Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007

Κατά φαντασίαν μόνος


Βυθίζομαι σε μια καρέκλα δίχως πλάτη και με στηρίζει η αγκαλιά του κόσμου. Ασφαλής στις λέξεις και τις σκέψεις των "απόντων".
Πλάι μου είσαι γιατί μέσα μου είσαι.
Τους ξεχασμένους μας τους πήραμε μαζί και γίναμε πολλοί σ' αυτή τη νύχτα που ξημερώνει μόνη.
Όλα όσα ειπώθηκαν κατοικούν στους λαβυρίνθους των αφτιών μου. Σταματήστε! Χαρίστε στη στιγμή τη σιωπή που της αρμόζει! Όχι! Δεν θέλει.
Δεν θέλει η στιγμή να μείνει μόνη.
Όλα όσα είδα, περαστικές εικόνες κατοικούν πλάι στα βλέφαρα. Ψιχάλες, φορτωμένες, βαριές, που αρνούνται να κυλήσουνε στο μάγουλο. Σταματήστε! Χαρίστε στη σιωπή τη στιγμή που της αρμόζει. Όχι! Δεν θέλουν!
Τα μάτια αρνούνται το σκοτάδι. Κι ο ύπνος έρχεται σαν δώρο κάθε βράδυ.
Τα μάτια υπομένουν κάποιες ώρες κι ύστερα ξεχύνονται στο ανοιγόκλεισμα της καινούριας μέρας. Με όρεξη, μ' επιμονή, λες και θα δουν με άλλη ματιά τις ίδιες πάντα εικόνες.
Όλα όσα μύρισα κατοικούν σε μια εισπνοή γαρδένιας. Σ' ένα κλωνάρι γιασεμιού που ξέμεινε στ' αφτί μου απ' την Κυριακάτικη εκδρομή
Σεμνές οι Κυριακές, αναμένουν τη Δευτέρα κι αναθυμούνται το Σάββατο.
Σαν περαστικές που παραστράτισαν μες τη βδομάδα.
Αχρείαστες να ν' οι Κυριακές...
Ωραίες μέρες αυτές που δεν ονομάζονται.
Αυτές που δε χωράνε σε κανένα ρολόι. Σε κανένα ημερολόγιο. Ωραίες μέρες..
Όλα όσα είπα κατοικούν κοντά στους φρονιμίτες και πολεμούν μ' όσα δεν είπα. Λέξεις δίχως φωνή που περιφέρονται αδέσποτες στο στόμα. Και βγαίνουνε παρέα καμιά φορά με αυτά που λέω, άηχες, παράνομες, βουβές.
Κι αν τύχει και τις ακούσει κανείς, θα είναι γιατί βοήθησαν τα μάτια...
Κατά φαντασίαν μόνος, σε μια βαβούρα τεμπέλα.
Όπου κι αν είσαι, είσαι εδώ.
Στην μνήμη την ανύπαρκτη του ενός έτους, στη μνήμη των γονιδίων, αφιερωμένο στον παππού Γιαννη Κωστιδάκη, έπειτα από ανάγνωση του τετραδίου του, του 1927.

Δεν υπάρχουν σχόλια: