Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2007

Πώς την πάτησα έτσι, δεν ξέρω...





Και; Οι λέξεις δεν βγαίνουν πάλι γιατί η στιγμή είναι "αλλού" και "αλλού" είναι οι σκέψεις.


Κενό.


Κενό; Πώς να συμβαδίσεις με την αοριστία και την αβεβαιότητα;


Σ' ένα παρόν που γεμάτο στιγμές απομονώνεται στην ουσία του πράγματος. Στην ουσία των συναισθημάτων. Των μπερδεμένων συναισθημάτων. Ζεστό και κρύο. Χρωματιστό και άχρωμο. Λογική και συναίσθημα.


Κι όταν το συναίσθημα σε αναγκάζουν να το κρύψεις, τότε η λογική επιπλέει ορατή και σε σημαδεύει στο κρανίο. Δες! Σου λεει. Κοίτα! Τι πας να κάνεις;


Μα για ποιά λογική μιλάμε; Δεν έχω ταλέντο στη λογική. Μόνο να την ανακαλύπτω, να την επεξεργάζομαι κι έπειτα ανίκανη να την ακολουθήσω, να επιστρέφω στα γνώριμα λημέρια των συν-αισθημάτων.


Δυσκολεύομαι να προσδιορίσω τα λάθη και αυτό καθυστερεί την "λύση".


Σαν μια μαθηματική εξίσωση. Την ξεκινάς και βλέπεις να προχωράει σαν να είναι σωστή. Σαν να' σαι σίγουρος πως θα καταλήξεις στο σωστό αποτέλεσμα. Και ξαφνικά κάποιος σου μαρτυράει το αποτέλεσμα και βλέπεις πως δεν είναι ίδιο με το δικό σου.


Πού έκανες λάθος; Σε ποιο σημείο; Ποιό αποτέλεσμα στο μεσοδιάστημα σε παρέσυρε; Ποιά κίνηση;


Ξεκινάς από την αρχή και προσπαθείς να βρεις το λάθος. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.


Μα ο καιρός περνάει...


Κουράστηκα. Το μυαλό κουβάρι για να το ζορίσω. Και τότε κάποιος έρχεται και σου λέει: μη βιάζεσαι, κάνε υπομονή, άσε λίγο να κυλήσει ο καιρός, ν' αδειάσει το κεφάλι και να δεις πιο καθαρά.


Και αφήνεις... Κι ο καιρός κυλάει...Και άλλες σκέψεις καινούριες... και ξεχνάς να ψάξεις πάλι...Και θολώνεις κι άλλο... και αρχίζεις και λες ψέματα. Στον εαυτό


σου και στους άλλους. Για να βρεις μέσ απ' το ψέμα την αλήθεια.


μάλλον αυτή, είναι η λύση όλων των εξισώσεων.

1 σχόλιο:

Xrist είπε...

αδερφέ sorry που σου κλέβω την εικόνα αλλά εξυπηρετεί τους σκοπούς μου στο έπακρο.

πάντως αν το πρόβλημα σου είναι κατσαρολικής φύσεως έστω και καθ'αλυγορίας σπεύσε στο blog για να γλυτώσεις.