Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008

Χειμωνιάτικη εκδρομή



Στην Τζιά, με την Μαρία και το Pabloσκυλο, ημέρα δεύτερη... βρήκαμε τ' αρχαία στην Καρθαία.



45' κατσάβραχα.

Στην αρχή ακολουθήσαμε ένα στενό μονοπάτι κι έπειτα την περισσότερη διαδρομή την κάναμε στο δρόμο που άφηνε το άνυδρο ποτάμι.

Κακοτράχαλη διαδρομή σε διάσπαρτες λευκές πέτρες ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση.
Κατακίτρινα φύλλα πεσμένα σε κάποια σημεία, που ήθελες να σταθείς λίγο παραπάνω για να κατανοήσεις το τόσο κίτρινο.

Ένας γαϊδαράκος στη μέση του...δρόμου έκανε μια στιγμή να φαίνεται πιο δύσκολη απ όσο ήταν.
Ο Pablo τον εκνεύρισε και η φαντασίωση του να φάμε καμιά κλωτσιά πέρασε απ το μυαλό.


Στις πλαγιές λίγο πιο κάτω,οι προβατίνες με τα νέα μέλη της οικογένειας σέρνανε με δυσκολία τα γεμάτα γάλα μαστάρια τους.

Το ποτάμι-δρόμος κατέληγε φυσικά στη θάλασσα.

Αριστερά της παραλίας και πάνω σ'ενα ψηλό βράχο, η Αρχαία Καρθαία.

Η Καρθαία υπήρξε μία από τις τέσσερις αρχαίες πόλεις της Κέας, και μάλιστα η πιο ξακουστή, καθώς εκεί τελούνταν τελετές του Πυθίου Απόλλωνα. Ήταν χτισμένη στη θέση Πόλες, στον όρμο που και σήμερα διατηρεί το ίδιο όνομα. Ήταν γνωστή κυρίως από την μνημειακή αρχιτεκτονική, την επιμελημένη οχύρωση και τα αργυρά νομίσματα που μαρτυρούν οικονομική και δημογραφική άνθηση.
Κατά την περίοδο της ακμής της, από το τέλος του 6ου αιώνα π.Χ. μέχρι το τέλος της αρχαίας εποχής, η Καρθαία διέθετε ακρόπολη με δημόσια κτίρια και ναούς, την ευρύτερη περιοχή του οικισμού, θέατρο, νεκροταφείο και σύστημα μεμονωμένων αμυντικών πύργων. Οι γραπτές πηγές και τα ευρήματα της ανασκαφών μέχρι σήμερα, μας πληροφορούν για την έντονη πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία που υπήρχε στην αρχαία Καρθαία.

http://www.digitalaegean.gr/details.aspx?lang=gr&islandID=117&section=4.3&id=475

Εκεί βρήκαμε την αρχιτεκτόνισσα, την αρχαιολόγο και τους εργάτες, καθώς αναστήλωναν τον ναό της Αθηνάς.





Στο μπροστινό σημείο του βράχου, ο ναός του Απόλλωνα είχε ολοκληρωθεί και μέχρι το καλοκαίρι θα έχει ολοκληρωθεί όλο το έργο.



Σ' ένα βράχο πλάι στη θάλασσα, πλάι σε μια τυχερή παραλία μ΄ένα μικρό εκκλησάκι πιο πάνω.



500 χρόνια π.Χ.

Δύσκολο να αντιληφθείς πως λειτουργεί ο χρόνος κάτι τέτοιες στιγμές.

Δύσκολο να φανταστείς πως εκεί πίσω απ' το βράχο, κάτω απ' τον ναό του Απόλλωνα υπήρχε κάποτε ένα λιμάνι.


Τα γαϊδουράκια κουβαλούσαν τα υλικά, κυρίως χαλίκια και ανεβοκατέβαιναν φορτωμένα συνέχεια.
Το περίεργο ήταν πως δεν υπήρχε ήχος. Μια απόλυτα σιωπηλή εργασία.

Η θάλασσα πάντα εκεί, άλλη μια σιωπή απ' αυτές που δεν θέλεις να προσθέσεις στο σύμπαν ούτε το μηδαμινό ήχο που μπορούν να κάνουν τα βλέφαρα στο ανοιγόκλεισμά τους.

Τα σύννεφα καμαρωτά περνούσαν απέναντι ξέροντας πόσο όμορφα είναι.

Δυο ζευγάρια μάτια τους έφταναν για να αρχίσουν το παιχνίδι με τα σχήματα.

Κι άλλο ένα ζευγάρι μάτια, του συνοδοιπόρου σκυλούρη Pablo που ανεβοκατέβαινε τις αρχαίες πέτρες κι έκανε νέες γνωριμίες με τα γαϊδουράκια...
























Πόσο τον ζήλευα αυτές τις μέρες!
Κάθε φορά που φτάναμε στη θάλασσα έτρεχε μέσα και κολυμπούσε κι ύστερα έβγαινε και κυλιόταν ανάσκελα στην άμμο
Έτρεχε από δω, μύριζε από κει, τιναζόταν κι ύστερα πάλι ξανάμπαινε στη θάλασσα!

-------------------------------
Είχαμε περιορισμένο χρόνο.
Ο ήλιος έπεφτε σιγά σιγά.
Όμως ρολόι δεν κοιτάξαμε.
Μείναμε όσο ακριβώς θέλαμε.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ.
Μιάμιση ώρα σχεδόν που έμοιαζε με ώρα έξω απ' το χρόνο.

Ο χρόνος είν' ο ήλιος κι η ώρα οι στιγμές.

Η επιστροφή ήταν πιο διασκεδαστική αν και ανηφόρα.
Μα η πορεία ήταν πλέον γνωστή κι έτσι την απολαύσαμε περισσότερο.
Μαζέψαμε φασκόμηλο και τσάι του βουνού και μπλέξαμε τις μυρωδιές τους.
Στα μουλωχτά μαζέψαμε και κάτι μανταρίνια άγουρα και λίγα λεμόνια από ένα κτήμα.
Γεμίσαμε και το σκουφί με κίτρινα φύλλα.
Τις μοβ ανεμώνες δεν τις πειράξαμε.
Ήταν τόσο μα τόσο μοβ.
και μεις και ο σκύλος με τη γλώσσα έξω φτάσαμε στο αυτοκίνητο.
Ο ήλιος ήταν στη δύση του και η διαδρομή της επιστροφής γεμάτη χειμωνιάτικα χρώματα.
Σκούρο πράσινο, ανοιχτό πράσινο, σκούρο καφέ, ανοιχτό καφέ, μοβ, πορτοκαλοκίτρινο, λευκό και μπλε σε όλους τους τόνους.
Το αυτοκίνητο μύριζε φασκόμηλο.
Ακόμα μυρίζει.

Όμορφη μέρα.
Απ' αυτές που δεν χωράνε σε κανένα ημερολόγιο.

4 σχόλια:

roadartist είπε...

Καλημέρα Αγαπητή!!
Τζιά είχα πάει το καλοκαίρι..τον Αύγουστο που μας πέρασε.. Έχει κάτι αυτό το νησί..
Μου άρεσε πάρα πολύ η περιγραφή σου, αλλά κυρίως ο τρόπος που επιλέξατε να περάσετε αυτές τις μέρες στο νησί. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα ακολουθούσαν όλοι το ίδιο πρόγραμμα με εσάς! Απλά με συνεπήρες........
Ευχαριστώ για τις εικόνες, για το ταξίδι μέσω σκέψεων και ανθών!..
Ο σκύλος πολύ μούρη :)

Πάντα τέτοια!!

marulia είπε...

πριν μια εβδομάδα ήμασταν εκεί και τώρα εδώ στη Βαρκελώνη χωμένη σε μια οθόνη...προσμένοντας να έρθει η στιγμή για την επόμενη εξόρμησή μας στο νησί!
Μας απομένουν 3 αρχαίες πόλεις να ανακαλύψουμε ακόμη!

Αυτή η εναρμόνιση του τόπου με τον ήχο των κυμάτων που έσκαγαν απαλά στην ακτή, αυτά τα ζωντανά χρώματα του χειμώνα, το απέραντο γαλάζιο του ουρανού, οι μυρωδιές των βοτάνων, αυτά και άλλα έκαναν τις στιγμές ατέρμονες...

Ήταν τέλεια απλώς!

Aντώνης είπε...

Όμορφη μέρα ήταν όντως. Και την περιέγραψες τόσο όμορφα κι εσύ. Ό,τι ζεις όμορφα, όμορφα μπορείς και να το περιγράψεις.

Υ.Γ: Την πρόσκληση δεν την έχω ξεχάσει...

ammos sta malia mou είπε...

εκπληκτικό ρεπορταζ, όχι για τα αρχαία, αλλά για τα αρχέγονα