Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

Έξοδος κινδύνου!















Σε αποφεύγει γιατί φοβάται.
Φοβάται την πιθανότητα του να σταθεί απέναντί σου και να μιλήσει για συναισθήματα.
Εσύ δεν ζητάς τίποτ’ άλλο πέρα απ΄την αλήθεια.
Μάλλον όχι…
Δεν ζητάς τίποτ’ άλλο πέρα απ’ το να αναζητήσει την αλήθεια μέσα του.
Τότε, όλα θα ήταν αλλιώς…

Εκείνος, προτιμά να μιλά για το κρύο που έπιασε, για την πολλή δουλεία που δεν αντέχει άλλο, για την κοινή γνωστή που δεν συμπαθεί…
Προτιμά να ρωτά εσένα για τη ζωή σου.
Να μιλάς, να ανοίγεσαι, να μοιράζεσαι και να μη ρωτάς…
Να μη ρωτάς τίποτ’ άλλο πέρα απ’ το αν κρυώνει, πως πάει η δουλεία, τι καριόλα είν’ αυτή η κοινή γνωστή…

Όταν πίνει, του είναι πιο εύκολο να ξεχνάει για λίγο την στιλιζαρισμένη συμπεριφορά του. Τα συναισθήματά του εκφράζονται είτε από μια εντελώς άγαρμπη κινησιολογία, είτε από μικρές σιωπηλές παύσεις που μόνο τότε βρίσκεις το βλέμμα του να εστιάζει κατευθείαν στο δικό σου.
Κι αν αυτό κρατήσει πάνω από τρία δευτερόλεπτα, ένα τίναγμα του κεφαλιού του, σαν να θέλει να διώξει μια κακή σκέψη, αρκεί για τον επαναφέρει στην πραγματικότητά του και να προδώσει τις βουβές λέξεις που μόλις μοιράστηκε μαζί σου.

Αν αποφασίσεις να αγνοήσεις τους κανόνες επικοινωνίας που άτυπα σου επέβαλε και τον ρωτήσεις αυτό ακριβώς που δεν θέλει να ακούσει, η αντίδρασή του είναι τέτοια, που σε κάνει να τον φαντάζεσαι σαν χαλκομανία κολλημένη στον τοίχο και μια λεζάντα από πάνω του να λέει «ΩΧ! Αμάν, αρχίίίίίσαμε…Κατά πού πέφτει η έξοδος κινδύνου»;

Εσύ, θεωρείς την έξοδο μαζί του πλέον επικίνδυνη και την έχεις κάνει ήδη απ’ την πολλή ξενέρα.
Οδηγείς μες στα γκάζια και αφιερώνεις στον εαυτό σου το τραγούδι που θα παίξει πρώτο ανοίγοντας το ραδιόφωνο που δεν είναι άλλο απ ‘το «Δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες, δεν θέλω μήτε να τις δω…»
Κι εκείνος ξεπαρκάρει το φρεσκοπλυμένοαπτημαμά mini cooper του μονολογώντας «Tι μου συμβαίνει; Τι μου συμβαίνει; Τι μου συμβαίνει;» και νιώθοντας ένα κενό εκεί αριστερά… Είναι που αποφάσισε η καρδιά του να γυρίσει σπίτι με το αναπηρικό.


Εσύ, μπαίνεις σπίτι, χώνεσαι στην αγκαλιά του σκύλου σου, του λες τα καθέκαστα, σε καθησυχάζει, τρως λίγα φιστίκια κάνεις ένα μπάνιο και άντε καληνύχτα!

Κι εκεινος… τρεις ώρες μετά, αφού έχει επιστρέψει και η καρδιά στη θέση της, αποφασίζει να σου στείλει ένα μήνυμα «koimasai?»

ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΚΟΙΜΑΜΑΙ!!!!
Τι θες απ’ τη ζωή μου;
Μήπως τη ζωή μου;

5 σχόλια:

Sigmataf είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Sigmataf είπε...

Όταν πίνει, του είναι πιο εύκολο να ξεχνάει για λίγο την στιλιζαρισμένη συμπεριφορά της.








Κάπως έτσι.......






Φοβάται την πιθανότητα, του να σταθεί απέναντί της και να μιλήσει για συναισθήματα.


ακριβώς έτσι!

ceralex είπε...

Είτε καπως έτσι...

Είτε ακριβώς έτσι!

Το θέμα είναι πως βαρέθηκε τους συναισθηματικά ανάπηρους και πιθανότατα βαρέθηκαν κι εκείνοι.

Δεν θα το βουλώσει...



απλώς... θα αποχωρήσει


κάπως έτσι......θα τελειώσει κι αυτή η ιστορία...


ξέχασα να σου πω...
η συμπεριφορά της ήταν πράγματι στιλιζαρισμένη...μέχρι που ήπιε κι αυτή...

Κι όταν πίνει, της είναι πιο έυκολο να ξεχνάει για λίγο τη στιλιζαρισμένη συμπεριφορά της και να βουτάει βαθιά στα κενά και στις σιωπές.

Καλως ήρθες

Roadartist είπε...

Φόβος. Φόβος να μιλήσει για συναισθήματα. Ζωή που τρέχει και εμείς προσποιούμαστε οτι την ακολουθούμε..

the ord είπε...

WOW!!!