Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

βρώμα


Μικρές στιγμές, μοιάζει αρκετό να’ ναι το λίγο.
Ξέρεις εσύ, πάντα ήξερες, πως μια στιγμή μόνο δεν φτάνει…
…Όταν στροβιλίζεται η χαρά, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, δεν τη λερώνεις.

Μα η χαρά αρχίζει το παιχνίδι, λερώνεται από μόνη της.
Τσαλαβουτά επίτηδες στη βρώμα.
Στη βρώμα που εσύ ονόμασες έτσι.
Γιατί δεν άντεχες ν’ αφήσεις τίποτα …ανώνυμο…

Βρώμα.

Η βρώμα έχει τη δική της υπόσταση. Συστατικά χαράς κι ελευθερίας.
Πάντα κάποιος την κυνηγά για να την επαναφέρει στην τάξη.
Οριοθετημένο χρονικό διάστημα της αντοχής του ΚΑΘΕΝΑ.

Σε βρώμικο πιάτο δεν θα φας μα ένα βρώμικο πιάτο προδίδει πως έφαγες.
Σε καθαρά σεντόνια σ’ αρέσει να ξαπλώνεις…
Μα όταν ξεστρώνεις το κρεβάτι και τα βάζεις στ’ άπλυτα, πραγματοποιημένες εικόνες περνάν φευγαλέα απ’ το μυαλό.

Ερωτικές συνευρέσεις ή σιωπηλό κλάμα κάτω απ’ το μαξιλάρι.
Μια εικόνα απ’ το βιβλίο που διάβαζες ή μια αφόρητη νύχτα που θέλεις να ξεχάσεις…
Κι έτσι…τα αλλάζεις…προτιμώντας να ξαπλώσεις σε μια ψευδαίσθηση πως τίποτα δεν συνέβη στ’ αλήθεια.

Η βρώμα, επίλογος στα κεφάλαια της ζωής και
η καθαριότητα, λευκή σελίδα έτοιμη να γεμίσει.

Μέσα στο πλυντήριο, μαζί και η χαρά, στροβιλίζεται και χασκογελάει.
Ισχυρό λευκαντικό στους δύσκολους λεκέδες, δεν μασάει…

Σίδερο δεν παίζει.
Η χαρά δεν σιδερώνεται.
Οπότε πιο γρήγορα την περιμένεις να’ ρθει.



Υπάρχουν και κάποιοι, που στα ψέματα λερώνονται μα εμένα τι με νοιάζει….
Υπάρχεις και συ, δύσκολος λεκές σε ρούχο καθαρό που δεν μ’ αφήνεις να το φορέσω και λίγο με πειράζει…

Υπάρχουν κι αυτά τα βρωμισμένα χιόνια στην άκρη του δρόμου μαζεμένα να μου θυμίζουν πως δεν ήταν αυταπάτη
η χαρά του χιονοπόλεμου
οι γλίστρες κι οι βουτιές
κι ο μάγκας ο χιονάνθρωπος που φίλο μου τον έκανα για λίγο
ξέροντας
πως
περαστικός ήτανε…

4 σχόλια:

exoaptonkyklo είπε...

Μπραβο ρε φιλε.Υπεροχη ιδεα.Ομορφη αναπτυξη πολλαπλων νοηματων.Να σαι παντα γεματος ευαισθησιες και..εμπνευση.

M είπε...

...!!!

karaflokotsifas είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο...

Υποκλίνομαι...

panoptis είπε...

Μικρές στιγμές, μοιάζει αρκετό να’ ναι το λίγο.....

το άφησα χθες γιατί δεν είχα χρόνο και καλά έκανα. σήμερα τού αφιέρωσα το χρόνο που του αξίζει.ένιωσα έκπληξη από την αρχή ως το τέλος.
λαϊκιστή, με έστειλες.....

!)