μικρή πιθανότητα στην άκρη, να το κάνεις αληθινό!, όταν και... όποτε...

Καλημέρα... ανώνυμε!