Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Τον είδες τον ήλιο σήμερα;




Τι να πω...
Τι να μην πω...
Το κρανίο μου απ' το πρωί είναι σαν να του πετάς μέσα λάσπη, μετά να του χύνεις νεράκι, έπειτα να το αφήνεις στον ήλιο να στεγνώσει και να κάνει
Τι να πω...
Τι να μην πω...
Το κρανίο μου απ' το πρωί είναι σαν να του πετάς μέσα λάσπη, μετά να του χύνεις νεράκι, έπειτα να το αφήνεις στον ήλιο να στεγνώσει και να κάνει ρωγμούλες που εκεί μέσα περπατάνε μικρά ανθρωπάκια και γελάνε και κλαίνε μια δυνατά μια σιωπηλά...
Απολαμβάνω το σπίτι μου, τη δουλειά μου, τους φίλους μου.
Απολαμβάνω και ό,τι λαμβάνω γύρω μου.
Απολαμβάνω και παλεύω να βρω τον εαυτό που προτιμώ να είμαι.
Δύσκολο πράγμα η αυτοκριτική!
Δεν έχεις κανέναν να επιβεβαιώσει την ετυμηγορία σου.
Δικηγόρος του εαυτού σου.
Κι άμα λάχει, φοράς το καπελάκι σου στραβά και βάζεις Χ σε ό,τι μόλις αποφάσισες πως θα πράξεις.
Έχει πλάκα η ζωή... Άμα έχεις την υγειά σου.
Μετά.. ψάχνεις άλλες αρρώστιες...
Στα ψυχολογικά, παίρνω άριστα μαμά!
Έχω γίνει η παρέα της διαδρομής του ήλιου μες την ημέρα.
Αλήθεια, τον είδες τον ήλιο σήμερα;
Ε; Τον είδες;
Ίσως αύριο να βρέχει...
Ίσως αύριο τον κρύψουν τα σύννεφα...
Ίσως αύριο κάτι όμορφο να συμβεί...
Καληνύχτα και καλημέρα ήλιε...καλημέρα!

Δεν υπάρχουν σχόλια: