Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2007

Μίλα... Πες κάτι...









Έχει νυχτώσει.
Μπαίνω στο εργαστήριο
Μια μελωδία σιγοτραγουδάω απ΄ το πρωί.

«Όταν χαράζει ο πρώτος στεναγμός
Βγαίνει απ’ τα πιο σφιγμένα χείλη…»

Πιάνω τον πηλό.
Χρώμα λευκό.
Σαν τις σελίδες.

Τα χέρια εργαλεία.
Τα χέρια φωνή.
Τα χέρια ήχος.
Τα χέρια χέρια, ξερό τοπίο του σώματος.

Ο πηλός, έχει μνήμη.
Δεν αντιστέκεται.
Δεν σε ζορίζει.
Μπορεί και μιλά αν εσύ μπορείς να τον ακούσεις.

Φτάνει ως εδώ…
Σου λέει καμιά φορά.
Κοίτα με!
Μην συνεχίσεις…
Πιθανόν να το μετανιώσεις.

Καμιά φορά μπορείς και τον ακούς.
Καμιά φορά ανοίγεις διάλογο μαζί του.


-Θα χαράξω αυτό το σημείο και πιο κει θ’ ανοίξω μια τρύπα τετράγωνη…
-Ναι αλλά αν ανοίξεις εδώ την τρύπα στην πίσω πλευρά χάραξέ μου κάτι να το βλέπεις από μέσα.
-Ναι!
-Μη με ζουλίξεις πολύ, αυτό το σημείο είναι πολύ ευαίσθητο!
-Καλά, καλά… ξέρω, ξέρω…


Ουπς!!!!!
Ξεράδια…

Εδώ, δεν υπάρχει undo…


-Τώρα τι έχεις να πεις;
Δε μιλάς; Μίλα μου! Τι να κάνω να σε διαλύσω ή να συνεχίσω;
Θα συνεχίσω…
Κάτσε, κάτσε θα προσθέσω λίγο ακόμα να σε διορθώσω μπας και μου πεις τίποτα!



Κι άλλοτε σου λέει..
Κι άλλοτε τον κάνεις μια μπάλα ξανά και αρχίζεις πάλι απ’ την αρχή.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα γίνει ίδιο.
Ποτέ!

Άλλοτε μετανιώνεις…
Άλλοτε όχι.
Μαθαίνεις να μη μετανιώνεις.
Μαθαίνεις να μην τον ακούς όταν δεν θες.
Μαθαίνεις να τον ακούς όταν θες.


Ο πηλός, πάντα κάτι έχει να σου πει.


Και κυρίως για σένα.
Όχι για κείνον.

Σήμερα έχεις νεύρα.
Σήμερα είσαι χαρούμενη.
Σήμερα έχεις τα χάλια σου.
Σήμερα λιάστηκες πρώτα κι ύστερα ήρθες να παίξουμε.
Σήμερα βαριέσαι, πάλι μια μπάλα θα καταλήξω στο σακί!

Σήμερα είσαι τόσο ήρεμη…

Όταν είμαι ήρεμη, σωπαίνει…
Περιμένει…
Με εμπιστεύεται…


Έχει νυχτώσει.
Μπαίνω στο εργαστήριο
Μια μελωδία σιγομουρμουρίζω απ΄ το πρωί.

«Όταν χαράζει ο πρώτος στεναγμός
Βγαίνει απ’ τα πιο σφιγμένα χείλη…»

Πιάνω τον πηλό.
Χρώμα λευκό.
Σαν τις σελίδες.

Τον πλάθω.
Μια μορφή εμφανίζεται σιγά σιγά.

Θα σου βάλω και κασκόλ να κρέμεται.
Θα σου βάλω και καπέλο.

Έτοιμος ο ανθρωπάκος.
Νομίζω πως θα σταματήσω.

Μα σήμερα τι έγινε;
Δεν έχεις τίποτα να πεις;
«Μίλα,
Πες κάτι
Οτιδήποτε….
Έτσι να βάλω ένα τίτλο σ’ αυτή τη μεταμεσονύχτια έμπνευση»


Σήμερα, «η χαραυγή θα σε ξεκάνει»!

5 σχόλια:

Crazy Chef είπε...

μιλαει αλλα επειδη το ακουμε την ωρα που το φτιαχνουμε μετα ειναι σαν το αρωμα σου..το χεις συνηθισει)))

ceralex είπε...

Ναι αλλά δεν παύεις να το αναζητάς...

Crazy Chef είπε...

για αυτο φτιάχνεις το επομενο)))

ceralex είπε...

σωστάάάάά....
Λοιπόν και η μαγειρική και η κεραμική χρειάζονται χημεία...

Πως τα πας με τις αποστά(κ)σεις σου?

Crazy Chef είπε...

μια χαρα πανε και οι αποσταξεις και η μαγειρικη...