Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Ένας μισοάτυχος τοίχος



Σαν από καιρό χαμένη εμφανίστηκε στην οθόνη του μυαλού μια εικόνα ξεχασμένη.
Ήταν αυτή που έκρυβε μέσα της συνολικές στιγμές πραγματικότητας.

Ένας τοίχος ντυμένος με στρατσόχαρτο, φτηνή φορεσιά που αγωνιούσε να αποκτήσει αξία.
Και μια τάξη από παιδιά γύρω στα 18 που δεν ήθελαν να είναι παιδιά.
Τσιγάρα και καφέδες πλάι σε τέμπερες και πινέλα.

"Σήμερα θα ζωγραφίσετε στον τοίχο"

Μόλις το άκουσαν αυτό τα χρώματα βάλθηκαν να σπρώχνονται για να βγουν απ' τα σωληνάρια.
Τα πινέλα πήραν τη θέση τους μέσα στα δοχεία με το νερό.

Ο τοίχος τρόμαξε και το στρατσόχαρτο τον καθησύχασε.
Μή φοβάσαι τοίχε!
Εγώ ειμ' εδώ!
Είμαι απλώς χαρτί και όχι καρμπόν.
Εσύ θα αισθάνεσαι το άγγιγμα των πινέλων όσο εγώ θα γεμίζω με χρώματα.
Σήμερα παίζω το ρόλο της φτηνής δικαιολογίας ενός φρεσκοβαμμένου τοίχου.
Ποιός θα τόλμαγε να σ' αφήσει στα χέρια αυτών των νεαρών μικρομέγαλων παιδιών;

Ο τοίχος πάγωσε και... λίγο ζήλεψε.



Ο χρόνος μετράει μιάμιση απ' την ώρα του.
Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο.

Πόσο τυχαία μπορεί ν' απλώθηκε η ζωγραφιά;
Πόσο τυχαία αφέθηκαν λευκές ανάσες ανάμεσα στην ταχυπαλμία των χρωμάτων;
Πόσο τυχαία το μαύρο πάλι οριοθετούσε τη χαρά;


Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα και το κίτρινο σωληνάριο ήταν απ' τα πρώτα που βοήθησε τον ήλιο να μπει μέσα στην τάξη.

Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο.

Παιδιά με βαμμένα χείλη και ρουζ στα μάγουλα.
Παιδιά με μαύρα ρούχα κι αρβυλάκια.
Παιδιά με σπυράκια.
Παιδιά με Α' σε όλα τα μαθήματα.
Παιδιά που ακόμα δεν ξέρουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους.
Παιδιά με βαμμένα νύχια.
Παιδιά με φαγωμένα νύχια.
Παιδιά που ελπίζουν.
Παιδιά που δεν πιστεύουν σε τίποτα.

Κι εκείνος ο τυπάκος με τα μαύρα ρούχα, τόλμησε να διαλέξει το κόκκινο.
Κι εκείνη εκεί η τύπισσα με το πολύχρωμο πουλόβερ και τα κίτρινα παπούτσια, φλέρταρε με το μαύρο.
Και κείνη η ψηλομύτα με τα ψηλοτάκουνα, τόλμησε να ζωγραφίσει το πιο όμορφο λουλούδι.
Κι εκείνος ο καλύτερος μαθητής, τόλμησε ν' αφήσει χώρο στους υπόλοιπους.

Κι όλοι μαζί, μια ζωγραφιά, τόλμησαν ν' αφήσουν λευκά κενά ανάμεσα στα χρώματά της.
Λίγο χώρο ακόμα καβάτζα για την ελπίδα.

Ο τοίχος ζωντανεύει. Κινείται, φωνάζει, χαίρεται!

Η ώρα πέρασε.
Η τάξη κόχλαζε.
Τα βλέμματα πρόδιδαν χαμόγελα.

Κάτι είχε συμβεί στ' αλήθεια.

Ο ήλιος ακόμα εκεί παραφυλάει.
Πήραν φως και ζωγράφισαν την αγάπη.

9 σχόλια:

ceralex είπε...

Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο
δυο καρδιές κι έναν ήλιο στη μέση
Παίρνω φως απ’ τον ήλιο και φτιάχνω την αγάπη
και μου λες πως σ’ αρέσει

Τα παιδιά τραγουδούν μες στους δρόμους
κι η φωνή τους τον κόσμο αλλάζει
Τα σκοτάδια σκορπάνε κι η μέρα λουλουδίζει
σαν ανθός στο περβάζι

Ένα σύννεφο είν’ η καρδιά μου
κι η ζωή μου γιορτή σε πλατεία
Σ’ αγαπώ κι ο απέραντος κόσμος πόσο μοιάζει
με μικρή πολιτεία

Μουσικη / Στιχοι : Χατζηνασιος Γιωργος / Μπουρμπουλης Μιχαλης

Aντώνης είπε...

Αν ζωγράφιζα μαζί τους θα ζωγράφιζα ένα παιδί με βαμμένα χείλια κόκκινα και ρουζ στα μάγουλα δυό γραμμές κάτω από τα μάτια μαύρα, χωρίς αρβυλάκια, με Α σε όλα τα μαθήματα που ποτέ δεν ξέρει τί θέλει να κάνει στη ζωή του με φαγωμένα νύχια που δεν πιστεύει στην ελπίδα.

roadartist είπε...

Με πήγες πολύ πίσω..
μου άρεσε, μου άρεσε πάρα πολύ :)
Καλημέρα αγαπητή μου φίλη :)

Σπίθας είπε...

AAAA!!
Εγερτήριο-))
Όμορφο, πολύ καλό...
Την καληνύχτα μου.

Κώστας είπε...

καλησπέρα!

patsiouri είπε...

Εχει γίνει στ'αλήθεια??? Πολύ όμοφο!

ceralex είπε...

συνέβη κάποτε στ΄αλήθεια...


καλησπέρα!

M είπε...

και ο τοίχος έμεινε με τη ζήλια;

ceralex είπε...

όταν τα στρατσόχαρτα γίνανε ένα ρολό και ο τοίχος αντικρυσε πάλι τους μαθητές, ήταν πολύ χααρούμενος τελικά γιατί τους γνώριζε καλύτερα.