Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ



---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΟΙ
ΑΛΩΝΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΟΗΜΟΝΑ ΟΝΤΑ
ΝΟΩΝΤΑΣ…

ΠΩΣ ΜΕΓΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΟ
ΤΟ ΟΝ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΘΗΚΕ
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ.

ΝΕΑ ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΣΥΝΘΕΣΗ
ΚΡΑΜΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ ΑΠΟ ΚΛΑΜΑ ΟΥΡΑΝΟΥ
ΧΡΩΜΑ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ ΜΗ ΤΟΞΙΚΟΥ
ΚΑΙ ΧΩΜΑ ΑΠΟ ΓΗΙΝΟ ΚΑΘΑΡΙΟ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΜΙΚΤΟ ΜΕΘΟΚΟΠΗΜΑ ΜΕΘΗΣ
ΚΑΙ ΚΟΠΟΥ
ΕΝΟΣ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ(?)

ΜΙΑΣ ΜΑΝΙΑΣ ΝΑ ΥΨΩΘΕΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ
ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΕΙ Η ΖΩΗ
ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Η ΘΕΛΗΣΗ ΣΑΝ ΤΙΜΩΡΙΑ
ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.


Επιλέγει το λοιπόν, δρόμο αναγκαίο και προχωρεί
με απώτερο σκοπό την αυτοκαταστροφή,
διαιωνίζοντας στον αιώνα των άπαντα την μανία του αφανισμού.
Μακρόσυρτη ηχώ μια κραυγής που μας συνοδεύει πάντα, μάθαμε όμως
να μην την ακούμε. Μάθαμε καλά να ξεχνάμε το παρελθόν μας.

Η εξυπνάδα φούσκωσε τα μυαλά μας κι έγινε η νικήτρια αντίπαλος
Των φόβων μας.
Για κάθε φόβο και μια ιδέα.
Για κάθε ιδέα κι ένα βήμα μπροστά.
Για κάθε βήμα μπροστά κι ένα βήμα πίσω
Περπατώντας ανάποδα.

Θα έρθει μια μέρα κι ούτε που θα το καταλάβουμε πως
μέσα σε μια γυάλα θα ζούμε.
Θερμοελπίδα.

Μας καλάρεσε η ζωή
Μα παλεύουμε το ίδιο μας το λάθος.


16 σχόλια:

ceralex είπε...

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ' όνομά της.
Ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβήστηκε η γραφή.

Με τι καρδιά, με τι πνοή
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας λάθος!
Κι αλλάξαμε ζωή.

Γιώργος Σεφέρης

Artanis είπε...

Την ημέρα-επέτειο του θανάτου του Ελύτη, προτίμησες τον Σεφέρη (κι εγώ τον προτιμώ- έχεις διαβάσει το Κοράκι;)...Μπράβο, έκανες τη διαφορά...Μου άρεσε και το δικό σου κομμάτι...Εγώ δεν μπαίνω καν στον κόπο να τα αναφέρω αυτά...Είμαι πολύ απαισιόδοξη για το μέλλον...

ceralex είπε...

Δεν γνώριζα για την επέτειο...

"Κατοικώ την πιο μικρή χώρα, με το πιο μικρό σπιτάκι, το πιο μικρό αυλιδάκι και τις πιο μεγάλες γλάστρες του κόσμου.
Το ποτίζειν τες είναι υπόθεση κρατική.
Το χαριεντίζειν τες, δικη μου.
Μη λησμονούμε οτί χρειάστηκαν τρακόσια εκατομμύρια χρόνια για να τελειοποιηθεί ένας πανσές και να γίνει κάθε τριανταφυλλιά πριγκίπισσα."

Οδυσσέας Ελύτης
Ο κήπος με τις αυταπάτες

karaflokotsifas είπε...

Πόσες φορές δεν είδα οτι οι
άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν
μικρόβια στο περιβάλλον
Αλλες τόσες ήθελα να τους
ρίξω μια...και να τους εξαφανίσω
απο τον κόσμο...να σώσω τον πλανήτη μου!!!
Μα μετά σκέφτηκα...αυτό θα το
κάνουν μόνοι τους...το έχουν...το
έχουν ξανακάνει(?)
Και τότε το πήρα απόφαση!!!
Εγω δεν είμαι άνθρωπος...είμαι ενα
κοτσυφι
Τοσο πολύ ντρεπόμουν που είμαι άνθρωπος
Μα το κοτσυφι μου είπε μια φορά...
υπάρχουν ακόμη "άνθρωποι"
Δεν εείναι ολοι μικρόβια
Σ ευχαριστώ το ερέθισμα που μου
πρόσφερες

καλή σου μέρα!!!

τσίου!!!

ceralex είπε...

Και για την λεπτομέρεια του...λάθους..

http://afmarx.wordpress.com/2007/05/18/seferis-mikis/

Aντώνης είπε...

Έγραψα κάτι καθώς πάτησα να δημοσιευτεί σβήστηκε η γραφή η μνήμη δεν βοηθά να το ανακαλέσω όσο κι αν την εκβιάζω Τέλειωνε κάπως έτσι Πότισες σήμερα το τριαντάφυλλο, μικρέ Πριγκιπάκο;

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Τις φτωχές τους γνώσεις οι άνθρωποι μετατρέπουν σε άμυνες, θεωρώντας εαυτούς παντογνώστες και ισχυρούς και λειτουργώντας εν τέλει ωσάν τα απολωλότα πρόβατα

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

patsiouri είπε...

Κλει΄νω τα 30 μεθαύριο, θα σε σκοτώσω, μεγαλώνοντας και μεγαλώνοντας!

Ανδρόνικος είπε...

Το να μεγαλώνεις καλή μου είναι ευτυχία
Και δυστυχείς όσοι δεν το αντιλαμβάνονται

Δεν ήρθαμε για να διασκεδάζουμε

Πόσο ποιο πλήρης νοιώθω
Καθώς τα φορτία ζωής αυξάνουν

Μακάρι, μ’αυτά τα μάτια – της ψυχής
Να μπορούσα να δω και στην εφηβεία μου!

Θα την είχα απολαύσει χωρίς σπατάλες

Εν πάση περιπτώσει… χρόνια πολλά
Στις εορτάζουσες

Η σειρά μου έρχεται σε δύο μήνες

Καλημέρα

Artanis είπε...

Ξαναγύρισα στους στίχους σου "μεγαλώνοντας...". Σήμερα πήρα τα παιδιά μου μαζί μου στη διαδήλωση, περπατήσαμε μαζί με τους άλλους ανθρώπους, ήταν κι άλλες μάνες εκεί με τα παιδιά τους, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, φοιτητές...Πού πηγαίναμε όλοι τελικά, τί ελπίζουμε οτι θα αλλάξει; Αυτό είναι το άσχημο που συνειδητοιποιείς όσο μεγαλώνεις..., συμβιβάζεσαι, δεν ελπίζεις πια...Αυτό μου συμβαίνει κι εμένα τον τελευτάιο καιρό...

ceralex είπε...

@ artanis

Ας είναι έστω χρέος μοναδικό να βγάζουμε από μικρά τα παιδιά στους δρόμους να μπορούν να αφουγκραστουν πως κάτι παλεύεται πως κάτι κινείται, πως όπως λέει και ο αγαπητός καραφλοκότσυφας παραπάνω...υπάρχουν ακόμα "άνθρωποι"...Ξέρω...πως μάλλον επιστροφή δεν υπάρχει. Τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν στις γειτονιές, σταμάτησαν να κουράζονται απ το κυνηγητό και το κρυφτό...κι ετσι αμαθητα αναζητούν την αλήθεια του μόχθου...νομίζοντας πως μια καρέκλα και μια οθόνη αρκεί για να ανακαλύψουν τον κόσμο και να τον κατακτήσουν.
Πόσο μου λείπει ας με ρωτήσουν...πόσο μου λείπει να γυρισω σπίτι μια μέρα με γδαρμένα γόνατα..πόσο μου λείπει να φωνάξω με όλη μου τη φωνή: ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!!

Σ ευχαριστώ που επέστρεψες ξανά εδώ και μοιράστηκες τις σκέψεις σου. Ότι κι αν γίνει είμαι σίγουρη πως τα παιδιά σου κάτι παραπάνω θα καταλάβουν και αυτό ίσως να πρέπει να είναι αρκετό για σένα. Ας μην συμβιβαζόμαστε κι ας είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας και τους γύρω μας.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλον τον κόσμο

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
τον χιλιομπαλωμένο
βρε ράβε ξήλωνε ράβε ξήλωνε
δουλειά δουλειά δουλειά να μη σου λείπει

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
άλλοι τον είχαν πρώτα
βρε γέλα φίλε μου γέλα φίλε μου
δεν είναι δεν είναι δεν είναι και για λύπη

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
σ' εμάς τον παραδώσανε
βρε τρέχα φίλε μου τρέχα φίλε μου
και μη και μη και μη βαριά το παίρνεις

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
άλλοι τον καρτεράνε
βρε σκέψου φίλε μου σκέψου φίλε μου
την ώρα την ώρα την ώρα που θα φεύγεις

στίχοι Βασίλης Ανδρεόπουλος

panoptis είπε...

ζω, στις μέρες που το αίμα των πεζοδρομίων το θε΄ν κι αυτό στο ποτήρι τους.
ζω, στις πόλεις που το αίμα των πεζοδρομίων χωρίς παιδιά χύνεται.
ζω, στις λέξεις που το αίμα των τραγουδιών δεν τραγούδησε ακόμη...


"...στα ηλιοσκαλοπάτια, με ΄μαθε η μάνα μου να ζω..."

island είπε...

Καλησπέρα.Μου άρεσε το ποίημα γιατί είδα ένα ανάγλυφο του σήμερα και το ψηλάφισα.Με τρόμαξε αλλά δεν είναι άγνωστος ο τρόμος σε μένα.Χαίρομαι που βλέπεις τα πράγματα όπως τα βλέπεις.

Το ποίημα του Σεφέρη το είδα και σε έναν πίνακα ανακοινώσεων για μια ημέρα ποιησης σήμερα τυχαία.Τυχαία;

Την καλησπέρα μου

konstantinos είπε...

Μεγαλώνουμε...
Κι όμως δε φτάνουμε ούτε το ταβάνι ν'αγγίξουμε με μαυρισμένα δάκτυλα για να αφήσουμε εκεί μια γραμμή, ένα ίχνος.
Ένα σημάδι πως κάποτε περάσαμε από δω...
Και προτιμάμε, αντ'αυτού, να ρίξουμε προς τα πάνω έναν κουβά πίσσα...


Γίνεσαι αφορμή με τους στίχους σου να ξαναβρίσκω κάποια κομμάτια μου που είχα αφήσει από σκονισμένα βιβλία κι είχα ξεχάσει πως κάποτε ήταν δικά μου...
Σ'ευχαριστώ!

Xrist είπε...

ωραίο το bloggaki (το οποίο έτυχε να πετύχω κλέβοντας σου μια κατσαρόλα)

αφού είσαι της ποίησης νομίζω οτι θα σ αρέσει και η εξής φράση :

" καινούργιο χιόνι πέφτει πάνω στο παλιό.. κι άλλες νιφάδες βιάζονται να γίνουν λάσπη "

roadartist είπε...

"Θερμοελπίδα..."
Μια μονο λεξη ποσα πολλά μπορεί να πει..
Να είσαι καλά ceralex τη καλησπερα μου..