Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Είπαν αύριο θα χιονίσει στην Πάρνηθα


Στην ανύπαρκτη σκιά ενός καμένου δέντρου
Δεν κάθομαι να γευτώ
Το ανύπαρκτο κελάηδισμα των αποτεφρωμένων πουλιών.

Είχαν πει πως θα μου χαρίσουν μια γη για ν’ ανασαίνω τη ζωή
Κι αυτοί μου χάρισαν μια μηδαμινή ανάσα για ν΄ αγκομαχώ.

Διέταξαν τ’ αποτεφρωμένα ζώα
Να γεμίσουν μ’ εφιάλτες τα όνειρά μου.

Μαυρίλα
Στάχτη
Θάνατος

Μια φωνή εκλιπαρεί να σώσω ό,τι απέμεινε.
Δεν έχω ήχο.
Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω.
Δεν μου χάρισε κανείς μιαν ανάσα
Να φουσκώσω την ελπίδα.



Είπαν αύριο θα χιονίσει στην Πάρνηθα.
Θυμήθηκα τη μέρα εκείνη που απ’ τις 4.30 το απόγευμα μέχρι τις 3:00 τα ξημερώματα
έβλεπα στην κορυφογραμμή ένα πορτοκαλί κύμα να σαρώνει αδάμαστο.
Έβλεπα και τα φώτα του καζίνο να σβήνουν μόνο για δέκα λεπτά.
Ειδήσεις δεν έβλεπα.
Δεν ήθελα.
Δεν ήθελα ν’ ακούσω κανέναν.
Εκείνη η μέρα ήταν μόνο η αρχή…



Το Σεπτέμβρη επιστρέφοντας απ’ τις διακοπές σχεδόν τυχαία βρέθηκα εκεί πάνω.


Είπαν αύριο θα χιονίσει εκεί πάνω.
Το βουνό θα βάλει τα γιορτινά του για να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα.
Εμ τι;
Μαύρα Χριστούγεννα θα κάνει;


Στο διπλανό τετράγωνο πλάι στο φανάρι το τροχόσπιτο του κυρ-τάδε την έχει αράξει για τα καλά όπως κάθε χρόνο και τα έλατα πεταλωμένα με σανίδια περιμένουν το σαλονάκι τους.


Μα…
Αλήθεια…
Αν τολμούσαμε να ήμασταν για λίγο ειλικρινείς
Πόσο εύκολα θα αντέχαμε να στολίσουμε στο σπίτι μας ένα καμένο δέντρο…

Και το παραμύθι;


Για μια παραμύθα ζούμε…

1 σχόλιο:

Roadartist είπε...

Τι 'ελλάδα' περιμένει τις επόμενες γενεές..και κατά επέκταση "τι κόσμος"??.....