Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2007

και ειναι ωραία...


Κάπου υπάρχεις.
Δεν ξέρω πόσο χώρο καταλαμβάνεις μα... υπάρχεις.
Σαν κάποιος που αφήνει μια ιστορία στην πόρτα μου και φεύγει.
Και γω έχω να επιλέξω αν θα την πλάσω, αν θα την κατανοήσω ή αν θα τη βάλω στο συρτάρι.
Δεν ξέρεις να μοιράζεσαι τις ιστορίες σου. Μόνο τις εναποθέτεις στον καιρό και αφήνεις τον άλλον να διαλέξει για σένα.
Μα εγώ τώρα διαλέγω να ασφαλίσω την πόρτα της καρδιάς.
Μια και καιρό είχα να νιώσω τι σημαίνει να ζεις χωρίς δανεικά δεκανίκια.
Να ζεις σαν να έχεις τακιμιάσει με τον εαυτό σου, τον χώρο και το χρόνο.
Και είναι ωραία.
Γιατί έτσι ο φόβος της επιλογής σκορπάει σαν μηδαμινή σκόνη στους αιθέρες.
Και το άγνωστο, γίνεται φίλος σου.
Κάθε βράδυ που γυρνάω στο σπίτι μου, κλείνω την πόρτα πίσω μου και νιώθω τη στιγμή να μ' επαναφέρει στο παρόν. Τόσο έντονα, που ακόμα κι αν τρεκλίζω απ' το μεθύσι, αμέσως συνέρχομαι.
Κάθε νύχτα, που ξαπλώνω στο κρεβάτι μόνη, ξυπνάω το άλλο πρωί πιο δυνατή.
Ο μόνος φόβος τώρα, μήπως και δεν αντέξω να μοιραστώ ξανά τα ίδια σεντόνια.
Γιατί όταν κατακτάς τη γνώση της μοναξιάς, η οποιαδήποτε δέσμευση σου φαίνεται βάρος στους ώμους.
Εγώ εκεί, θέλω φτερά.
Κι αν τύχει και με φλερτάρει ο έρωτας με σάρκα και οστά, μ' αυτά θέλω να τον σκεπάσω τρυφερά πλάι μου.
Κι όταν τ' ανοίγω διάπλατα, να θέλει να μείνει εκεί...

2 σχόλια:

marulia είπε...

kai einai epishs oraia...
na anoigeis thn porta epeita apo mia kourastikh mera douleias kai na sunantas duo xeria diaplata anoigmena na se perimenoun...
na gurizeis spiti methismenh kai na pefteis sto krebati eisxorontas se auth thn toso truferh agalia...
na ponas kai na sou krataei to xeri...
na gelas kai na sunantas to gelio tou dipla sou...
na aisthanesai diplh dunamh...
na polemas gia sena kai gia ekeinon...
na polema gia ton idio kai gia sena...

ceralex είπε...

Einai pragmati wraia...
kai se auti ti fasi auto pou perigrafeis mono outopiko to vriskw ma xerw epeidi se xerw pws den les psemata. Kai mia euxi kanw gia sena agapimeni mou fili... na min xehaseis pote autes tis arades...