Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Συμ(φιλί)ωση

Καθρέφτες κοιτάζουν μέρα νύχτα
Το απέναντι ακίνητο της μοναξιάς

Ώσπου εσύ, το είδωλο του εγώ σου
Μπαίνεις μπροστά

Κι η μνήμη του καιρού
Τα μονοπάτια του χρόνου
Και η εικόνα σου, του ΤΩΡΑ

Βάλλονται στιγμιαία ν’ απαντήσουν.



Ποιός είσαι; λέει ο εαυτός
Ποιος είμαι; λέω εγώ

Ποτέ δεν καταφέραμε μπροστά σ’ αυτό το αντίκρισμα
Να γίνουμε ένα.


Ποτέ;


Κι όμως θυμάμαι την πρώτη μου φορά
Όταν στα μάτια με κοίταξα βαθιά
Και είπα…εγώ είμαι εσύ

Και το "εσύ" που έβλεπα τα χείλη μου να λένε
Σε μένα μίλαγε.




Το είδωλό μου κλεισμένο σ’ ένα άηχο απέναντι
Και γω εδώ να το κοιτώ
Κι αντί να βλέπω απέναντι
Να βλέπω μέσα μου.


Πώς στέκεσαι εσύ κι ο εαυτός σου ατρόμητοι
Μπροστά στον μεγαλύτερο προδότη;



Κοίτα.
Κοίτα! Κοίτα εμέ !!!

Όχι τα ρούχα και τη ζώνη
Όχι τα μαλλιά και τα στολίδια σου.
Κοίτα.
Κοίτα το βλέμμα σου.
Εκεί μέσα.

Τι κάνεις εαυτέ;
Για προσπάθησε να του πεις ψέματα…




Θυμάμαι…

Κοίταξα βαθιά μέσα στα μάτια μου ξανά.
Προσπαθώντας να μην στρέψω το βλέμμα, πλησίασα.

Ήταν καιρός πια
Να συμφιλιωθώ
Και να μ’ αγαπήσω

Μήπως κι εγώ
Μαζί με τους εαυτούς μου
Και το είδωλό μου
Καταφέρουμε ν’ αποφασίσουμε
Από κοινού
Τον δρόμο για την ευτυχία













Να μου μιλάς
Μου είπε το μέσα μου
Καθώς απομακρύνθηκα απ’ το είδωλό μου
Κι έγινε η σκιά μου

Να μου μιλάς και να μ’ αγαπάς
--------------------------

7 σχόλια:

CsLaKoNaS είπε...

Πρόλαβα ...ούφ....

ceralex είπε...

Με προλαβες κι έρχομαι δεύτερη...
ούφ...πιο γρήγορος κι από τη σκιά σου...

Ήθελα κάτι να προσθέσω...

To είπε ο Shakespeare
"Είμαι ό,τι επιβιώνει από κείνους τους άνανδρους και τους ανόητους που υπήρξε".

Το είπε ο J.L. Borges
"Είμαι εκείνος που παρηγοριά του έχει μονάχα την ανάμνηση της ευτυχίας"


Καλημέρα όλη μέρα

karaflokotsifas είπε...

Η συμφιλίωση μας με
τον εαυτό μας
ειναι το πρώτο βήμα
για την ευτυχία.

Μου αρέσει ο τρόπος
που άγγιξες το θέμα...

Aντώνης είπε...

Άστραψε φως και γνώρισεν ο νιός τον εαυτό του λέει ο Σολωμός. Κι ο Ευριπίδης στον Ιππόλυτο έχει μια καταπληκτική παρομοίωση: "κακούς δε θνητών εξέφην΄, όταν τύχηι, προθείς κάτοπτρον ώστε παρθένωι νέαι χρονος" όπου το νόημα είναι ότι έρχεται η ώρα κι η στιγμή που κρίνεις την ποιότητα των ανθρώπων σαν την ώρα που διαπιστώνει η παρθένα πως ήρθε η ώρα της να παντρευτεί.

Artanis είπε...

Πόσο δίκιο έχεις...Κι εγώ χρειάστηκε κάποια στιγμή να μιλήσω στον εαυτό μου, όταν ανακάλυψα οτι το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούσα να στηριχτώ, ήταν εκείνος...Και δεν βγήκα ζημιωμένη...

Roadartist είπε...

Το να αγαπάς τον ευατό σου είναι το πρώτο βήμα για να αγαπήσεις και τους άλλους..

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Καλώς σε βρίσκω και να δηλώσω εκστσιασμένη από τη συγκλονιστική γραφή σου. Προσωπικά θεωρώ ως είναι ο.τικαλύτερο έχω διαβάσει ένα χρόνο που μπλογκάρω.
Ουσιώδες, εγκεφαλικό, πνευματώδες και συνάμα αισιόδοξο
ΠΟΛΥ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές