Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Χωροχρόνος



Στο νησί…

Τώρα το απέραντο της θάλασσας είναι εδώ.
Και τα φώτα της πόλης αρκετά μακριά…
Πίσω, πολύ πίσω απ’ το απέραντο της θάλασσας.
Βρίσκομαι εγώ τώρα στο σύνηθες απέναντί μου.
Για λίγες μέρες ακόμα.
Ίσως την ίδια στιγμή, στο σπίτι μου, να είμαι εκεί και να κοιτώ απέναντι.
Μα αυτό, δεν θα το μάθω ποτέ.

Πάντως θυμάμαι, πως κλείδωσα πριν φύγω.



Διακτινισμός…
Αν κάποτε τα καταφέρουμε
Θα λυθούν πολλά προβλήματα
Και θα δημιουργηθούν πολλά άλλα.


Γι’ αυτό σου λέω, αχάριστος μη γίνεσαι.
Ρούφηξε σαν να καπνίζεις ναργιλέ, το θετικό από καθετί.
Απορρόφησε σαν σφουγγάρι τα χαρίσματα του κάθε ανθρώπου.
Μύρισε σαν να μυρίζεις γαρδένια, το κάθε πέρασμα απ’ τη γειτονιά σου.
Εισέπνευσε σαν να είσαι σε βουνοκορφή, τον αέρα γύρω σου.
Ακόμα κι αν βρίσκεσαι κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο
Ο αέρας είναι δικός σου.
Μην τον αρνείσαι. Είσαι εκεί. Είναι το παρόν σου.




Στο παρόν
Ο χρόνος γίνεται ρολόι.
Το τικ εισπνοή
Το τακ εκπνοή
Δεν μένει χρόνος για σκέψεις. Οποιαδήποτε σκέψη σε βγάζει από το παρόν.
Και συ…
Αναρωτιέσαι αν είσαι πράγματι εδώ.


Στο παρελθόν
Ο χρόνος γίνεται εικόνες.
Η ημερομηνία λήξης του παρελθόντος αναγράφεται στο προηγούμενο δευτερόλεπτο.
Και συ…
Ξεχνάς αν αναπνέεις.

Στο μέλλον
Ο χρόνος γίνεται πουλί που αποδημεί.
Το ανοιγόκλεισμα των φτερών του μετράει δευτερόλεπτα.
Απ’ τις φτερούγες του ξεχύνονται προσδοκίες.
Κι εσένα…
Σε επαναφέρει ένα καρδιοχτύπι.
Ρολόι που τρελάθηκε και τρέχει.


Πάει ο παλιός ο χρόνος
Ας γιορτάσουμε παιδιάάάά΄!!!!!!!!


Αυτός που πέρασε κι άφησε κι έφυγε.
Αυτός που πέρασε και πήρε κι έφυγε.
Αυτός που πέρασε κι ούτε που το κατάλαβα.
Αυτός που μου χάρισε 365 ημέρες με τα όλα τους!


Ήρθε ο νέος με τα δώρα
Με τραγούδια και χαρά!

Αν στο παρόν του νέου χρόνου τραγουδάς αυτό το παλιό τραγουδάκι
Και χαίρεσαι….
Αυτό ισχύει. Αν όχι…..?


Πέρασε, δεν πέρασε, σημασία έχει πως είμαστε ακόμα εδώ.
Και μπήκε η χρονιά, που όταν θα κάνει το μυαλό μου οχτάρια το σίγουρο είναι πως δεν θα είμαι εκτός τόπου και χρόνου.

Το 8 σε αφήνει να κάνεις δυο τρύπες στο νερό αντί για μια.



Σε αφήνει να το κάνεις δυο αναπαυτικά μαξιλάρια και να την αράξεις.



Σε αφήνει να του βάλεις ράγες και να φύγεις επαναλαμβάνοντας μια διαδρομή επ’ άπειρον…

Ή απλώς… σε αφήνει να αποκτήσεις μόνο
τ’ αρχίδια μας τα δυό
Ούπς!!!!!!!!!


Ευτυχισμένος ας είναι λοιπόν ο καινούριος χρόνος μας!


---------------------




Ποιός μοιράζει............?

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

Η κοκκινοσκουφίτσα μεγάλωσε...


Η κοκκινοσκουφίτσα μεγάλωσε πια...
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Και τα καλάθια ήταν πάνω απ’ το μυαλό της.
Όχι τότε που το μυαλό της ήταν πάνω απ’ το κεφάλι της.------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τι δουλειά είχε σ’ εκείνο το δάσος;
Αφού η γιαγιά της τελικά, έμενε πλάι στη θάλασσα.

Θυμάται κι αναπολεί πώς γλίτωσε απ’ του λύκου τα δόντια.
Στην αρένα βοήθησε η κόκκινη κάπα της κι οι κόκκινες γαλότσες που είχε δανειστεί απ’ τον ξυπόλυτο γάτο..----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στην πραγματικότητα ήταν εκείνη που έσωσε το λύκο απ’ τα κόκκινα σκάγια του κυνηγού.



















--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Μετά τα μάζευε στο καλάθι της για να τα χαρίσει στον συνάδελφο κοντορεβυθούλη.
Αυτός συνήθιζε να τα σκορπάει στην περιοχή που απαγορευόταν το κυνήγι, για να επιστρέφει εύκολα απ’ το λόφο με τα κόκκινα ελάφια.

Ο λύκος από τότε που τον έσωσε, την άκουγε καλύτερα!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Την ακολούθησε παραπατώντας όταν πήγε να βρει στη θάλασσα τη γιαγιά.
Παραμόνευε πλάι στα κόκκινα υπάρχοντά της, αν και αυτός τα έβλεπε όλα ασπρόμαυρα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η κοκκινοσκουφίτσα πλατσούριζε ακόμα όταν ο ήλιος έπεφτε στη θάλασσα.
Κι ο ουρανός έβαψε κόκκινο το μήλο, που το δάγκωσε εκείνο το επιπόλαιο πρώτο κορίτσι του κόσμου.-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Κι εκεί αρχίσαν όλα…
Και ζήσαν αυτοί καλά και μη χειρότερα!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Άτιμη κοκκινοσκουφίτσα!
Μαντάρα τα’ κανες!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Δεν ήταν να ήσουν καλύτερα άλλη μια πριγκίπισσα από κείνες που ήταν τότε της μόδας και να περιμένεις ωραία και καλά το πριγκιπόπουλο στο κάστρο σου;
Τι ήθελες και ξεπόρτισες;-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Άτιμη κοκκινοσκουφίτσα!
Μου κάνεις το κεφάλι πελτέ!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Όσο για μας...
Καλά μας Χριστούγεννα!!!
Υγεία Χαρά Νταν!!!
------------------------------------------------------------------------------------------------

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Θα σου χαρίσω μια στιγμή να βάψεις τ' όνειρό μου

ceralex
sfghsfghsfghsfghsfgsfg
djhgdhjfdghjdgh


Στιγμές από το πριν και το μετά γίνονται ένα.

Αν τελικά χαμογελάσεις, τότε κέρδισες.

Αν για το ίδιο πράγμα χαμογελάσει κι ο άλλος,

τότε κερδίσατε κι οι δυό.

φβζδφβδφβδφβσδφβδφβσδ

Η ανυπαρξία του μακρινού βλέμματος

κάνει τις μέρες να περνάν πιο γρήγορα.

Το απέραντο της θάλασσας είναι εκεί.

Και γω εδώ, με τα φώτα της πόλης

σου γράφω.

φδγηδφγηδγηφδγηφδγη

Πίσω απ' αυτά δεν υπάρχει τίποτα.

Μπροστά απ' αυτά, η ζωή μου.

Το πίσω μέρος κάποιου άλλου βλέμματος...

ηγξηξηξγηξ

γδυξδξδυ

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

Δυό μάτια καθαρά

dfgdgffgfgfghfgfghfhfghfghfghfghfhgfhgfghfhgfghffdfgdfgdfgdfdceralex
Δυό μάτια καθαρά.
Κοιτάζω...
(Ω! Πόσα βλέπω!)
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
τα βλέφαρά σου γίνονται πυξίδα.
Στο ανοιγόκλεισμά τους
ω...! Πόσα "τίποτα" μου χαρίστηκαν!
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
τ' ακροδάχτυλά σου μου έδειξαν το δρόμο...
...για έναν παράδεισο.
Παράδεισο απ' τους λίγους.
Απ' αυτούς που όταν κοιμάσαι εγώ ξαποσταίνω...
...Κι όταν ξυπνάς,
εγώ το μόνο που θέλω είναι να συνεχίζω.
Απλώς...
να συνεχίζω...
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
η φωνή σου άηχη έφτανε στ' αφτιά μου
και μίλαγε κατευθείαν
σε κάθε χτύπο της καρδιάς...
...ρυθμός από τους λίγους.
Απ' αυτούς που σε παν...
...και σε φέρνουν.
Που σε κάνουν να σηκώνεσαι και να χορεύεις
χωρίς να μπορείς να αντισταθείς με τίποτα...
...στο "τίποτα".
Ρυθμός εθιστικός
που οι λέξεις δεν χωράνε για άλλη μια φορά...
...πουθενά.
Μάλλον...όχι δε χωράνε,
δεν αρκούν.
Δεν αρκούν...
Δεν αρκούν οι λέξεις.
Δεν...ακούν...
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
ήρθε η στιγμή που έπρεπε να γυρίσω την πλάτη
και να φύγω.
Έπρεπε
Έπρεπε να γυρίσω την πλάτη
Έπρεπε να φύγω...
Μα ένα χαμόγελο
έμεινε να χαρίζεται
σε όποιον τύχαινε και με κοίταζε
όταν βγήκα στο δρόμο...
...στο δρόμο με τ'αμέτρητα πολύχρωμα φωτάκια.
Με τα μπαλόνια
με τους μεγάλους και με τα παιδιά...
...που χαμογέλαγαν και γιόρταζαν κι αυτά
το δικό τους πιό όμορφο "τίποτα".
Σήμερα...
...σήμερα...
...σήμερα...
...σήμερα...
γιόρταζα και γω!

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Διαλέγω μια μέρα απ' το 2007...

...μια και το τέλος του, πλησιάζει


Δευτέρα 23 Ιουλίου του 2007

Νίσυρος



















Βράζει η γη.

Ηφαίστειο η ψυχή, άγριο τοπίο του σώματος.
Τα λόγια σκοντάφτουν όταν οι εικόνες δεν προλαβαίνουν να απορροφηθούν.

Στιγμές, θαύματα.

Γίνομαι μέρος της ζωής που ζει σ' αυτό τον τόπο.

Ζωές πολλές, παράλληλες.

Ρουφάω λόγια, βλέμματα, τραγούδια και μυρωδιές.
δφγδφγνδφγν
φδνγφδνφδ
Το μονοπάτι...




















...με επαναφέρει πάντα.
σδφβσδφβσδβσδβ




Αν σου πω που βρίσκομαι τώρα, δύσκολα θα καταλάβεις.
Σου είπα, τα λόγια σκοντάφτουν... μα θα προσπαθήσω.


Βρίσκομαι μέσα σ' ένα σπηλάδι που ο αγαπητός φίλος Σ. το' χει μετατρέψει σε εκκλησάκι.
Μα ούτε ακριβώς εκκλησάκι είναι.
Ένας πέτρινος θόλος.
Απ' το διπλανό σπηλάδι έβγαλε τις πέτρες μια μια και άνοιξε μια "πόρτα".
Όσες πέτρες έβγαλε τις χρησιμοποίησε για να φτιάξει το πεζούλι που τώρα κάθομαι.

Καθισμένοι κι οι Άγιοι δίπλα μου μέσα σε εικόνες.
Ο αη Νικόλας, ο Στυλιανός, ο Αλέξιος, η Παναγία...
Και μια πήλινη γαβάθα με άμμο, με δυο κεριά να σιγοκαίνε...
ψωβχωβχψβψ
ψβωχψβχψ

















βχψβωψψωβχψωβψχ
Έχει δροσιά εδώ μέσα και μια αίσθηση πως τίποτα άσχημο δεν συμβαίνει.
Μοιάζει με ψευδαίσθηση μα αν θέλω να είμαι ειλικρινής...

Πράγματι, τίποτα κακό δεν συμβαίνει.
Το κακό είναι πλάνη του μυαλού.
Στο κεφάλι μας είναι όλα.
Άθλια μνήμη, αχόρταγη που θες να αναμασάς σκέψεις.
Περίμενε! Κοίτα δω τι γίνεται.
Σε τρέφω με καινούριες σκέψεις.

φβσδφδβσ΄διβσδοιβσδοιδβ
Μιλάς για αγάπη;
Αγάπη;
Με φόβο μοιάζει.
Ο φόβος της μοναξιάς.
Κοίτα! Μόνη σου τώρα πόσα πράγματα!
Και τι;
Δεν έχουν ουσία χωρίς εκείνον;
Ή τον "κάποιον" τελοσπάντων;
Έχουν!
Έχουν ουσία για μένα, για σένα. Το ίδιο είναι. Τέλος
σγφδησφγνσφγνσφγνσφγνσγφ
φγνσφσφνγσφνσ
Δίπλα απ' αυτό το σπηλάδι είναι ένα άλλο.
ο αποθηκευτικός χώρος.
Πιο δίπλα άλλο ένα που λειτουργεί ως κουζίνα-μπάνιο.

Τώρα το καλοκαίρι η κουζίνα είναι έξω...
Και το μπάνιο... έξω είναι κι αυτό.
χψωβχψωχψωχψ














Έξω η αυλή, τα δέντρα, οι καρπουζιές που φύτεψε και πιο πέρα άλλα δυο σπηλάδια.
Το ένα από τα δύο είναι το δωμάτιό του που το έφτιαξε όλο μόνος του.
Το πέτρινο πάτωμα, το ξύλινο πατάρι, τον φεγγίτη, την πόρτα...
Όλα...

Δεν μπαίνουν σε λέξεις.
Η περιοχή δίπλα στο παλιό κάστρο. Τέλος.
φδγνφδνφδνφδνδφ
φδγσγφδβσδγφβσδγφ
Αν μπορείς να με βοηθήσεις να φερθώ σωστά.
Αν μπορείς να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει και όλα άρχισαν και τελείωσαν τόσο ξαφνικά.
Αν μπορείς να με πείσεις πως πράγματι τελείωσαν.
Αν μπορείς...
φγηφγδφγ
Τότε μάλλον σου ζητάω άλλο ένα θαύμα!
σδφσδγφβσδφβσδβσδφ
δφγσγβσδβσδφβσδφβσ
Το προηγούμενο το έκανες προχθές.
Ξαπλωμένη το βράδυ στην παραλία κάνοντας αστροθεραπεία έβλεπα κάμποσα απ' αυτά να πέφτουν.
Και πρόλαβα να κάνω μια ευχή.
γδφβσγβσ
Όχι για σένα...
σδφβσδφβσδφβσδφβσδφ
Για τον φίλο τον J. που θα ξεκίναγε σε λίγες μέρες χημειοθεραπεία.
Την άλλη μέρα μου ήρθε μήνυμα από την Μ.
Το μήνυμα ήρθε ενώ το κινητό δεν έπιανε ποτέ στην παραλία.
Το λέμφωμα εξαφανίστηκε...
Το θαύμα έγινε...
Το άστρο έπεσε για τα καλά...
σδφβσδφβσδβφ
σδφβσδβφσδβ
Ο Σ. χθες το βράδυ μου' λεγε πως ο θεός υπάρχει παντού.
Εμείς δεν τον βλέπουμε.
Σε κάθε πρόσωπο, σε κάθε ομορφιά, σε κάθε στιγμή πόνου ή χαράς.
Όλα θα έρθουν και σταμάτα να περιμένεις.
Ακόμα δεν το' μαθες;
σδφβσδδφβσδβφσδβ

Νίσυρος. Ωραίο νησί. Απαζάρευτο.
Ανθρώπινο και άγριο. Λάβα όλη η γη. Το νόημα της ζωής σε βαράει κατακούτελα.
Ζέστη πολλή.

















Ρουφάω σαν σφουγγάρι από δω κι από κει και δεν μένουν λόγια παρά μόνο μια αίσθηση περίεργης πληρότητας.
Λείπουν άλλα,
έρχονται άλλα...
σδφβσδφβσδβφσδ
Δύσκολη η πληρότητα και θα' μουν αχάριστη να την αναζητώ.
δφβσδφβσδβφσδβφ
Το φεγγάρι γεμίζει.
Στις 26 θα' χουμε το πανηγύρι
στις 28 γενέθλια κι ύστερα φεύγω.
δσφβσδφβσδφβσδφβ
Από δω Κω από Κώ Σύρο μια μέρα στον Μ. κι έπειτα Ανάφη.
Θα πάει η Μ. με τον J. και θα πάω και γω να τους βρω.
Έπειτα από τα αποτελέσματα του J. έρχονται σφαίρα από Βαρκελώνη.
σδφβσδφβσδβφσδβφσδ
Ξέρω πως θα περάσω άπειρες ώρες στα καράβια.
Μα δε με νοιάζει.
Ταλαιπωρία που την αναζητώ.
Θέλω να κινούμαι. Να κάνω συνέχεια εναλλαγές.
Η ηρεμία δεν μου αρμόζει γι' αυτό το καλοκαίρι.
Έτσι θα χαθώ.
Έτσι θα βρεθώ.
σδβφσδβφσδφ
σδφβσδβφ



Εκείνος εξαφανίστηκε.
Το' χε πει.
Όλα τα 'χε πει.
σδβφσδβφσδβφσδ

Βιαστήκαμε να βιαστούμε...






Καλό μου ταξίδι
δφγσδγφσδφησδφησδγφησδφγβσδφβδδγφσδγφσδγφσδγφσδφγσδφγσδγφσδφγ
φγηδφγηφδγηδφγηφδγηφδγηφδγηφδγη
ηγφδξδηξδηξδηγξδγηξδυγ
γηξδηξδηξδηξδηγξδγηξδγηξ
γδηξδηξδ

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

ο Κύβος Ερρίφθη

























Νιώθω οτι δεν μπορώ να γράψω τίποτα.
ΔΕΝ υπάρχει ροή...

Αυτά που σκέφτομαι δεν μπαίνουν σε λέξεις

Θα μπορούσαν να μπουν...
Μόνο εάν αυτόματα ο εγκέφαλός μου εκτύπωνε τις λέξεις σε χαρτί


Μέσα στο κεφάλι οι λέξεις μοιάζουν πιο τακτοποιημένες
σαν να γίνεται αυτόματα



ΕΔΩ,τίποτα.

Ακόμα κι αυτό το τίποτα που μόλις έγραψα μέσα στον εγκέφαλο έχει γεμίσει ήδη τρεις σελίδες


Άλλοτε το χέρι γράφει από μόνο του
Τα μάτια κοιτάζουν τα σύμβολα που γεμίζει η σελίδα
Και ο εγκέφαλος απολαμβάνει τη βόλτα του προς τα έξω




Σε μια ΠΑΡΤΙΔΑ που έπαιξα μαζί του...
Διάβαζε τις λέξεις μου και χλεύαζε την ταπεινοφροσύνη τους



Και γω θύμωνα με την έπαρσή του


Παρόλα αυτά ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΑ!

γιατί τα γραπτά είναι αυτά που μένουν...
ΟΛΑ Τ’ άλλα είναι απλώς...ΣΚΕΨΕΙΣ



Τόσο απλά...


Απλούστατα...


Τώρα οι σκέψεις του, σκύβουν το κεφάλι
και οι λέξεις μου περπατάν καμαρωτές


Έπαρση;;;;;;



Πριν λίγο δώσαμε τα χέρια.
Νοητά

Κέρδισε πάλι.

Αφού χέρια έχω μόνο εγώ...
Κι όμως... τα δώσαμε
αρα... κέρδισε



Μα
Κοίτα!


Ανοίγω το χέρι μου
Ένα ζάρι από κυβόλεξο στη χούφτα μου...

κέρδισα πάλι...

Πέταξέ το 5 φορές, μου λέει


Δεν θα μου πεις εσύ εμένα!!!
Περίμενε!Γράφουμε τώρα εδω πέρα!
5 φορές θα το πετάξω ΕΙΠΑΜΕ!
ΜΑΖΙ το είπαμε!

Και μη μου πετάς εικόνες άσχετες

για να πιαστώ να φύγω
απ’ τη σελίδα

ΠΕΝΤΕ


πρώτηαααααΣίγμα
δεύτερηαααΟμικρον
τρίτηαααααΈψιλον
τέταρτηαααΛάμδα
πέμπτηααααΤαύ


Ένα, δύο, τρίαααα........ ΠΑΜΕ!

Ποιός θα τη βρει πρώτος;


αααααααααααααααααααααααααααααααααααTEΛΟΣ





Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Είπαν αύριο θα χιονίσει στην Πάρνηθα


Στην ανύπαρκτη σκιά ενός καμένου δέντρου
Δεν κάθομαι να γευτώ
Το ανύπαρκτο κελάηδισμα των αποτεφρωμένων πουλιών.

Είχαν πει πως θα μου χαρίσουν μια γη για ν’ ανασαίνω τη ζωή
Κι αυτοί μου χάρισαν μια μηδαμινή ανάσα για ν΄ αγκομαχώ.

Διέταξαν τ’ αποτεφρωμένα ζώα
Να γεμίσουν μ’ εφιάλτες τα όνειρά μου.

Μαυρίλα
Στάχτη
Θάνατος

Μια φωνή εκλιπαρεί να σώσω ό,τι απέμεινε.
Δεν έχω ήχο.
Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω.
Δεν μου χάρισε κανείς μιαν ανάσα
Να φουσκώσω την ελπίδα.



Είπαν αύριο θα χιονίσει στην Πάρνηθα.
Θυμήθηκα τη μέρα εκείνη που απ’ τις 4.30 το απόγευμα μέχρι τις 3:00 τα ξημερώματα
έβλεπα στην κορυφογραμμή ένα πορτοκαλί κύμα να σαρώνει αδάμαστο.
Έβλεπα και τα φώτα του καζίνο να σβήνουν μόνο για δέκα λεπτά.
Ειδήσεις δεν έβλεπα.
Δεν ήθελα.
Δεν ήθελα ν’ ακούσω κανέναν.
Εκείνη η μέρα ήταν μόνο η αρχή…



Το Σεπτέμβρη επιστρέφοντας απ’ τις διακοπές σχεδόν τυχαία βρέθηκα εκεί πάνω.


Είπαν αύριο θα χιονίσει εκεί πάνω.
Το βουνό θα βάλει τα γιορτινά του για να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα.
Εμ τι;
Μαύρα Χριστούγεννα θα κάνει;


Στο διπλανό τετράγωνο πλάι στο φανάρι το τροχόσπιτο του κυρ-τάδε την έχει αράξει για τα καλά όπως κάθε χρόνο και τα έλατα πεταλωμένα με σανίδια περιμένουν το σαλονάκι τους.


Μα…
Αλήθεια…
Αν τολμούσαμε να ήμασταν για λίγο ειλικρινείς
Πόσο εύκολα θα αντέχαμε να στολίσουμε στο σπίτι μας ένα καμένο δέντρο…

Και το παραμύθι;


Για μια παραμύθα ζούμε…

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Πυξίδα


Ζητάς το άστρο που φέγγει
Σε μια νύχτα που φεύγει
Μη χαλάς
Τις ενοχές των στιγμών σου
Σ’ ένα κόσμο δικό σου
Μη σκορπάς
Τις λέξεις μιας ιστορίας
Σ
ε παλμούς φαντασίας
Πού κοιτάς;
Εικόνες έξω απ’ το χάρτ
Ζητάς το άστρο που φέγγει
Σε μια νύχτα που φεύγει
Μη χαλάς
Τις ενοχές των στιγμών σου
Σ’ ένα κόσμο δικό σου
Μη σκορπάς
Τις λέξεις μιας ιστορίας
Σε παλμούς φαντασίας

Πού κοιτάς;
Εικόνες έξω απ’ το χάρτη
Βλέπεις πάντοτε κάτι
Πού με πας;

Πού με πας;

Πυξίδα που όλο γυρνάς
Ταξίδια ζητάς και νικάς
Που με πας;
Ρωτάω μα μη σταματάς
Στο πλάι σου θα μείνω
Ταξιδιώτης να γίνω…


Ζητάς τον ήλιο που πέφτει
Σε μια μέρα που φεύγει
Μη γελάς
Με τα αστεία των εικόνων
Αναμνήσεις αιώνων
Πού χωράς;
Σε παραμύθια με δράκους
Με αθάνατους μάγους
Πώς μεθάς;
Θα πιω απόψε μαζί σου
Θ’ αφεθώ στη γραμμή σου




Που με πας;