Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Υπαίθρια μοναξιά

Δεμένοι στα λιμάνια της συνήθειας. Ανοιχτά μάτια. Ανοιχτή ψυχή.
Τρυπημένα φτερά που αγκομαχούν να πετάξουν από πάνω τους το κενό.
Πώς ερμηνεύεται ό,τι πλανιέται;
Πόσες αλήθειες μου ήτανε ψέματα;
Και τούτο εδώ το τυλιγμένο κεφάλι;
Αυτά τα κομμένα χέρια;
Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα;
Κι όμως...
Πόσο ξεκούραστα είναι εκεί μέσα!
Κοιτάζοντας τα μάτια από μέσα προς τα έξω.
Εσύ πήγαινε, λένε. Εγώ, δεν μπορώ...
Δουλεύω το πνεύμα βαθιά στα σωθικά μου. Το δουλεύω και με δουλεύει κι αυτό.
Και ο καιρός περνάει. Υπαίθρια εκθέτει τα χρόνια του. Σε μια αγορά με απλωμένα όνειρα.
Όνειρα αντίκες που σου κλείνουν το μάτι.
Δεν θα με πάρεις εμένα;
Δεν θα διαλέξεις επιτέλους ένα όνειρο;
Κάνε κάτι!

Δεν υπάρχουν σχόλια: